Byłem z Panną (M) przez 1.5 roku. Spędziliśmy wspólnie wiele pięknych chwil łącznie ze zwiedzeniem całej Europy w przeciągu 3 miesięcy. Przez rok żyliśmy w pełnym szczęściu. Wszystko było tak jak być powinno ale przejdę do rzeczy...

Pewnego dnia przyszedł kryzys. Pierwszy w naszym związku po roku. Ostatnio okazywałem jej mało uczuć, zainteresowania przez co stwierdziła że nie wiążę z nią swoich planów i nie traktuje jej poważnie w życiu. Wszystko to było powiedziane w potoku łez. Powiedziałem że to nie prawda że zależy mi na niej i że wiąże z nią swoją przyszłość. Następnego dnia spotkaliśmy się była bardzo chłodna. Powiedziała że lepiej będzie jak się rozstaniemy. Nie mogłem w to uwierzyć. Wewnątrz aż się we mnie gotowało ale na zewnątrz nie pokazywałem emocji. Popłakał się powiedziałem żeby powiedziała mi w oczy że to koniec i że mnie nie kocha. Odparła że nie powie mi tego gdyż kocha mnie mocno i jej na mnie zależy. Chciała zostać sama więc wyszedłem. W nocy kilka sms'ów od niej że ma we mnie nadzieje, że kocha i że chce spędzić ze mną całe życie lecz częściej muszę jej udowadniać że jej na mnie zależy. Spotykaliśmy się dalej.

Niestety zacząłem dawać od siebie trochę więcej niż dotąd. Tak jak chciała. Ona coraz mniej. Myślałem że może rzeczywiście za mało jej dawałem i teraz daje mi pole do popisu. Wpadałem w coraz większe bagno. Zacząłem być pieskiem. Przestałem liczyć się ze swoim zdaniem. Czułem że teraz to ona ma kontrolę nad związkiem i niedługo się rozbijemy. Postanowiła że chce wyjechać za rok do pracy za granicę z zapytaniem czy wyjadę z nią. Powiedziałem że nie rzucę studiów. Został mi rok. Powiedziałem że nie widzę w związku na odległość. Upierała się że damy radę, że jak komuś zależy to nic nie stanowi przeszkody. Kolejny tydzień ona coraz bardziej chłodna. Zaczęła odmawiać spotkania twierdząc że nie najlepiej się czuje itp. Pewnego dnia poszedłem do jednego z fast foodów. Usiadłem i siedzę tak z 5 minut. Patrze a ona obok mnie siedzi z koleżankami, nawet się nie przywita, nawet nie podejdzie. Wtedy zdałem sobie sprawę że jej chyba nie zależy. Kiedy do niej podszedłem udała że dopiero teraz mnie zauważyła co było absolutnie niemożliwe. Powiedziała że musimy się spotkać tego samego dnia wieczorem. Czułem że chce zerwać. Tak też się stało. Ze łzami w oczach powiedziała mi że chce zerwać. Że się meczy w tym związku (miesiąc temu zakochana po uszy). Że jestem zazdrosny i że wiele rzeczy we mniej jej nie pasuje. Po raz drugi przyjąłem to bez emocji. Następnego dnia spotkaliśmy się aby oddać swoje rzeczy. Podziękowałem jej za chwile spędzone i oddałem co jej i tyle. Znowu pokazała że jej na mnie zależy tuliła się do mnie mocno. Płakała powiedziała że póki co lepiej będzie jak się rozstaniemy. Zaproponowała dalsze spotkania co jakiś czas ale odmówiłem. W nocy kilka sms'ów że jej zależy że to jej wina. Że żałuje itp. Napisała żebyśmy spróbowali to naprawić. Odpisałem że możemy spróbować. Zapytała się czy chce się z nią spotkać. Odp że nie mogę bo egzamin. Od tego czasu milczy... Coraz bardziej mi jej brakuje. Wyraziła skruchę, mówi że jej zależy. Pisze mi teraz sms'y że nie chce się rozstawać. Chciała się spotkać. Teraz może ja zaproponuje spotkanie ? Od lutego będziemy widywać na uczelni. Jak reagować na takie spotkania. Zagadywać udawać że wszystko jest ok. Póki co chciałbym do niej wrócić.

Może robię źle, jak tak to weźcie mnie tutaj porządnie opieprzcie żebym przejrzał na oczy i przestał o niej myśleć.