Jakiś czas temu dziewczynę (hb7), która była bardzo pewna siebie i zdecydowanie liderowała w swojej grupie (cztery panienki).

Dziewczyna miała wykształcone poglądy, była inteligentna, trzeba przyznać - mądra, miła, kulturalna. Reszta dziewczyn po prostu jej ulegała. Imponowała im tym, że faceci nie wchodzą jej na głowę - że potrafi się odgryźć, zgasić faceta, wykazać się inteligencją demolując ego mężczyzn w uczciwej dyskusji.

Po pewnym czasie wszyscy nabrali szacunku do tej dziewczyny. Przedstawiciele płci brzydkiej nie wdawali się z nią w dyskusje, bo równało się to ze zbyt dużym ryzykiem (Kobieta inteligentniejsza od mężczyzny? U reszty dziewczyn nie ma szans - u tej zresztą też nie).

Warto zaznaczyć, że panna miała dosyć ostre poglądy. Nie narzekała na brak wielbicieli (przykładem niech będzie choćby mój kumpel, która się w niej zakochał). Przy tym miała dosyć kontrowersyjne poglądy - była... feministką. Tak, feministką, cokolwiek to znaczy.

I tu wkroczyłem ja. Często się z nią spotykałem, bo los zestawił nas w jednej klasie liceum. Jako, że lubię dyskutować, słuchając bzdetów wypowiadanych przez Panią, szybko wdawałem się z nią w dyskusje - wielokrotnie.

Gdy pierwszy raz przy mnie zaczęła opowiadać o kobietach, ich godności itd., zadałem pytanie: Jesteś feministką? Ona przytaknęła z pewnością w głosie. Wybuchłem śmiechem. Duże oczy i zaczęliśmy dyskutować.

Nie warto tutaj opisywać dyskusji, bo było ich wiele. Powiem tyle, że feminizm określałem jako wymyślony przez głupkowate, niespełnione, niedocenione, nieszczęśliwe kobiety. I udowadniałem jej to na każdym kroku.

Myślałem, że mnie znienawidzi. Nasze dyskusje traktowałem z przymrużeniem oka, mieszałem kobiecie w głowie i zawsze w końcowym rozrachunku wychodziło na moje. Obracałem jej słowa przeciwko niej, porażki kwitowała ciszą.

Udowadniałem jej, że potrafię sobie z nią poradzić, okiełznać jej durne poglądy i porywy duszy. Pewnie też, że jestem inteligentniejszy (rzecz jasna, gdyby spojrzeć na oceny licealne, wynik byłby zgoła odmienny ).

Gdyby ktoś zachowywał się tak w stosunku do mnie, olałbym go. Nie lubię przegrywać, nie chciałbym przegrywać.

Myślałem, że ona też nie.

Tym bardziej zadziwiające jest to, że laska, której pozycja w grupie - łagodnie mówiąc - została trochę podkopana (porażka boli, głos cichnie), zakochała się we mnie. Skąd to wiem? Bo nieźle się zabawiliśmy na paru imprezach, zrobiłaby dla mnie wszystko. Nigdy tego od niej nie usłyszałem (gdzieżby się tak otworzyła dla człowieka, który jest dla niej nieprzewidywalny i niezdeklarowany), ale na każdej imprezie jest dla mnie na wyciągnięcie ręki. Korzystam - jak nie ma innego targetu.
Ona to widzi. Chciała deklaracji.
Nie dostała.

To potwierdzenie dla filozofii zamieszczonej na podrywaj.org. Kobiety kochają jak się po nich jeździ - w sensie intelektualnym też