primo - nie mówiłem, że po zdradzie należy przyjść i powiedzieć "pamiętasz kasię? ...". może jeszcze dobić kobietę "ma większe cycki od Ciebie"? zauważ co napisałem na końcu odnośnie wyznawania zdrady. ja bym nie wyznał. a jeśli to by była "przygoda na jeden raz" to na pewno bym z tego nie rwał włosów.

wiem, że kobiety wychodzą za mąż za "dobrą opcję". m.in. dlatego kobiety częściej myślą o zdradzie, fantazjują - bo mają kogoś, kto ich nie pociąga.

po co zdradzać? nie wiem. mi się jeszcze nie zdarzyło. natomiast nigdy nie wiem co będzie np. 10 lat po ślubie. trafi się jakaś, która sama wręcz się do łóżka wepcha... co wtedy? jak zareaguję? może będę po głębszym i po prostu pójdę na instynkt? nie wiem.

natomiast co do tej "dobrej opcji" - widzisz, kobiety tak potrafią robić. ja zawsze staram się być z najlepszą kobietą. więc problemu nie mam. ale co jeśli po czasie mi się zdarzy przygoda? mam tą zaletę, że jestem mężczyzną. nam to z definicji jest przypisywane...

potok łez powiadasz... miałem raz taki potok łez. od kobiety, która przez bite dwa miesiące nie potrafiła znaleźć dla mnie czasu (podobno byliśmy w związku...) - rozstałem się z nią - smsem, bo nie odbierała telefonów (taką miała zasadę - nie odbierała, tylko smsy pisała). tak, tyle łez wylała, jak to kocha, że jak to wszystko się naprawi, że to, że tamto, siamto... prawie samobójstwo chciała popełnić - i co z tego? 2 miesiące nie można było się spotkać? to co to za "związek"? ale łez było co niemiara. ryczała 3 miesiące. ale czasu na spotkanie dalej nie znalazła. tylko dzwoniła i ryczała. dlatego nie przekonuje mnie kwestia "kobiecych łez", bo zwykle jest to "ostatni środek manipulacji".

jest takie stwierdzenie - 50% osób w związkach zdradza. jeśli nie Ty to Twoja żona. żartobliwe - może.

ja wychodzę z założenia - że nie wiem co mi się w życiu wydarzy, może podejmę "złą spontaniczną decyzję", a może nie. natomiast na pewno nie wyjdzie z tego uczucie głębsze, bo znam siebie i swoje podejście do związków. natomiast też patrzę realnie w drugą stronę - jaką mam gwarancję, że partnerka nie zaszaleje? czy ją odrzucę po fakcie? wszak nie wiążę się z "bylekim"... czy byłbym w stanie odrzucić taką kobietę za jeden wybryk? dobre pytanie...

tak, ja wiem z kim chcę związek budować. a co będzie za ileś tam lat? jak się moje losy potoczą?

senssi, technicznie to ja zrywając wtedy z tamtą - to ja wywołałem te łzy. sprawa też ma drugie dno, wszak to ja zerwałem, nie ona, ona była zakochana na amen, ja z braku kontaktu się odkochałem. ona tylko nie miała czasu. więc technicznie ja byłem tym złym... jak to w życiu - nic nie jest czarne i białe.

moja myśl jest prosta - jeśli zdradzamy to róbmy to jak mężczyźni, a nie zaraz po fakcie "zrzucać to z myśli" efektywnie naszą drugą połowę obarczać winą, czy też ciągnąć jednorazowy wybryk latami... czego ja z kolei osobiście nie kumam.

"Jest to OK, z biologicznego i socjologicznego punktu widzenia ma to sens. "

Ale pierdolenie. Z socjologicznego punktu widzenia (strategii łączenia się w pary) nie ma najmniejszego sensu.

"najczęściej odpowiedź wymuszona - TAK."

Odpowiedź "wymuszona" to żadna odpowiedź.

Blog mi się nie podoba. Sugeruje dziwne zachowania i "trendy".

Jak zwykle brak wybiegania myślami w przyszłość... Brak konstruktywnego planu... Brak rozsądku.

