Tak sobie siedzę wieczorem w swoim domu, jednocześnie smutny, zazdrosny i wkurwiony. Zakochałem się w pewnej dziewczynie za sprawą jej charakteru. Taki typowy aniołek, każdy zna przynajmniej jednego - cały czas wesoła, miła i pełna energii, z ciemnymi włosami do ramion. Cholernie się jej podobam, ale nie chcę jej podrywać. Dlaczego nie chcę jej podrywać, chociaż się zakochałem? Kilka pryszczy, 3 kilo za dużo i brak gustu co do ubioru sprawiają, że to materiał na przyjaciółkę, a nie na dziewczynę...

Trochę dziwne, że czuję, że się w niej zakochałem i jednocześnie nie chcę, żeby byłą moją dziewczyną. Coś jest ze mną nie tak. Jedna część mózgu mówi ,,ona jest taka słodka... po prostu ją pocałuj'', a druga, zarozumiała i silniejsza od tej pierwszej: ,,ona nie jest wystarczająco ładna''. I wiecie co? Ona, po roku naszej znajomości, znalazła sobie chłopaka. Są razem od 30 godzin. Taki mały, cichy i ciągle się za nią ugania. To nie może potrwać długo...

Tylko że ja ją kocham. Ostatnio, od czasu gdy jest zajęta, coraz więcej o niej myślę. Mam ochotę pójść do niej, na nowo ją uwieść. Wiem, że to możliwe. Nadal się jej podobam. Czuję, że mam przewagę nad jej chłopakiem i że panuję nad sytuacją. Że mógłbym ją odbić, ale nadal logika mówi mi, że ona nie powinna być moją dziewczyną. I teraz już nie wiem - słuchać pierwotnych instynktów czy słuchać logiki, która mówi: znasz kilkanaście ładniejszych dziewczyn. Ta sytuacja nie daje mi spokoju, wkurwia mnie, że ciągle myślę o tej dziewczynie. Setki razy radziłem w takich sytuacjach na forum: znajdź sobie inne zajęcia, podrywaj inne dziewczyny. I kurwa okazało się, że moje rady nie były takie mądre.

I właśnie siedzę sobie taki wkurwiony i zastanawiam się, co robić dalej. Problem z dziewczyną? Pierwsza myśl: napisz na podrywaj.org, tam są mądrzejsi od Ciebie. I właśnie ta myśl sprawiła, że czytasz teraz te smuty.

Uwaga, dziwne zdanie: Lubię być zazdrosny, lubię jak nie wyjdzie mi coś, co jest dla mnie ważne. Ogólnie jestem w pewien sposób zadowolony, gdy odczuwam negatywne emocje.
Pozytywne emocje to nagroda za działanie, negatywne emocje to impuls do działania.
Gdy czuję silne negatywne emocje, czuję wtedy potężnego kopa w dupę, który pcha mnie do działania.
Lider jakiegoś zespołu muzycznego, 2 lata starszy ode mnie, odbił mi moją zajebistą dziewczynę-dziesiątkę? No to koniec żartów. Nie ma siedzenia przed telewizorem. Nie ma siedzenia przed kompem. Nie ma opierdalania. Jest jasno? Idę biegać. Jest już ciemno? Jadę na siłownię. Czytam książki o uwodzeniu. Umawiam się z przyjaciółkami, żeby potrenować. Pracuję kurwa dzień i noc, żeby pokonać wodza obcego plemienia i odzyskać samicę do rozrodu. Gdyby nie ten impuls, jakim jest zazdrość, to nadal siedziałbym bezczynnie i się opierdalał.

Sytuacja, w której teraz jestem, nie daje mi spokoju. Ale wiem, że to nie będzie trwało długo. Niedługo będę miał tamtą dziewczynę w dupie. Będę zajmował się innymi, nawet nie myśląc o niej. Będę dalej pracował dzień i noc, żeby osiągać swoje cele.

I tutaj przyjmij radę od małego kolegi ze strony, który dał się oczarować przeciętnej dziewczynie:

Wyznaczaj sobie wielkie cele. Małe cele rozleniwiają. Wielkie cele tworzą gigantyczną motywację. Nie myśl ,,chcę poderwać tę dziewczynę z bloku obok, zarabiać 500zł miesięcznie więcej i przestać palić''. Myśl ,,chcę być miliarderem, chcę być najseksowniejszym mężczyzną na świecie, chcę, żeby moją żoną była Shakira/Megan Fox/Rihanna''.

Jeśli wysoko mierzysz zdziwisz się, ile możesz osiągnąć.