Świat uwodzicieli zawsze wydawał mi się czymś na kształt Hollywood - mityczna kraina, która gdzieś tam istnieje, ale mi - zwykłemu zjadaczowi chleba jawi się jako coś odległego i nieosiągalnego. Za sprawą tej strony postanowiłem jednak podjąć rękawicę i spróbować zagłębić się w tajniki uwodzenia. O absolutnych początkach i próbach odnalezienia się w nowej roli możecie przeczytać w mojej poprzedniej notce.

Coś jednak idzie nie tak. Sprawy zaczynają toczyć się w złym i - przyznam szczerze - zupełnie niezrozumiałym dla mnie kierunku.

No ale przecież wszystko zaczynało toczyć się po mojej myśli. Po zrobieniu zadań dotyczących pytania o godzinę, drogę, opinię, powoli czułem jak opory zaczynają ustępować. Motywowałem się w domu czytając wpisy doświadczonych użytkowników i wychodziłem na miasto pełen energii. Na mieście jednak różnie bywało.

W zeszłym tygodniu plażowałem z dyktafonem w łapie, udając, że robię jakieś badanie. Zaowocowało to zdobyciem dwóch numerów, z czego jeden telefon doprowadził do randki (całkiem udanej, ale kobieta nie zainteresowała mnie na tyle, aby ciągnąć dalej tą znajomość), drugi skończył się zlewką. Zdarza się. Zdałem sobie jednak sprawę, że "chowając się za dyktafonem" długo nie pociągnę.

Ostatni tydzień to trochę spraw na uczelni, na plażowanie zwyczajnie nie było czasu. Kiedy widziałem dziewczynę w tramwaju, czy na ulicy nie rozpoczynałem rozmowy, bo nie pozbyłem się jeszcze zupełnie strachu przed podejściem. Zaczęło mnie to drażnić, nawet bardzo. Szczególnie czytając blogi starszych stażem użytkowników. Czytałem i zazdrościłem (nadal Wam zazdroszczę chłopaki, ale jednocześnie cholernie Was podziwiam ). W niedzielę tydzień temu poczułem jednak, że dzieje się coś złego. Do takiego wniosku doszedłem, kiedy - mimo wyraźnych IOI (łapanie EC, uśmiechy) ze strony ładnej dziewczyny - nie potrafiłem do niej podejść i zagadać. Pojawił się we mnie lęk, że wracam do "starego siebie". Do zamulonego, strachliwego i aspołecznego człowieka, którego chcę zabić i pogrzebać raz na zawsze.

Miarka się przebrała. Wczoraj wieczorem, zastanawiając się nad tą palącą kwestią wziąłem zeszyt i zacząłem pisać. Napisałem dużymi drukowanymi literami:

CO MNIE DRĘCZY? CZEMU SIĘ DENERWUJĘ?

Odpowiedziałem sobie:

DENERWUJĘ SIĘ BO NADAL NIE POTRAFIĘ PODEJŚĆ DO KOBIETY I ZACZĄĆ Z NIĄ SWOBODNEJ ROZMOWY.

Narysowałem dwie strzałki. Pierwsza to pytanie "Dlaczego tak się dzieje?". Odpowiedziałem sobie najprościej jak umiałem, czyli napisałem to, co wydawało mi się prawdą:

BOJĘ SIĘ.

W tym momencie zacząłem się poważnie zastanawiać nad tymi słowami. Dzięki Wam coraz lepiej rozumiem kwestię iluzji i złych rzeczy, które sami sobie wmawiamy. Wyszedłem zapalić i zaciągając się trującym dymem pytałem siebie raz po raz - "Stary, czego się boisz?". Przypomniałem sobie fragment bloga (nie pamiętam kto to napisał), który mówił w prostych słowach - "Kobieta, to nie jest lampart, który odgryzie ci jajca jak do niej podejdziesz". Wróciłem do mieszkania i skreśliłem słowa BOJĘ SIĘ, bo zrozumiałem, że to nieprawda. Że oszukuję sam siebie. Zamiast tego napisałem inną odpowiedź, tym razem zgodną z prawdą.

BO NIE MAM POMYSŁU O CZYM Z NIĄ POROZMAWIAĆ. PRZECIEŻ JEJ NIE ZNAM.

Drugą strzałką, którą poprowadziłem od zdania DENERWUJĘ SIĘ BO NADAL NIE POTRAFIĘ PODEJŚĆ DO KOBIETY I ZACZĄĆ Z NIĄ SWOBODNEJ ROZMOWY było pytanie: "Jak mogę to zmienić?". Wypisałem sobie kilka myślników o co mogę zagadać przypadkową dziewczynę. Jak na razie na liście mam:

INDIRECT (opinia)
DALSZA ZABAWA W ANKIETERA
OTWIERANIE KONTEKSTOWE
PYTANIE O ZUPEŁNE GŁUPOTY (to bardziej nie z nastawieniem na podryw, ale w celu odblokowania siebie i uzyskania większej swobody w działaniu)

Na końcu zapisałem postanowienie:

JEŻELI ZOBACZĘ KOBIETĘ, KTÓRA MI SIĘ SPODOBA ZAMIENIĘ Z NIĄ CHOCIAŻBY 2 ZDANIA (NIECHŻE BĘDZIE NAWET PYTANIE O GODZINĘ, BYLEBY OTWORZYĆ TEN GŁUPI, TCHÓRZLIWY, CIPOWATY RYJ).

I wszystko byłoby pięknie, gdybym tylko potrafił naprawdę wprowadzić to w życie...

Dzisiaj ustawiłem się na mieście z przyjaciółką, jeszcze z okresu gimnazjum. Czekałem sobie w rynku na spóźnialską aż tu naglę widzę potencjalny target. Ładna dziewczyna sprzedająca róże z kosza. Chciałem podejść, zagadać, miałem nawet gadkę jako taką ułożoną i...
Tak, zgadliście. I nic.
Nie rozumiem. To co się dzieje jest dla mnie kompletnie irracjonalne i nie potrafię sobie tego wyjaśnić. Mówię sobie "stary, w zeszłym tygodniu udało ci się zdobyć dwa numery a teraz znowu trzęsiesz dupskiem przed podejściem? To po chuj robiłeś wczoraj ten rachunek sumienia.".
Czuję jakbym robił krok w tył. A przecież szło dobrze! Znam siebie i nie oczekuję od siebie aż takich postępów w tak krótkim czasie jakich dokonał chociażby Karol.biz (szacun dla Ciebie, jesteś moim sensei ), myślę, że coś powoli w tej machinie zaczyna drgać, szczególnie w porównaniu do życia sprzed półtora miesiąca kiedy poznałem tą wspaniałą stronę (przez lwią część swojego życia byłem aspołecznym typkiem, który nie przepadał za ludźmi, nie rozmawiał nawet ze współlokatorami tylko marnował cenne chwile swojego życia przed komputerem), ale do cholery - nie po to motywuję się w domu, żeby wszystko ulatywało ze mnie jak z pękniętego balona przy pierwszej nawet-nie-próbie, tylko przy samym zobaczeniu potencjalnego targetu.

Nie rozumiem. Chyba jestem w punkcie wyjścia.