Zdrada... Nie będę mówił, czy jest dobra czy nie. Nie dojdziemy do kompromisu.

Tylko jedna rzecz chodzi mi po głowie w tym momencie.

W przyszłości wielu z was założy rodziny. Spojrzenie na pewne sprawy się trochę zmieni.

I moje pytanie... Macie zamiar stworzyć gówno z patologicznymi fundamentami, w którym będzie taplało się wasze dziecko? Czy wolicie stworzyć dla małego człowieka dom, w którym poprawnie będzie rósł na normalnego obywatela?

Gwoli ścisłości. Nie mam zamiaru wywoływać niepotrzebnej dyskusji. Chcę, byście szczerze przed sobą odpowiedzieli.

Poza tym saverius napisał ciekawą rzecz...

"Blog sugeruje dziwne zachowania i "trendy""

Dokładnie.

Pozdro!

zulus

google i "kobiety zdradzają częściej niż mężczyźni" - choć to nie ten artykuł na który się powołałem. poszukam jutro jak od partnerki wrócę tej ankiety (była w ingliszu, z rok temu to czytałem).

nie wiem jak relacje w związku później się mogą układać - bo nie miałem okazji tego poznać na sobie. zwykle zawsze kończyłem jedno, potem szukałem drugiego. na pewno te relacje po zdradzie będą inne. jeśli mężczyzna zapewniał nonstop kobietę, że jest jedyna (a wieczorem poszedł przedmuchać rurę kochance), nigdy nie będzie innej to podkopie sobie wyskokiem autorytet. jeśli natomiast stwierdzać będzie, że jest szczęśliwy w związku, lecz uważa się za człowieka i nigdy nie wie co się wydarzy... z drugiej strony - kobieta po takich słowach pewno się lekko oburzy, ale będzie jeszcze bardziej się starała o utrzymanie takiego mężczyzny przy sobie - i sens skoku w bok ze strony mężczyzny maleje

saverius,

"wymuszona", tj - zadaję pytanie, druga strona zaczyna odpowiadać "i tak i nie" - to wymuszałem - "określ TAK, NIE, bo do ankiety nie wpiszę innej odpowiedzi".

kratos,

lubię robić za adwokata diabła, daje to szersze spojrzenie na rzeczywistość. druga sprawa - może miałem w życiu dziwne partnerki, ale wyswobodziły mnie z iluzji, m.in. tych naszych odnośnie zdrady. też kiedyś się oburzałem "jak można byłoby zdradzić ukochaną kobietę"? Gros mężczyzn traktuje zdradę nie po męsku, lecz tak jakby za dużo pism kobiecych czytali. kobieta prędzej puści w niepamięć pojedynczą zdradę niż mężczyzna. natomiast mężczyzna prędzej przeboleje wzdychanie kobiety za innym (póki nic z tym nie robiła). jasne, poboli na pewno, zmieni relacje w związku - na pewno, lecz mówimy o wybaczeniu. Szansa, że wystąpi jest większa.

masz rację odnośnie dzieci, lecz zadam Ci pytanie - masz? moja partnerka ma syna z poprzedniego związku. abstrahując od wszystkiego - gwarantuję Ci, że jeśli lubisz seks parę razy dziennie, to po założeniu rodziny będzie Ci czegoś brakować... mi jest wręcz głupio, gdy technicznie przyjeżdżam "na wieczory". Mały do spania, a my... wiadomo. Przecież dziecko gdy my jesteśmy w pracy jest np. w szkole, a gdy jesteśmy po pracy - jest w domu. Idzie spać o 22:00. Trzeba być cicho w trakcie... Mi to nie przeszkadza za bardzo, kobieta jest cudna. Ale ja zastałem stan faktyczny taki, a nie inny i się dostosowałem od razu do tego co było. Wiem, że to nie problem i nie ciągnie mnie do innych. Ale gdybym miał się postawić w sytuacji - związek parę lat, pełno seksu, po prostu masa... A uwielbiam gdy kobieta jest mocno "wokalna". A później dzieci, życie dzień po dniu - pewno by mi seksu brakowało. Kobiecie również może tego zacząć brakować, tego polotu jaki był, dzieci angażują od rodziców sporo uwagi i czasu. Co wtedy? Pierdolnąć rodziną i dziećmi, liczymy się tylko my? Nie mógłbym tego zrobić. I wtedy przychodzi myślenie o innych kobietach... I akurat jakaś taka kobieta się pojawi, młodsza, chcąca się wyszaleć, itp. Wręcz sama do łóżka wskoczy. Załóżmy, że byłem np. tydzień bez seksu. Może mi odwali i skoczę w bok - kto wie? Ale czy pierdolnę rodziną, zrzucę winę na partnerkę wyznając jej zdradę? Nie, nie zrobiłbym tego, kontynuowałbym związek, winę ponoszę ja i to ja muszę z tym żyć. Tyle.

