Witajcie.

To pierwszy mój blog. Nigdy nie wyobrażałem sobie, że będę pisał bloga tak odmiennego, a jednak mającego coś wspólnego z kobietami...

Historia ta nigdy nie wydarzyłaby się gdyby nie ta strona.

Sobota, koło osiemnastej, wracam z lokalu w którym oglądałem meczyk. Oglądając rozkład zauważyłem przy ławce dziewczynę. Na początek milion excuse'ów, ale powiedziałem sobie, że kiedyś muszę zacząć. Siadam obok niej, ale chwila chwila... Coś jest nie tak. Dziewczyna z głową przy kolanach zaczyna dziwnie się ruszać...osuwać po ławce.

Widząc co się dzieje przemogłem jąkanie i zapytałem: "czy wszystko ok?" - "tak" odpowiedziała, wtedy pierwszy raz zobaczyłem jej twarz - niewyraźną, dającą znaki całkowitego wyczerpiania organizmu. Już wtedy domyślałem się, że nie jest to robota alkoholu...

Zaproponowałem jej wezwanie pogotowia na co odparła "dam radę" czułem się dziwnie, pierwszy raz w takiej sytuacji.

Skanowana spojrzeniami przez wszystkich oczekujących na busa, raz za razem traciła kontakt ze światem zewnętrznym, a ja wiedziałem, że nie mogę jej zostawić na pastwę losu..

"Dzięki, że się zainteresowałeś" - powiedziała cichutko.

Zacząłem wypytywać gdzie mieszka, co tutaj robi. Przy okazji dowiedziałem się, że naćpała się jakimś syfem.
W tamtym momencie w mojej głowie pojawił się obraz dziewczyny, która wzięła raz dla "rozrywki". Jak bardzo mylna okazała się moja interpretacja..

Początkowo chciałem odprowadzić ją na przystanek docelowy mając nadzieje że "ogarnie" się do tego momentu. Gdy tylko usiadła na ławce znów zaczęła tracić kontakt z bazą...

"No cóż, nie ma wyjścia". Ucieszyła się, że z nią pojadę, ale nie było mi wtedy do śmiechu... Ponad 40 km w nieznane.

W drodze zasnęła po czym błyskawicznie obudziła się mówiąc "tutaj wysiadamy!" Dobra, spoko. Miasta nie znam muszę zdać się na nią.

Czekając na kolejny autobus, siedząc na ławce zaczęła dochodzić do siebie. Wtedy też zacząłem poznawać jej historię. Historię dziewczyny wykształconej, która przez depresję wpadła w sidła narkotyków. O tym, jak wpadała w 2-miesięczne ciągi. Na ten moment nie ma nikogo, kto wsparł by ją i pomógł wyjść z tego syfu. Większość ludzi postawiła na niej krzyżk, a rodzina przyzwyczaiła się już do wzywania karetki... Jednocześnie widzę, że moje towarzystwo dużo dla niej znaczy, nie wiem.. Jest jakimś chwilowym wsparciem, czymś w tym rodzaju.

Gdy nadjechał kolejny autobus pożegnałem ją, a ona podziękowała mi za pomoc, jednocześnie obiecując, że koleżanka odbierze ją z przystanku.. Nie dawałem wiary, ale nie mogłem jechać dalej, gdyż nie wróciłbym do własnego domu...

Już wtedy wiedziałem, że nie zostawię jej samej i będę pomagał z tego wyjść. Nie wiem, może wy postąpilibyście inaczej, Ale ja jestem w stanie poświęcić wiele żeby ją z tego wyciągnąć. Taki jestem i nie zmienie się.

Jak trudne to będzie przekonałem się bardzo szybko.. W niedzielne popołudnie podziękowała mi telefonicznie za pomoc. W nocy zaskoczony telefonem odebrałem.. Usłyszałem załamujący się głos. Wzięła kolejny raz, nie chciała, ale wzięła, zarzekała się.. Ta, wszyscy wiemy jak to wygląda: "jeszcze tylko raz"... Jednocześnie słysząc jej płacz rozpierdalało mnie od środka. Wiem, że muszę jak najszybciej zacząć działać. W pierwszej kolejności zaprowadzę ją do poradni, wyraziła chęć. Sam skonsultuję się ze specjalistą by wiedzieć, jak działać. Sumienie nie pozwala mi tego zostawić ot tak...

Panowie, nie da się wyrazić w tekście co przeżyłem, czeka mnie trudna przeprawa. Jestem gotowy stawić temu czoło.

Jej porażka będzie moją porażką.

Jednocześnie oglądajcie się wokół... Może któryś z waszych znajomych nie wytrzyma trudnych chwil i popełni taką głupotę... Nie każdy uzależniony to menel czy potencjalny przestępca...

Mam nadzieje, że udało mi się przekazać to, co chciałem.

Pozdrawiam.