Witam wszystkich

Chcę wam opisać pewną historię. Bo kurwa mać sam już nie
wiem czy coś zjebałem czy nie. Mętlik w głowie jak po tsunami. Czytam waszą
stronę i powiem szczerze jechałem z nią wzorowo wg reguł, że ha!  – grzecznie ale twardo i
nieustępliwie. Okazało się jednak, że ona albo była twardsza albo coś innego tu
zadziałało. Generalnie – miazga ze mnie, bo panna w gruncie rzeczy fajna była, zajebiście
ładna no i oczywiście super rżnięcie. Piszcie co tym sądzicie. Ja ledwo żyję.

 Miałem taką historię z dziewczyną, z którą chodziłem dokładnie
rok (od 8 marca 2008 do ok. 10 marca 2009!!). To był mój kolejny związek po
jednym 10 letnim i paru chwilowych. No i jak się domyślacie tego 10 marca usłyszałem
sakramentalne – nie pasujemy do siebie, zostańmy przyjaciółmi. Ot tak na do widzenia,
po miłym wieczorze w łóżku. Ale po kolei.

Pracowaliśmy razem w pewnej instytucji państwowej ( w tym
samym pokoju resztą i przy tym samym biurku) i pewnego pięknego dnia się w Niuni
po prostu zakochałem. Ładna i szczupła (piersi – smiało do Playboya) i mądra –
anglistka, ja po skandzie (norweski). Jak w bajce. Jeżeli chodzi tylko o nas
dwoje, to był to cudowny rok. Super czuła, kochająca, seks świetny, przytulanki
itp. Odżyłem po poprzednim związku. Wszędzie za rączkę, kocham Cię i ja Ciebie też kocham. Tak to
wyglądało, do czasu niestety. A jak wiadomo zakochany wielu rzeczy nie widzi albo,
co gorsza widzieć nie chce. No i się zaczęło. A może trwało od początku tylko
nie chciałem tego widzieć? Uderzyło mnie to, że już po 2 miesiącach lejtmotywem
panny A. był temat zaręczyn, ślubu i dziecka. Żadne tam pasujemy do siebie albo
nie, wspólne zwiedzanie świata i takie tam głupoty. Nic z tych rzeczy.
Zaręczyny jak najszybciej. Mieszkaliśmy nadal z rodzicami (każde osobno), więc
temat kupna mieszkania stanął na tapecie. Na moją delikatną sugestię, że może by chociaż wynająć na jakiś czas jakieś mieszkanie odparła, że jej rodzice się na to nie zgodzą. Oboje byliśmy spłukani
– z marnymi zarobkami, ona jeszcze z umową na czas określony; nie dostalibyśmy
żadnego kredytu. Generalnie moi rodzice są dość zamożni, tak więc w przypływie gorących
uczuć zaoferowałem możliwość uwicia przytulnego gniazdka dla nas obojga za ich
pieniądze, ale zaznaczyłem, że myślę raczej o małym domku gdzieś pod naszym
miastem na północy Polski niż małej kawalerce w środku miasta, – co cenowo
zresztą wychodziło identyczne. A co - te piersi warte były każdej ceny.  Wtedy. Zadowolony z siebie wysłałem jej link z
projektem domu i lokalizację działki, którą zresztą już obejrzałem, a tu zong
numer 1. Odpowiedz mojej panny zmroziła mnie doszczętnie. Jak ona – miejska
dziewczyna ma zamieszkać na wsi, no jak? Tam nie ma infrastruktury, teatrów i
autobusów. Cytuję dosłownie. Jak ona będzie dojeżdżać do mamy i siostry skoro
nie ma prawa jazdy? A jak będą dzieci to, z kim się będą bawić? Na odludziu? A.
ma 27 lat!!! Uwierzycie? Jak z dzieckiem. Żadne tam tłumaczenia, że większy
metraż, że spokojniej, że prawko można zrobić – ma być w mieście i już. A po
drugie, jej poprzedni chłopak, który był taki cudowny, ale się zawinął bez
słowa, też chciał żeby ona mieszkała na wsi w domku (czyli tez jakieś 15 km od
centrum G.), a to było by straszne. Nie wiem jak na was, ale dla mnie
przenoszenie stosunków z ex`a na next`a jest nieco denerwujące. Prowincjonalne
nieco, że tak powiem. Odpuściłem, bo co miałem robić. W między czasie znalazłem
dobrze płatną pracę – naprawdę niezłe zarobki zaczynały mi się kroić, ale kryzys
się przyplątał i firma zaczęła powoli zdychać. Ale finansowo dawałem nieźle radę. Za pierwszą
premię kupiłem pierścionek zaręczynowy, ale dałem go bez zaręczania się
– uważałem, że jeszcze na to za wcześnie. Poczęło się kotłować. Jak to
zaręczynowy i co? I nic? Co gorsza zaczęło, najpierw powoli wprawdzie, wychodzić
totalne zmanipulowanie panny przez matkę (zresztą chorą na raka – co potem
wykorzystano bez litości). Mama to, mama tamto, zdjęcie mamy na tapecie w
komórce, nie jakiegoś tam chłopaka, sympatii czy kotka albo pieska. Zdanie mamy
najważniejsze czy chodzi to chodzi o moją fryzurę czy chodzenie do łóżka, bo A.
opowiadała swojej matce o tych sprawach bez najmniejszego skrępowania.

