Powiem a raczej napiszę krótko, bo nie warto się rozpisywać.

Nie chwaląc się, ale sztukę podrywu kobiet dość dobrze opanowałem; bez większych problemów nawiązuję kontakt z kobietami napotkanymi na ulicy.

Problem mój polega na tym, że 3 lata temu... (za chwilę usłyszę komentarz w stylu "kolejna historia"). Wiecie Panowie, każdy z nas czegoś szuka do czegoś dąży. Ja szukałem właśnie Jej. Ale w momencie jak wszystko szło wspaniale (relacje między nami), musiałem wyjechać na studia. Po powrocie już nie było to samo (co było do przewidzenia).

I teraz obijamy się o siebie. Jak każda kobieta tak i ta ma fazki (np nieodbieranie telefonów, ożesz jak to mnie wqurwia, zależy to od jej maniery?dobrego dnia?)i pokazywałem jej, że nie ze mną te nr, pamiętała przez tydzień a później znowu to samo. Oczywiście można się męczyć i próbować wyeliminować te zachowania, ale czasem zastanawiam się czy nie lepiej iść na kompromis. Zdarza się, że czasem milknie. Na kilka dni. A później jak gdyby nigdy nic..

Przyznam, że po zagłębieniu się w artykuły Gracjana zdałem sobie sprawę, że spieprzyłem kilka rzeczy (nie ja pierwszy i nie ostatni) i powiem szczerze nie mam już sił i nerwów na jakieś gierki i zabawy w podchody.
Porozmawiam z nią. To na pewno. Zastanawiam się od czego zacznę (?) "wiem, że spieprzyłem kilka spraw, ale dlatego, że grałaś. nie byłaś do końca fair i nie mogłem ci zaufać. przestań się bawić bo nigdy nic z tego nie będzie" (co myślicie o tym wstępie)

Wiem, że sporej części to co napisałem może wydać się naprawdę śmieszne, ale z jednej strony nie chcę jej stracić, wiedząc, że czasem pogrywa sobie. Grr (wytłumaczcie mi fenomen własnego oszukiwania).

Byłbym wdzięczny za jakiekolwiek pomocne zdanie, jak wyjść z tego 'problemu'

z pozdrowieniami dla Wszystkich Forumowiczów
/M.