MrSnoofie napisał bloga o obsłudze chujowych lasek.
Blog jak blog niby, są tutaj blogi, które bardziej do mnie przemawiają i mniej, ale jeszcze nigdy nie miałem tak, że przeczytałem bloga kilka razy pod rząd, raz za razem.

O co właściwie chodzi?

Ano o to, że on opisał coś do czego zabierałem się wiele razy, wiele razy się nad tym zastanawiałem i wiele razy nie potrafiłem wyciągnąć odpowiednich wniosków, a już na pewno nie w odpowiednim czasie. Do rzeczy jednak.

Izabelę, bo tak niewiasta z tej historii ma na imię poznałem zupełnym przypadkiem. Co jak co, ale od razu zwróciłem na nią uwagę - po pierwsze bardzo mi się spodobała jej świetna uroda, a po drugie bardzo spodobał mi się jej głos.
Od słowa do słowa i wyszło na to, że mamy podobne zainteresowania i podobne plany. To jeszcze nic, zgarnąłem numer od Izy i powiedziałem, że do niej zadzwonię. Tak też się stało, umówiliśmy się raz, drugi, trzeci. Dodatkowo wyszło na jaw, że Iza jest cholernie inteligentna, ma zasady i w ogóle to jeszcze nie poznałem takiej dziewczyny, a może nawet więcej ... nie poznałem w życiu takiej osoby. Zadziałało to również w drugą stronę.

Kilka następnych miesięcy to sielanka, ale po kilku miesiącach główna bohaterka zaczęła coraz dziwniej się zachowywać.
Właściwie to nie wiem czy już wcześniej nie było takich zachowań, może były, ale były do zniesienia i były na tyle rzadko, że tak naprawdę mogłem powiedzieć ' to nieistotne ', a może były tylko nie rzutowały na resztę, no wiecie - na pozostałe aspekty naszej relacji.
Ale o co chodzi, ano o to, że Iza zaczęła mieć coraz większe wahania nastrojów, chociaż nie wiem czy to dobre określenie.

Inaczej - coś co opisał MrSnoofie w swoim blogu, kiedy pannie zależy, ale robi wszystko, żeby pokazać, że jest jednak inaczej. Też wam przedstawię kilka sytuacji.

Sytuacja A: Zapowiada się świetna pogoda w weekend majowy, planuję już od dłuższego czasu wyjazd - najchętniej nad morze, planuję ten wyjazd z nią. Do wyjazdu pozostają dwa tygodnie, rozmawiam z nią o tym i słyszę: ' jasne, jadę nad morze, ale z ty ze mną nie jedziesz ', dlaczego pytam, a dlatego, że Iza chcę jechać z jakąś przyjaciółką, a przyjaciółka nie chce jechać ze mną. Jestem zdziwiony skąd taka zmiana, zły, że zostałem wystawiony, ale w końcu mówię ' dobrze, to jedź '. Zbliża się wyjazd, pozostają dwa dni i nagle dostaję telefon, głos na granicy płaczu ' a może byś jednak chciał pojechać, bo rozmawiałam z Gertrudą i ona jednak nie ma nic przeciwko '.
Sytuacja A przewijała się co najmniej pięć razy, zawsze przed każdym wyjazdem czy to jakiś sylwester, czy dłuższy weekend, zawsze jebane podchody i podobna argumentacja. Pod koniec naszego związku, zapytałem jedną czy drugą Gertrudę na osobności, czy rzeczywiście ma coś przeciwko żebym z nimi gdzieś pojechał. Gertruda wielkie oczy i tekst ' przecież to ty nigdy nie chcesz z nami jechać i Iza musi cię do tego długo namawiać '

Sytuacja B: Nie widzę się z Izą około tygodnia, była w innym mieście. Dnia kiedy ma wrócić do domu wydzwania do mnie od rana, pyta o plany, o to czy się dzisiaj zobaczymy. Uzgadniamy, że pojadę po nią na dworzec, jest podekscytowana, pisze mi jeszcze kilka smsów. Jadę na ten dworzec, okazało się, że spóźniłem się pięć minut. Po Izie nagle nie widać stęsknienia, po mnie owszem. Zaczyna się... afera o to, że spóźniłem się pięć minut, że musiała czekać na mnie na tym dworcu! Nagle słyszę, że skoro taki jestem, to ona wróci komunikacją miejską. Pytam o co jej chodzi, ona setki powodów, w końcu zajechałem na przystanek, wysiadła, trzasnęła drzwiami i wróciła do domu autobusem. Mnie szlag trafił. Co za furiatka, ale wiedziałem co będzie za 0,5 godziny - telefon, przeprosiny i słowa " może przyjedziesz do mnie ".