Mały rys rodziny w tym miejscu. Cała rodzina panny A. jest bardzo
wierzącą – począwszy od panny A., rodziców, siostrę, a skończywszy na małym siostrzeńcu
– tematy przy stole – ksiądz Jacek powiedział to, a zdziwił się tym, msza była
super i dzieci świetnie się bawiły. To trochę nie moje klimaty a tym bardziej
mojej rodziny. Uważałem, że to ich prywatna sprawa. Ludzie zaczęli mi szeptać
żebym dał sobie spokój, bo to się wcześniej lub później źle skończy. Pogarda
rodziny A. dla niewierzących czy jak tam się nazywa wierzących
niepraktykujących, (czyli niechodzących do kościoła zbyt często) była tak
niesamowita, że aż śmieszna. Wszyscy wokół źli, niedobrzy i nikczemni. Oni -
oaza spokoju, moralności i zasad – Bóg raczy wiedzieć, jakich. Całe mieszkanie
w obrazkach świętych, różańcach itp. Wspólne czytanie Biblii. Kwiatki typu –
seks bez małżeństwa jest grzechem, puszczałem mimo uszu. 100 procentowa
hipokryzja. Córeczka poszła ze mną do łóżka zanim jeszcze zostaliśmy parą. I
szła prawie codziennie. A zresztą jak już nie byliśmy to też mnie potrafiła
zrelaksować. Hormony jak to mówiła. Mijały miesiące. Naciski na jak najszybsze
zaręczenie się i ślub - narastały, jak kochasz to bierz mieszkanie na kredyt,
cóś w ten deseń wałkowane prawie non stop. Tak mówiła mama, to i córka mi w
czasie randek powtarzała jak mantrę. Klimaty rodziny A. stawały się z czasem
coraz bardziej dobijające. I niestety zaczęły przenosić się pod mój dach. Zaczęło
się robić naprawdę niemiło gdzieś przed Sylwestrem: komentarze mamusi
przekazywane przez córkę, ze niby moi rodzice jako niepraktykujący nie są
prawdziwymi polskimi patriotami (sic!!), źle traktują swoich pracowników, nie
interesują ich wartości (tylko, jakie?) itp. Kiedy usłyszałem, że musimy się ze
sobą ożenić zanim mama umrze, zacząłem się bać. Chyba opracowali jakiś plan
zamążpójścia córki/zdobycia dla niej mieszkania czy co? Byłem w niej zakochany,
(nadal niestety jestem) i przez wiele miesięcy próbowałem nie zwracać na to uwagi,
ale po jakimś czasie nie wytrzymałem i skomentowałem, co o tym wszystkim sądzę.
Natychmiastowa reakcja MATKI(!!!) - albo kredyt i mieszkanie albo won z życia
córki. No i córeczka, leżąc ze mną w łóżku, powtórzyła słowa mamusi. Uważała,
że trzeba wziąć kredyt i koniec dyskusji. Ja na to, że chyba dokładnie wszystko
przemyśleć, bo to nie wyjazd do Tunezji za 1500 zł, ale 30 lat z pętlą na szyi.
Panna A. odparła, że to błahostka – jakoś to będzie. Nie potrafiła tylko
powiedzieć jak. Widząc moje wątpliwości po prostu wyszła z samochodu rzucając
na odchodnym, że to koniec. Córeczka z dnia na dzień odstawiła mnie na boczny
tor – zero telefonów i odzywania się, poczułem się jak bym ją zdradził, oszukał
i wykorzystał. Zacząłem się mówiąc delikatnie wkur....ać, a czary goryczy
dopełniła wiadomość, że rodzina wspólnie sprawdzała ile to taki pierścionek,
który jej podarowałem mógł kosztować. Siedzieli na Internecie i sprawdzali, aż sprawdzili.
Wyszło im, że za mało kosztował. Dostałem szału. Niech sobie sprawdzają, ale po
co mi o tym mówią? Kazałem oddawać wszystkie prezenty, bo takiej sytuacji, w
której ja płacę za gifty, a ich wartość jest dyskutowana działa na mnie jak
płachta na byka. Delikatnie mówiąc.

