Blog nie jest o uwodzeniu nie jest też związany z tematyką panującą na forum, jest to blog który po prostu musiałem napisać chociażby dla siebie. Jak nie chcesz to go nie czytaj.

02.08.2012r ostatnia moja służba przed długim urlopem. Ostatnia ale bardzo pamiętna.

Godzina 7.00 przyjęcie służby, odczytanie rozkazu nastąpiło wyczytanie nazwisk osób które mają dziś służbę i rozmieszczenie ich na różnych samochodach. Nastąpiło sprawdzenie całego sprzętu na garażu w samochodach itd.po sprawdzeniu sprzętu nastąpiło uderzenie w dzwon, w tym momencie przyjąłem służbę i jestem już w podziale bojowym. Po przyjęciu służby każdy udał się do swoich zwykłych porannych zajęć. O godzinie 9 nastąpiło sprawdzenie łączności w radiostacjach z MSK (miejskie stanowisko kierowania) po sprawdzeniu łączności dowiedzieliśmy się z chłopakami ,że jedziemy na JRG3 i JRG6(jednostka ratowniczo-gaśnicza) w celu szkolenia i zapoznania się ze sprzętem na tych jednostkach a później do MSK(miejskie stanowisko kierowania-to stąd dysponowane są wozy strażackie do przeróżnych akcji to również tu ludzie dzwonią o pomoc albo też niestety jaja robią)Dojechaliśmy do jednej jednostki potem do drugiej i na końcu do MSK, generalnie nuda nic specjalnego. Po powrocie do bazy udaliśmy się na obiad i jak to czasami bywa udaliśmy się do sypialni na drzemkę.
Godzina jakoś przed 17.00 ze snu wyrywa nas zapowiedź dyspozytorki brzmiący następująco:
„Uwaga GBA(średni wóz gaśniczy) i GCBA(Ciężki wóz gaśniczy) alarmowo miasto x autostrada A2 w kierunku na Świecko 156km wypadek samochodu osobowego” I alarm, tętno razy 300, adrenalina n maxa, biegniemy wszyscy na złamanie karku do garażu by ubrać się jak najszybciej, nagle słychać w radiostacji ,że również koledzy z jednostki stacjonującej nie daleko nas także wyjeżdżają na ten wypadek ciężkim samochodem ratownictwa drogowego, oraz strażacy z ochotniczej straży pożarnej z miejscowości obok myślę sobie o kurwa będzie konkret skoro tyle samochodów wysyłają. Wsiadam do samochodu dowódca zgłasza wyjazd dwóch wozów i zapierdalamy jak się da kierowca też sporo ryzykuje bo jest za nas odpowiedzialny a gdy wpierdoli się w jakiś samochód na skrzyżowaniu to będzie ogromny problem. W drodze dowódca się pyta kto się czuje się na siłach z ratownictwa medycznego by w razie czego być przy poszkodowanym? (pomyślałem sobie ,że ja) widać z daleka zator na autostradzie omijamy coraz więcej samochodów stojących w korku. I zaczyna się. Dojeżdżając do wypadku dowódca odwraca się i mówi ze zmartwioną miną „panowie będziemy cieli samochód” miał rację samochód poważnie uszkodzony , uderzenie boczne w słup zrobiło swoje również z kierowcą. Dowódca zgłasza meldunek „998 250-22 i 250-25 na miejscu, siły i środki nie wystarczające” i krzyczy niech ktoś przejmie nadlatujący LPR(lotnicze pogot.rat.) ja biegnę po torbę R1(torba ze sprzętem medycznym) ktoś tam wyciąga pachołki i deskę ortopedyczną ,ktoś chyba pobiegł przyjąć śmigłowiec by mógł bezpiecznie wylądować. Generalnie chaos, stres jak chuj pierwszy raz jestem na takim poważnym wypadku. Koledzy przystępują do cięcia samochodu, ku**a samochód ma wzmocnione słupki (sportowa fura) i są problemy z przecięciem, dowódca krzyczy żeby się odsunąć będziemy odciągać samochód za pomocą stalowej liny od lawety bo był wbity w słup i nie było można jak go ciąć, ok. udaje się samochód odciągnięty od słupa, chłopacy zaczynają ciąć… ni chuja nie daje rady nasz sprzęt, samochód ciężki ratownictwa drogowego jeszcze do nas nie dojechał więc jesteśmy zdani na siebie… Po pewnym czasie udaje się jakoś drzwi rozepchać sprzętem hydraulicznym , do środka wchodzi kolega który stabilizuje głowę poszkodowanemu, ja zakładam kołnierz ortopedyczny na szyje, kolega sugeruje ,że już za późno nic nie zrobimy ale ja mam jeszcze nadzieje. Kilka chwil później dojeżdża samochód ochotniczej straży pożarnej, biegnę pokazać im gdzie mają się zatrzymać i pomagam im się rozwinąć mówię do kolegi który przyjechał tym samochodem „tniemy samochód, spokojnie nie denerwuj się” (strasznie zdenerwowany był, jego też pierwszy taki wypadek) biegniemy do poszkodowanego którego wyciągają ratownicy wraz z kolegami z jednostki na nosze a potem nosze kładą na ziemie i przystępują do RKO (reanimacja krążeniowo-oddechowa) Nadjeżdża kolejny samochód z jednostki w której chce za rok po szkole pracować, SCRD (specjalny ciężki