Bardzo często, w czasach liceum, zastanawiałem się, jak to jest na studiach. Myślałem, że to tylko kolejny etap nauczania i nic więcej, prócz wiedzy, nie zdobędę. Myliłem się, na szczęście.

Wybierając kierunek rozmyślałem nad tym czy iść na medycynę, spełniając swoje aspiracje, czy na prawo, dążąc do utrzymania rodzinnej tradycji. Wybrałem nauki ścisłe. Dostałem się - skakałem z radości, jednocześnie rozmyślałem nad tym, czy w końcu się przełamię i z kobietami lepiej zacznie mi się układać. Nie wiem, jak mogłem być wówczas aż tak niepodobny do postaci, którą jestem dziś.

Od samego startu w ławach najlepszej uczelni w Bydgoszczy zacząłem się zmieniać, stawać się coraz to lepszy, pewniejszy i co najważniejsze - otwarty. Emanowałem pozytywną energią, byłem rozchwytywany przez wszystkich i z dziewczynami szło mi pięknie. W przeciągu pierwszego roku zaliczyłem 16, tak, 16 kobiet. Ewoluowałem z cichej myszki w króla. Było pięknie. No właśnie, było. Po zaliczeniu sesji letniej poznałem dziewczynę. Ideał. Wysoka, szczupła, z zaznaczonymi w odpowiednich miejscach krągłościami, z pięknym wycięciem w talii, piękna, naturalna blondynka. W dodatku z lazurowymi oczętami. Jej charakter był wówczas odbiciem moich potrzeb. Trafiłem na nią w czasie zakupów. Pracowała w salonie odzieżowym, w którym często się ubierałem, ale los tak chciał,że dopiero wtedy ujrzałem ją po raz pierwszy. Zaczepiłem i spytałem czy mogłaby mi pomóc przy wyborze marynarki. Oczywiście nie było problemu, kupiłem co chciałem, a w trakcie rozmowy wyciągnąłem numer. Zadzwoniłem po kilku dniach umawiając się z nią na kawę. Spotkaliśmy się i poczułem się tak, jakby urwał mi się film. Dziewięć miesięcy razem, wspólne mieszkanie i nagle - koniec. Obudziłem się. Żyłem iluzją.

Ponowne rozpoczęcie życia towarzyskiego, powrót na tron, ciągła zabawa. Stan, którego sam sobie zazdroszczę. Brak problemów, wyrzeczeń, ciągła zabawa. Studia sprawiają, że człowiek się zmienia. Nauka, kobiety, ciągła zabawa.

Nauczyłem się przez ten cały czas, że nie można polegać tylko na sobie, ale również i na innych. Człowiek, którym jestem aktualnie, to chęć poprawy siebie i duża zasługa tej strony. Gdyby nie rady, opisy i wszelkie inne wypociny, to po rozstaniu z 'ideałem', powróciłbym do osobowości kogoś, kim byłem przed rozpoczęciem studiów.

Jestem teraz, sam dla siebie, personą, która może mieć wszystko. Dzięki!