Jasne, możemy idealizować świat, że poznajemy "tą jedyną na wieki wieków amen". Jasne, bywa tak nadal. Nawet teraz mam wrażenie, że na taką trafiłem i powoli rozważam poczęcie jakiegoś dziecka z nią. Ale jestem świadom, że nie mam szklanej kuli i co będzie za 10 lat? Oby dalej mi serduszka w głowie latały jak ją będę widział.

Ja pierdolę, gdzie to wszystko zmierza? Wszystko ok, tylko czy takie podejście też będziesz wpajał swoim dzieciakom? Swojemu synowi tłumaczył, jak już będzie starym bykiem, że niech się pieprzy po kątach, a córce, że w życiu nie ma czegoś takiego jak "zobowiązanie". Rozumiem, że wpadki w życiu człowieka są, ale trzeba je wziąć na klatę, a nie dorabiać do nich łagodzącą ideologię. Nie promujmy takich zachowań... ale co tam, i tak zaraz koniec świata.

buszek25, ideologią moim zdaniem jest to, że potrafimy traktować pojedynczy "wybryk" ukochanej osoby jako powód do zakończenia związku, kompletnego rozkładu, itp. my, jako mężczyźni. i przenosimy często nasze podejście do damskiej zdrady na płaszczyznę potencjalnych zdrad naszych. że jeśli wydarzyła nam się przygoda, to zamiast właśnie na klatę wziąć to myślimy "może ja już mojej kobiety nie kocham", rozmyślać o mydłach i powidłach.

ja przez to, że wyszło parę rzeczy z przeszłości jak ostatni idiota zakończyłem pewne dwa związki, kiedyś, dawny czas temu, gdy byłem nieświadomy tej strony - trudno, życie. "inne też mają". mi wyszło na dobre, ale przez pewien czas zdrowo nad tym myślałem, bo trudno było znaleźć lepsze kobiety od tych dwóch. teraz jest.

ja zaprezentowałem punkt widzenia na bazie ankiety moich znajomych kobiet, 16TAK, 4NIE. być może nie podoba Ci się to ze względu na Twoją moralność, lecz często potrafimy w różnych iluzjach żyć. stan faktyczny - większość kobiet jest w stanie wybaczyć mężczyźnie pojedynczy skok w bok, być może odwdzięczy się pięknym za nadobne, lub stanie się zła i zmierzła - to jest ryzyko zdrady. być może straci zaufanie i się rozstanie - jest to kwestia co się obiecywało w związku...

jednak gdy mężczyzna po "przygodzie" zaczyna rozmyślać o tym, że może jednak nie kocha, że to, że tamto... nosz kurwa mać, "heloł". jakby kochał to po przygodzie z inną kobietą by zapiął rozporek i jak nic żył dalej. stało się - facet wygłodniały, trafił na wygłodniałą samicę, do tego alkohol po drodze i "bach bach" nawet nie wiadomo kiedy. i co? filozofować, przerzucać winę na "drugą stronę", oszukiwać się samego, czy też strzelić sobie konkretnego facepalma "dałeś ciała stary, teraz trzeba zająć się rodziną, bo spierdzieliłeś na całej linii".

kobiety po seksie myślą o miłości, nie mężczyźni. i o tym jest ten wpis.

