Cześć.

No i nareszcie wakacje. Czas, w którym wstając rano patrzę na zegarek i widzę godzinę dokładnie 14:10, kiedy obiad jem na śniadanie i odwrotnie. Według bardzo wielu najlepszy czas na podrywanie dziewczyn(chociaż według mnie ten czas jest zawsze). Mi jednak nieznośny ból pleców i prawego kolana przypomina, że nabawiłem się jakiejś kontuzji i jedyne co mogę zrobić, to odpoczynek, żeby nie pogorszyć swojego stanu.

Naszła mnie ochota na napisanie bloga(taka ochota nachodzi mnie bardzo często, jednak z realizacją jest gorzej, pieprzony leniuch ze mnie) w którym opiszę zachowania kilku bliskich mi osób i na ich podstawię udowodnię, że to TY, drogi kolego, jesteś kimś wyjątkowym i kimś, kto ma odwagę mieć ciekawe i bądź co bądź oryginalne życie.

Przykład nr. 1

Jest to przykład najbardziej jaskrawy. Poznajcie mojego najlepszego kumpla, przyjaciela wręcz i jego dziewczynę. Znają się od 3 lat. Pierwszy rok cisza, ale od razu było widać, że ona coś do niego ma. Rok drugi, ona wyznała mu miłość(tak! o_O), on jednak ją zlewał. Po paru miesiącach cudowna odmiana. Pod wpływem godzin spędzonych na pisaniu ze sobą przez gg(TAK! O_O) spotkali się i się zaczęło tzw. chodzenie. Prawdopodobnie on albo ona jeszcze frajersko się pytali, 'czy będziesz ze mną chodzić?'

Hmmm... Jakie wnioski? Ona jest w nim zakochana po uszy, on jakby trochę mniej, ale też. Używam tutaj terminu zakochanie, bo nie wiem, jak to nazwać. Ja do kobiety czuję pociąg seksualny, zauroczenie czy zwykłe 'ale bym ją wyruchał'(przepraszam za tak niekulturalne wyrażenie) cokolwiek, tylko nie zakochanie. Zakochanie będę czuł za co najmniej kilka lat, kiedy poznam kobietę, z którą będę chciał spędzić resztę życia i mieć ją przy sobie zawsze.

Tymczasem...

Wielokrotnie kłóciłem się o to z tą panną. Ona mówi mi, jak to jest fajnie, jak ona go kocha itp. Ok, dobrze, że jest miłość na tym świecie. Ale z drugiej strony, to szkoda mi ich, a zwłaszcza tego chłopaka. Od roku żyje jak w małżeństwie. Wszystko chcą robić razem, on jeździ do niej na obiadki, ona popada w jakąś paranoję, kiedy zabrania mu jeździć na deskorolce albo kiedy się dłużej nie odzywa/nie odbiera tel/nie odpisuje na SMS panikuje i obdzwania wszystkich z pytaniem co dzieje się z jej ukochanym. Ja w takim przypadku poważnie bym z nią porozmawiał, a jeśli jej zachowanie nie zmieniłoby się, to po prostu ze smutkiem ale zakończył znajomość. Tylko JA to JA, a ON to ON. Jeśli w wieku 16 lat odpowiada mu mieć żonę, a nie dziewczynę, to jego wybór.

I jeszcze jedno: ominęła go cała zabawa z podejściem do dziewczyny, wzięciem numeru, poznaniem jej. On wszystko miał podane na tacy i na przyszłość nie da mu to pożytecznego doświadczenia.

Przykład nr. 2

Mój następny kolega. Dobrze wychowany, z bogatej, szanowanej rodziny. Z tego, co przez te wszystkie lata zaobserwowałem, to zawsze podobał się dziewczynom. Świetne ciuchy, zawsze ładnie pachnie, wysoki, wysportowany, nie wiem na ile ja to mogę stwierdzić, ale skoro ma takie zainteresowanie, to przystojny. Pomyślicie, że taki ma wokół siebie dużo kobiet i był w niejednym związku?

Nic bardziej mylnego. On po prostu albo boi się dziewczyn(bo w tych sprawach jest akurat bardzo nieśmiały, sam to zauważyłem) albo mu nie zależy(w co wątpię, bo jednak jest zainteresowany kobietami).

Jeszcze kiedy byłem frajerem, doszły do niego wieści, że jedna, 2 lata starsza dziewczyna(on faktycznie wygląda na te 18 lat), jest nim zainteresowana. I tak było. Cały czas się gapiła, specjalnie chodziła w miejsca, w których on przebywa itp. Jednak dama sama nie zagadała. Hmmm... Co robi człowiek w takiej sytuacji? Powinien sam przekonać się o jej intencjach, on jednak zawsze speszony kiedy ona się pojawiała, nie zrobił nic i tak okazja przeszła mu koło nosa, bo ona straciła zainteresowanie(a mówię od razu, że była niezła).

Sytuacja druga: zagadała do niego inna dziewczyna, też fajna. Było widać, że jest nim bardzo zainteresowana i go podrywa. On jednak tego nie wykorzystał i spadł do roli przyjaciółki z penisem. Trudno.

Idziemy ostatnio przez miasto, na schodkach od kamienicy siedzą 3 dziewczyny. Przechodzimy obok nich, a jedno wprost do niego 'fajna koszula'. On po zwykłym 'dzięki' poszedł dalej. Fakt, że ja też zjebałem, bo nic nie powiedziałem i nie zapoznałem tamtych panien, jednak on miał gotową akcję do przeprowadzenia i tego nie wykorzystał.

Wniosek: nie sam wygląd, który jednak ma duże znaczenie, ale umiejętności też odgrywają ogromną i nawet decydującą rolę, chociaż bez jednego skuteczność drugiego jest mniejsza(był o tym ostatnio blog, zabijcie mnie, ale nie pamiętam kogo).

Nie wiem, czy mam uczyć go podstaw i mieć kolegę do plażowania(zawsze raźniej), czy zostawić chłopaka, niech sam się rozwija, a zająć się pracą nad sobą. Ale to problem do rozwiązania.

Przykład nr. 3

Ostatnim bohaterem będzie mój następny kolega. Od dłuższego czasu w rozmowach z nim widzę, że ma ochotę podrywać dziewczyny, jednak nie robi nic w tym kierunku poza gadaniem. W szkole jego zabawą było 'obczajanie' fajnych panien, ale na tym się kończyło. Wiadomo, że do podrywu w szkole potrzebny jest duży social, ale mógł chociaż popracować nad sobą. Ale widocznie walenie konia do końca życia go nie zadowala i chce coś zmienić. Kiedy ja wrócę z wyjazdu, a on ze swoich wakacji, jesteśmy umówieni na plażowanie(wreszcie go przekonałem). Fakt, że na dyskotece i jej okolicach, ale chcę się przekonać, czy to, co o dyskotekach mówi lekcja nr. 3 to prawda . I ciekawe, czy delikwent przełamie się, czy będzie się bał. Ja nie będę na nic naciskał, tylko jego dobra wola może przynieść mu sukces.

Jesteś w którejś z tych 3 sytuacji? Nie? To świetnie! To znaczy, że podjąłeś wyzwanie. Niektórzy w jego wykonywaniu są już daleko na przedzie, inni ich gonią, inni dopiero zaczynają, a jeszcze inni zastanawiają się, czy zacząć. Ale wszystkich ich cechuje to, że przełamali/zaczynają przełamywać swoje frajerstwo!

Uff... Poobgadywałem sobie parę osób, ale mi wybaczą Lecę zjeść mój śniadanio-obiad, bo stygnie.

Na razie