Sam nie wiem co napisać, ale obiecałem sobie, że chociaż tygodniowo będę umieszczał jednego bloga opisującego dany tydzień.

Sam nie wiem co napisać, ponieważ liczyłem na rewolucję, że moja pewność siebie w końcu się rozpali tak, jakby ktoś wlał we mnie litr benzyny i wrzucił na końcu zapałkę. Niestety nic takiego się nie stało.

Mimo to, zauważyłem wiele pozytywnych zmian w moim nastawieniu do świata, do kobiet. Przede wszystkim, zawsze chodzę z głową podniesioną do góry, zawsze się lekko uśmiecham gdy patrze kobietom na ulicy w oczy i zawsze patrzę się do samego końca. W tedy własnie do głowy przychodzą mi te wszystkie myśli: "dlaczego nie zagadałeś? Dlaczego nie odważyłeś się na rozpoczęcie nowej znajomości. Przecież to była tylko ładna dziewczyna, której się widocznie spodobałeś, skoro tak długo patrzyła Ci w oczy..". Chyba nie jestem mentalnie jeszcze gotowy na tego typu otwarcia.

Za to nie mam oporów jeżeli wśród grupy nawet 10 kobiet jest tylko jedna znajoma, moja spokojna ostoja która gwarantuje mi szybką ucieczkę, jeśli przestraszę się reszty jak mały cykor. Ani razu się nie przestraszyłem, ani razu nie musiałem uciekać. Kolejna mentalna bariera?

Postanowiłem spróbować na uczelni. A czemu by tak nie pójść na wykład do innego wydziału? W tedy poznałem Magdę. Hb 6 ale bardzo miło przegadaliśmy cały wykład. Niby nic, ale dla mnie duży krok do przodu, w końcu poszedłem na obcy wykład i zagadałem do całkowicie obcej mi dziewczyny. Po wykładzie zaczęła pytać koleżanki, czy jakaś impreza jest wieczorem, żebyśmy mogli pójść razem, niestety nic się nie działo. I teraz uwaga, kolega miał urodziny wieczorem a mi nawet przez myśl nie przeszło, żeby Ją zaprosić. To normalne? Jak Ja mogłem aż tak zjebać? Dosłownie przed momentem zdałem sobie z tego sprawy.

Martwi mnie to, że ciągle analizuje zamiast wziąć się za robotę i bez zbędnego myślenia działać, gadać, bajerować. Za dużo myślę, za dużo mi się w głowie rodzi obaw. Nie chce tego, to przecież tylko kobiety.

Nie chcę więcej pisać w ten sposób.