Dobra, koniec tych sytuacji. Zmierzam do tego, że z biegiem czasu robiło się coraz ciekawiej. Raz byłem tym zaskoczony - przede wszystkim tymi gierkami.

" Pokażę jak bardzo mi na Tobie nie zależy i kiedy pokażesz mi, że Tobie owszem, zależy to ja jeszcze bardziej pokażę jak mi nie zależy, ale kiedy ty sobie nic z tego nie zrobisz, to ja zacznę płakać i pokażę, że tylko blefowałam "

A dwa to problemy o nic, które miały mi pokazać jaki jest słaby, jak daleko mi do ideału. Coś w tym jest o czym pisał MrSnoofie, że nagle to co było twoją zaletą, staję się największą wadą. Dziewczę oczekuję ciągle czegoś innego, z tygodnia na tydzień.

Gierki robiły się coraz bardziej wyrafinowany i po prostu bolesne, a problemy były o coraz większe pierdoły - kłótnia o to gdzie zjemy obiad, czy o srajtaśmę...

Ta relacja była coraz bardziej toksyczna, a to trwało już dwa lata. Z dnia na dzień coraz gorzej. Pod koniec, kiedy zdarzała się chwila w miarę przyjemna, mnie już po prostu odwalało. Czułem się jakby to była jakaś cisza przed burzą, czekałem tylko na moment kiedy coś będzie nie tak, znajdzie się jakiś pretekst, zazwyczaj nie myliłem się, zawsze się coś znalazło, im byłem szczęśliwszy tym dostawałem z działa większego kalibru.

Były momenty kiedy już naprawdę miałem dosyć. Kiedy widziałem jak bardzo abstrakcyjna jest ta sytuacja i jak bardzo dziewczyna z którą mam do czynienia różni się od tej, do której coś poczułem. Kilka razy w czasie kłótni powiedziałem ' skoro tak, to nie mamy o czym rozmawiać, to koniec ' , wtedy zaczynał się płacze, ja wyczulony na to przytulałem biedną Izę. Na jakiś czas znowu był spokój, a później dalej to samo.

W końcu naprawdę nie wytrzymałem, dzień wcześniej kupiłem sobie paczkę fajek, wszystko przemyślałem jednego wieczora, następnego dnia pojechałem do niej i z nią zerwałem. Niby poczułem jakąś ulgę, ale....
Coś co mnie trapi do teraz, Iza zmieniła swoje zachowanie. Nie jesteśmy już od dwóch miesięcy, Iza chciała ze mną dalej utrzymywać kontakt, na początku jeszcze jako para. Z dawnych zachowań nic nie pozostało, przez kilka tygodni nie zrobiła ani jednego afery, nie doszło do ani jednej kłótni, ani razu nie wystawiła mnie. Ha, wystarczyło, że raz jej pokazałem, że w sumie to mi nawet na niej zależy i co... nie muszę mówić co było.

Wracać do tego już nie chcę, zbyt wiele mnie to kosztowało. Musiałbym perfekcyjnie grać, żeby to miało ręce i nogi.
Nie potrafię zrozumieć skąd biorą się takie zachowania. To jest tak abstrakcyjne dla mnie i tak bezsensowne. Ale chyba rzeczywiście nie ma się co nad tym zastanawiać. Rzeczywiście, to chyba chęć pokazania kto jest górą, ale co jest tego podłożem? A, i jeszcze nie potrafię tych dwóch rzeczy połączyć - Izy inteligentnej, z zasadami i Izy furiatki, małej rozwydrzonej dziewczynki.

Jak jesteś w takiej sytuacji, to rzuć to. Taka relacja nie ma najmniejszego sensu. Mi zajęło ponad 1,5 roku zanim to zrozumiałem.