Historia, z której morał płynie taki, że można wybrnąć obronną ręką nawet z najbardziej żenującej sytuacji.

Do rzeczy. Do tej pory mój rozwój polegał na samotnym DG, które często kończyło się sromotną klęską. Zdarzało mi się łazić po mieście godzinami i nie zagadać zupełnie do nikogo. Pewnego dnia, kiedy wylewałem swoje żale na mini-czacie, ktoś z zaawansowanych (saverius jeśli mnie pamięć nie myli) skwitował moją sytuację dwoma trafnymi słowami. "Potrzebujesz winga". Napisałem na forum. Odezwał się do mnie AndrzejM, z którym udałem się wczoraj na moje pierwsze prawdziwe NG.

Nie będę oszukiwał - z początku nie miałem dobrego nastawienia. Cały czas lało, wiało, w dodatku jedna panna odwołała spotkanie. Parszywy dzień, nie ma co. Udaliśmy się do klubu, całkiem sympatyczna miejscówka. Nie taka typowa dyskoteka, raczej miejsce gdzie można usiąść, napić się, ale i oczywiście pobawić. Z początku rozmawialiśmy sobie w najlepsze a ja przejmowałem pozytywną energię jaką emanował AndrzejM. Po 2 godzinach padło hasło, którego się obawiałem "idziemy tańczyć".

Na początku poczułem się, jakby właśnie ktoś kazał mi wyjść do ringu z Fedorem Emalianenką. Tu znów pomocny okazał się AndrzejM (wielkie podziękowania chłopie za ten wieczór!), który pomógł mi otrząsnąć się i potraktować to tak jak powinno być traktowane, czyli po prostu jako dobrą zabawę.

Wyszliśmy na parkiet. Zatańczyłem z jedną dziewczyną i od razu poczułem się pewniej. Rozluźniłem się, moje ruchy zaczęły być spokojniejsze a uśmiech bardziej naturalny. Podbiłem do drugiej. Ładna, uśmiechnięta brunetka. Cały czas kontakt wzrokowy, uśmiechy, wszystko pięknie aż nagle podczas tańca zwyczajnie straciłem równowagę (od razu mówię - nie z powodu alkoholu) i... upadłem na nią. Przydzwoniłem w nią, aż ją chyba na początku lekko zamroczyło. Scena rodem z "Hitcha". Nie pamiętam kiedy ostatnio było mi tak głupio. Autentycznie przez ułamek sekundy chciałem zapaść się pod ziemię. Zadziałałem właściwie instynktownie, pomogłem jej wstać, objąłem, wyprowadziłem na zewnątrz i zacząłem przepraszać.

Porozmawialiśmy chwileczkę, chyba trochę się rozpogodziła. Dobrze że było ciemno, bo musiałem być czerwony jak rewolucja październikowa. Od słowa do słowa, zrobiło się zimno, trzeba by wracać do środka. Wyciągnąłem telefon.

Ja: Wiesz co, jest mi tak głupio z powodu tego, co stało się w środku, że nie chcę tego tak zostawić. Wpisz mi swój numer, pójdziemy w tygodniu na kawę.
Ona (po chwili, z wątpiącą miną): To taki masz sposób na wyciąganie numeru?
Ja (ze szczerym uśmiechem): Szczerze mówiąc jeszcze nigdy nie zdarzyło mi się znokautować dziewczyny w celu uzyskania numeru.

To musiała podziałać, bo wpisała, weszła do środka a ja zostałem jeszcze na dymka i próbowałem ogarnąć moim małym rozumkiem to, co zdarzyło się w ciągu ostatnich 15 minut. Po czasie wróciłem do klubu. Zatańczyłem chyba z wszystkimi ładnymi dziewczynami w zasięgu wzroku.

Spostrzeżenia:
- Najtrudniejszy pierwszy krok. Do pierwszego wyjścia na parkiet zabierałem się jak do turnieju rycerskiego. Później chodziłem po całym klubie i tańczyłem z kim tylko miałem ochotę.
- Jedyną dziewczyną, która mi odmówiła była onieśmielona Hiszpanka, która właśnie przyjechała do naszego nadodrzańskiego miasta na wymianę. Każda inna była uśmiechnięta i tańczyła ze mną przynajmniej jedną piosenkę.
- Zaczynam instynktownie odczytywać mowę ciała.
- Last but not least - towarzystwo naprawdę robi różnicę. Gdyby nie AndrzejM na pewno nie wyszedłbym sam na parkiet.
Wielkie dzięki stary! I do wszystkich początkujących (takich jak ja) - naprawdę warto wybierać się z ludźmi, którzy potrafią zmotywować, pomóc i zarazić pozytywną energią.

No, to by było na tyle. Peace, bracia!