ratownictwa drogowego)większość ratowników stoi nad poszkodowanym, dwie osoby ode mnie z samochodu trzymają specjalną folię by gapie nie widzieli poszkodowanego, ktoś tam trzyma tlen ktoś zaopatruje rany , ja z kolegą tniemy nogawki od spodni by sprawdzić rany nóg i zapiąć pasami na nogach. Zaczyna się… po kilku minutach jest zamiana kolega się zmęczył i musi go ktoś podmienić na reanimacji podmienia go kolega, zamieniają się ja chce być następny, czuje straszny stres dowódca każe mi zdjąć hełm i rozebrać się do koszulki czekam w niepewności aż drugi kolega się zmęczy jakieś 5 min mija czas na mnie… zaczyna się leżę na kolanach obok poszkodowanego który nie oddycha, nie ma tętna , żadnych oznak życia… lekarz mówi jeszcze 5 sek.:
-3
-2
-1 zaczynaj
Kurwa reanimuje człowieka, nie fantoma ale człowieka po raz pierwszy w życiu spotykam się ze śmiercią w cztery oczy pytam się czy dobrze? Lekarz mówi „dobrze tylko trochę mocniej uciskaj tak z 3mm)
-„kurwa mocniej, a co jak złamie mu żebra”-myślę
Patrzę poszkodowanemu w oczy „stary oddychaj cokolwiek, daj jakiś znak ,że to co robię ma jakiś sens kurwa nie poddawaj się”-myślę
Ratownicy medyczni wymieniają się zdaniami na temat obrażeń poszkodowanego
-„ widzicie jak puchnie mu twarz? pęknięta podstawa czaszki, poważne obrażenia wewnętrzne”
- „dasz radę?”-pyta się lekarz
-pewnie ,że dam-odpowiadam, ale w myślach(„ kurwa nie wiem czy dam rade nie czuję rąk wszystko mnie już boli niech mnie ktoś zmieni, ale muszę dać radę muszę…”
-„jeszcze 30 sekund” mówi ratowniczka medyczna
-X
-x
-x
-koniec… przerywamy już nic nie da się zrobić…lekarz stwierdził zgon.
Próbowałem ale nie udało się trudno. Wracamy do bazy. W bazie wymieniamy się spostrzeżeniami z dowódcą i podziękowania z jego strony za akcję (gdyby z nami jechał inny dowódca to pewnie wszyscy byśmy posrali się w gacie a ten ma ogromne doświadczenie to ,że on z nami był sprawiało ,że każdy wiedział co ma robić i stres był mniejszy wszyscy ogarniali najlepiej jak mogli- oby więcej takich dowódców)
Godzina po 18 idziemy na kolację, po kolacji kolejna zapowiedź:
Uwaga: GBA i GCBA alarmowo miasto X ulica xx/xx jakiś pożar (nie pamiętam co dokładnie bo w momencie alarmu nie słyszałem co było w zapowiedzi bo w wyniku stresu, adrenaliny nie dociera do ciebie co się dzieje, koledzy też za bardzo nie wiedzieli czego się spodziewać) Również na złamanie karku zapierdalamy przez całe miasto, w ruch idą wszystkie klaksony i syreny (uwielbiam jak kierowca wydobywa z samochody wszystkie możliwe dźwięki i do tego trombi hehe) dowódca w czasie jazdy mówi panowie uszykujcie sobie maski i w razie czego aparaty ODO(sprzęt ochrony dróg oddechowych) na radiostacji słyszymy jednostki które dojechały przed nami… okazało się ,że to tylko pożar śmieci na złomowisku i dyspozytor wycofuję nas do bazy kolejna akcja zaliczona przyjeżdżamy do bazy i musimy umyć samochody bo zawsze wieczorem do 22 samochody muszą lśnić myjemy autka i dochodzi godzina 22 większość strażaków idzie na nocne czuwanie do swoich łóżek ja również ale mam wrażenie ,że w nocy coś jeszcze będzie godzina po 23 kolejna zapowiedź wyrywa nas ze snu;
Uwaga GCBA alarmowo miasto X alarmowo pożar budynku mieszkalnego i garażu
Myślę sobie kurwa nie mój samochód( ja byłem obsadzony na GBA) a na taki konkretny pożar bym się przejechał, młody jestem a doświadczenie się przyda ale trudno idę spać dalej. Rano godzina 6.00 pobudka, poranna toaleta i śniadanie.
Godzina 7.00 zmiana służby, zmiana przyjmująca służbę gruntownie sprawdza samochody i każdy sprzęt w środku czy wszystko działa i czy wszystko znajduje się na swoich miejscach. wszystko jest ok. więc zmiana przyjmująca przyjmuje a my zdajemy.

Jaki z tego morał?
Nie poddawajcie się nawet gdy szanse są praktycznie żadne to NIE PODDAWAJCIE SIĘ!!!!

Długo się zastanawiałem czy umieścić tego bloga na stronie ale doszedłem do wniosku ,że same blogi są o uwodzeniu a jak ja napisze coś nowego to może ktoś to przeczyta z zaciekawieniem, chciałem wam przedstawić jak wygląda służba w Państwowej Straży Pożarnej ale wszystkiego wam nie byłem w stanie opisać musieli byście to przeżyć. To jest moja pasja całe moje życie i mam gdzieś co sobie pomyśleliście o tym blogu może i się chwalę ,że jestem strażakiem i macie rację lubię się tym chwalić ale uważam się za normalnego człowieka a nie za jakiegoś bohatera.

Life is Kadet