Nie jest to blog o spektakularnych akcjach, nie znajdziecie tu złotych rad jak oczarować dziewczynę za pomocą 3 słów, dlatego, jeżeli tego szukacie, to sobie odpuście i nie czytajcie dalej.

Ten blog, jest moim apelem do młodszych, aby nauczyli się wykorzystywać najlepsze lata swojego życia, a może i przy okazji ktoś starszy i mi pomoże , powie co daje radość w tym życiu.

1,5 roku, może trochę więcej, tyle czasu jestem na tej stronie i muszę przyznać, że strona faktycznie daje efekty i pomaga, jednak nie samą teorią człowiek żyje, dlatego bez spotykania się z ludźmi nie zdobędziecie tego co najważniejsze, czyli pewności siebie i umiejętności życia z innymi.

Kiedy trafiłem na tą stronę byłem nastolatkiem, żyjącym super życiem. Pierwsze przygody z dziewczynami zacząłem w wieku 16 lat (późno, wcześnie? nie wiem sami oceńcie ), ale prawdziwe życie zaczyna się w LO, w wieku 18 lat, to jest tytułowy najlepszy okres w życiu. W szkole człowiek ma spokój, a w weekendy wspaniałe osiemnastki w gronie super ludzi. I to właśnie na jednej z takich imprez poznałem dziewczynę przez którą tu trafiłem, a dokładniej po raz pierwszy miałem problem z sobą, narzekałem na swój wzrost, do tej pory nie zwracałem na to uwagi i było dobrze, a tu nagle sam stworzyłem sobie problem, jak się potem okazało zupełnie nie potrzebnie
Moje życie było cudowne, to właśnie w LO nabrałem pewności siebie, wydoroślałem, można powiedzieć, że z chłopczyka stałem się kimś więcej, nie powiem, że mężczyzną po późniejsze losy to zweryfikowały, ale zmieniłem się na plus i to bardzo.
Dlatego apeluję do Was licealiści wykorzystajcie ten czas, odejdźcie od komputerów i spotykajcie się z ludźmi. W przeciwnym razie dojdzie do tego, że będziecie mieć 26 lat życia za sobą i jedyne wasze wspomnienia to te z przed komputera. Wspaniała perspektywa ..., nieprawdaż ?

Takie bajeczne życie trwało do początku studiów, które co tu dużo mówić, były dla mnie bolesnym zderzeniem z rzeczywistością. Wyjazd do obcego miasta, kiedy opuszczasz rodzinę i znajomych wcale nie jest spełnieniem marzeń, uświadomiłem sobie, że w gruncie rzeczy, jesteś starym dzieckiem, które bez rodziców miałoby poważne kłopoty, dlatego szacunek i podziw dla tych, którzy usamodzielnili się wcześniej. Spodziewałem się, że zgodnie z opowieściami studia faktycznie będą najlepszym okresem w życiu, ale niestety, doszło do tego, że straciłem jakiekolwiek życie towarzyskie. Przestałem żyć, a zacząłem wegetować: wstać, pójść na uczelnie, wrócić, zjeść i do nauki, a potem spać.
Zapytacie się, co się stało z kolegami z LO? owszem spotykamy się raz na jakiś czas w weekendy, ale to juz nie jest to co dawniej, to już nie jest wzajemne dzielenie się smutkami i radościami, mimo iż każdy z nas chciałyby, żeby było inaczej... nie da się, po prostu, się nie da, każdy żyje swoim życiem, a na tych innych nie ma czasu.
Kumple z uczelni? To już nie to samo co w LO. Na uczelni każdy martwi się o siebie, nie ma takiej bliskości jak w liceum, bo i trudno się dziwić. Niby kiedy mieliśmy tą bliskość zbudować? 20h w tygodniu wspólnej nauki nie zbliża ludzi, 3 spotkania integracyjne? to za mało, żeby zbudować więź.

I teraz pomyślcie, spędzasz całe tygodnie z grupą wyjątkowo obojętnych Ci ludzi, a twoją główną atrakcją jest rozwiązywanie zadań z matematyki, albo fizyki, fascynujące ..., prawda ?
Czasami zastanawiam się po co ja to wszystko robię? Dla lepszego jutra, żeby mieć wykształcenie, dobrą pracę? No tak nie ma nic za darmo i zaciskam zęby i dalej konsekwentnie zdobywam wykształcenie. A w myślach powtarzam sobie, że mam już 20 lat i że te najlepsze młodzieńcze lata życia już za mną.

Efekty nowego życia widać gołym okiem, nie jestem już tym samym chłopakiem co w liceum, z ciągłym uśmiechem na twarzy, który promieniował radością i potrafił cieszyć się z każdej małej rzeczy(zrozumiałem słowa Sylwii Grzeszczak ). Zapuszczenie fizyczne, spadek kondycji, siły, sprawności dopełnia obraz nędzy i rozpaczy. Oby, to jednak początki były najtrudniejsze.

Bolesne wkraczanie w dorosłe życie, ile ja bym dał, żeby cofnąć czas, żeby przeżyć to wszystko jeszcze raz.

Dlatego korzystajcie póki możecie i uwierzcie mi lepiej nie będzie (a na pewno nie na początku studiów, liczę na to, że może później), dlatego wykorzystujcie obecne chwile, spotykajcie się z ludźmi, rozwijajcie swoje pasje i cieszcie się z tego.

MŁODSI JUŻ NIE BĘDZIECIE, NIE ODKŁADAJCIE NICZEGO NA POTEM, TYLKO ŻYJCIE PEŁNIĄ ŻYCIA.