Pod tym blogiem może posypać się tysiąc komentarzy o treści:
"tak to jest jak facet dąży do związku a nie do seksu". Trudno, każdy z Nas jest inny i każdy spotyka inną dziewczynę.

Opiszę tę sytuację po to, aby blog trzymał się kupy. Jak coś się zacznie, pora to skończyć.

Poprzednie akcje z X opisywałem na poprzednich blogach. Można sobie śmiało przeczytać jak ktoś będzie miał chwilę. Najważniejsze fakty: spotykamy się od początku marca, mieszkamy blisko siebie lecz na wakacje ona wyjeżdża na 2 miesiące do rodzinnego domu - 200 km ode mnie. Spotkania wszystkie na plus, fizyczność na najwyższym poziomie. Chce zbudować z Nią coś na solidnych fundamentach.

Pewnego dnia dostaję od Niej sms-a: " Jak się zobaczymy to musimy poważnie porozmawiać o tym co dalej między Nami". Napisałem, że spoko i nie ma sprawy.
Umówiliśmy się parę dni temu w parku blisko jej mieszkania. Gadaliśmy jak zawsze o wszystkim i jak usiedliśmy na ławce to ona zaczęła rozmowę:

- Wiesz, że teraz będę wracać do domu na 2 miesiące i będzie ciężko ze spotkaniami, nie chcę żebyś się wkręcał
- No rozumiem
- Co nie znaczy, że we wrześniu dalej nie chce się z Tobą widywać..
- Wiesz, że jak dwoje ludzi czegoś bardzo chce to dają radę?

Pogadaliśmy jeszcze tak ogólnie, gdzie z moich ust padło, że propozycje przyjaźni odrzucam od razu, więc jeżeli chce mi to zaproponować to lepiej niech tego w ogóle nie mówi. Dodałem, że nie szukam jakoś dodatkowych koleżanek, bo gdybym miał taką możliwość to zacząłbym sprzedawać je na allegro w zamian za jakąś konkretną dziewczynę z charakterem.

Widać było, że się zmieszała i rzuciła, że to przemyśli. Ok. Wczoraj odbyło się kolejne spotkanie, gwóźdź programu.

Umówiliśmy się w parku, wziąłem koc, kupiłem winogrona a że pogoda była wporzo to trzeba było to wykorzystać. Rozmowa lajtowo i jak chciałem Ją pocałować to powiedziała, że może pierwsze byśmy pogadali.

Leżałem na kocu i walnąłem wprowadzenie, że nie ma nic na siłę, że lepiej się do niczego nie zmuszać i że jak tam, Ktoś u góry chce żebyśmy na siebie trafili kiedyś jeszcze to tak będzie.

- Widzisz, bo z tymi wakacjami i bla bla że na 2 miesiące jedzie itp itd...
- Wiesz, bo to jest tak, że jak się z kimś spotykasz to albo pojawia się to " pierdolnięcie" albo się nie pojawia i albo wiesz, że chcesz coś z tą osobą robić albo nie. Ty jesteś niezdecydowana, więc ktoś musi podjąć decyzję.
- No ale ja jestem osobą, która potrzebuje dużo czasu...
- No dlatego akceptuję Twoją decyzję.
- Ufff a już myślałam, że po tym jak ostatnio powiedziałeś, że odrzucasz przyjaźń to się już nie zobaczymy
- A kto powiedział, że się zobaczymy? Co ma być to będzie. Znam siebie i wiem, że ciężko będzie mi wrócić do tych spotkań. Wszystkie moje słowa z poprzedniej rozmowy mają dalej rację bytu i są aktualne.

Zapytała czemu tak itp itd, więc powiedziałem, że jak teraz wytrzymamy 2 miesiące bez siebie chociaż nie mamy aż tak daleko to potem na dobrą sprawę też można by się umówić raz na miesiąc i żyć sobie dalej. W Jej oczach pojawiły się łzy i odwróciła twarz w drugą stronę...fatalnie się wtedy poczułem.

Powiedziała, że nie chce mnie spotykać przypadkiem na zakupach gdzieś tylko żeby było tak jak teraz. Powiedziałem jej to co mnie najbardziej bolało od środka w sumie, że czasami czuję się tak jakby te Nasze spotkania traktowała tylko jako zapełnienie swojego wolnego czasu. Dostałem odpowiedź, że bardzo się mylę jak tak myślę.

Musiała już się powoli zbierać ale zapytałem ją:
- Co byś najbardziej zapamiętała gdyby to miało być Nasze ostatnie spotkanie? ( zobaczymy się jeszcze raz przed jej wyjazdem)
- Nie biorę tego pod uwagę.

Chciałem Ją podrzucić do mieszkania ale powiedziała, że woli iść pieszo, sobie przemyśleć wszystko. Przytuliła mnie bardzo na koniec, popatrzeliśmy w oczy i każde odeszło w swoją stronę.