Nie wiem, nie stanowię o kryterium powszechnym. Tu można filozofować wieczność, jak politycy o aborcji.
Ale jak ja jestem w związku lojalny, to nie ukrywam, że tego samego oczekuję. I cała teoria ewolucji nie jest mnie w stanie w tym temacie ubłagać. Jak jest luźne podejście z obu stron, to czemu nie! Dawaj! Ale jeśli jestem wierny, to oczekuję wierności. Nie obrażam, ani nie potępiam wtedy dziewczyny co mnie zdradziła. To był jej wybór. Zasługuje na drugą szansę, ale już nie u mnie. I nie wmawiam sobie "mogłem jej wybaczyć, lepszej długo nie będzie". Powinienem się teraz zagrzebać w myślach "ale co gdybym ja zdradził, ot tak alkohol, prawo imprezy...?" Nie analizuję tego, bo nie zdradzałem będąc w związku i nie zamierzam. A co do tych co zdradzają, to jest ich sprawa i wybór. Mnie to szczęścia nie daje. Ja oceniam wedle swojej skali i osób, które wyznają te same wartości szukam. I to jest dla mnie ważne, a wszystko dalej to las, sam las. Przeraża mnie swawolne podejście niektórych do życia tego dorosłego. Bo za młodu trzeba się wyszumieć i prawidłowo. Ale później już się nie żyje samemu dla siebie. Przerażają mnie Ci, co się odradzają i poznają tajniki uwodzenia po trzydziestce. Tak, jak mówię. Rozumiem Twoje podejście, i może jest i w tym dużo racji ale ja osobiście muszę się przeciw temu buntować, bo jak jestem w porządku wobec kogoś (co też jest pewnego rodzaju poświęceniem), to domagam się tego samego, krótko. A intencje, okoliczności, świadkowie, fazy księżyca, biomet czy korzystny czy nie, mnie chuja interesują.

"stało się - facet wygłodniały, trafił na wygłodniałą samicę"

Jeśli znajdę kobietę z którą chcę spędzić resztę życia to nie będzie to kobieta, ktora nie potrafi mnie zaspokoic

zgadzam się również z Kratosem w kazdej kwesti którą wymienił, szczególnie należy zwrócić uwagę na odpowiedzialność, zdrada nigdy nie wywoła pozytywnych emocji
w moim słowniku nie ma czegoś takiego jak "tak wyszło", "stało się" ja podejmuje decyzje i musze być świadom ich konsekwencji moim zdaniem na tym polega dorosłość, oświećcie mnie jeśli się mylę...

Skomentowałem tylko komentarz Kratosa, bo był 'sporo wyżej', rolka od myszki w dół, i włos się jeży na głowie..

Panowie prezentujący ten 'staroświecki' sposób myślenia- ale pieprzycie...

Tu nie chodzi o to, czy macie rację, czy nie, czy napiszecie tutaj teraz 'staroświecki jestem' czy też nie.
Chodzi o coś zupełnie innego- nagle wszyscy tacy dorośli, poważni, odpowiedzialni jesteście- to jest Życie (z dużej litery, ze względu na szacunek do Niego...) które jest tak niesamowicie nieprzewidywalne, że aż brak liter na klawiaturze do opisania tego. Jesteście tak pewni swojego, że mnie to śmieszy i przeraża jednocześnie- bo będziecie w ciężkim szoku i totalnej rozsypce psychicznej jak jednak coś takiego Wam się zdarzy.

Być może zaraz polecą komentarze- 'zazdrościsz nam naszych zasad', 'to my jesteśmy dojrzali i odpowiedzialni, a Ty nie', czy jakiekolwiek bądź inne.
Niech sobie lecą, spływa to po mnie...

Panowie, ja nie mówię, że zdrada jest dobra, nie twierdzę, że tak trzeba robić. Nie osądzam, czy myślicie prawidłowo, czy nie- jesteście zbyt pewni siebie, że tak, a nie inaczej ułożycie sobie życie.
To nie jest ta pewność siebie, o której mówi się na stronie- samiec alfa, itp itd. Ta pewność siebie, którą prezentujecie teraz, jest zgubna.

POzdrawiam