Łaziłem za nią 3 miesiące, kto wie jak wygląda taka sytuacja
doskonale się orientuje jak się człowiek czuje. A czuje się niespecjalnie. Napięty
jak sprężyna. Prosiłem, groziłem, błagałem, mówiłem, że zdradziłem, kocham,
nienawidzę, że się zabiję, potnę, że już mnie nie interesuje, wyłem pod oknem
itp. No i nic, zimna jak głaz. Jakieś spotkanie to raczej niespecjalnie i tylko 2 godziny bo mama bardzo przeżywa to że gdzieś idziemy. Dowiedziałem się że ten rok tak na prawdę nic nie znaczył. Ja nie miałam nikogo,
ty też nie i tak jakoś wyszło. 3 miesiące kwiatów, przepraszania, i Bóg wie
czego jeszcze. Na darmo. I jeszcze usłyszałem, że nie jestem na poziomie a ona
wysoko stawia poprzeczkę. Bo źle się odnoszę do swojej mamy (zbyt swobodnie) a
ona tego nie lubi. Bo mam dobry humor i się śmieję a jej poprzedni chłopak miał
depresję i przez to był smutny i poważny. No rozpacz.

Szybko znalazła sobie nowego wafla, ja w amokalnej złości
skomentowałem to w niewybrednych słowach, w konsekwencji ekspresowo po 2 dniach
otrzymałem list od jej mamy ze jestem zły, nikczemny, mały itp. , że Bóg i
opatrzność ochroniły jej córkę przede mną. Innymi słowy diabeł w ludzkiej
skórze. Słyszałem wiele na swój temat – głupi, łatwowierny, miętki, ale żeby zaraz
zły i nikczemny? Ona wspaniała, szlachetna i dobra dla ludzi. Że ją napastuję,
nachodzę i żyć nie daję. Że mam zerwać wszelkie kontakty i nie
kontaktować się z jej przyjaciółmi.. Panna A. nie wyzbyła się co prawda
przez te pierwsze miesiące po rozstaniu pewnych przyzwyczajeń, które nabyła w
czasie znajomości ze mną typu podwożenie samochodem to tu to tam, przytulasków
i buzi, tak więc motyw nachodzenia był dla mnie nieco niezrozumiały. Jako
koronny argument przeciwko mnie, mama uważała swoją chorobę nowotworową twierdząc,
że wyniki zawsze się pogarszają, kiedy tylko nachodzę/nękam jej córkę.
Pozwoliłem sobie napisać list i ustosunkować się do zarzutów matki A. Opisałem
dokładnie wszystkie jebania z jej córką. Kurwa mać!!!

Co o tym sądzicie? Wiem, że zjebałem sprawę po rozstaniu
się, ale prawdę powiedziawszy czułem, że i tak już jest pozamiatane. Chyba tak
miało być po prostu.

Pozdrawiam

knokkelmann1