Mój związek jest dość skomplikowany. Zdarzyło mi się kilka razy pod wpływem emocji i bardzo silnych prowokacji ze strony mojej kobiety popełniłem parę błędów, które wloką się za mną [mam wrażenie] do dziś.

Po tych chorych akcjach udawało się normalnie porozmawiać, ustalić coś i walczyć. Założenie było proste: staramy się i pokazujemy że nam zależy.

Z czasem zacząłem odczuwać, że to ja pokazuję ile się da i, że nikt tego nie dostrzega, a nawet przypier!@#$ się do mnie, że to były tylko słowa i brak za tym czynów.

Pomijając fakt, że wpadałem w coraz większą frustrację z powodu nieprawdziwych oskarżeń w moją stronę to jeszcze wkur... się o to, że staram się tylko ja i jeszcze słyszę od niej, że "wcale się nie staram".

Czy to nie jest chore?

Dla przykładu wczorajsza akcja [dziś siedzę jak na igłach]: zamiast zapytać mnie, kiedy przeinstaluję jej sytem na kompie zrobiła to z fochem i wyrzutem i pretencjami, od razu mówiąc, że jak nie ja to zrobi jej to ktoś inny, że prosiła mnie milion razy itp. itd.

Tłumaczę jej jak krowie na miedzy, że nie działa jej napęd CD, że będzie kilkaset mega aktualek do pobrania [a nie mamy dobrego neta] itp. i że wystarczyło poprosić to bym to zrobił... i co? poszła znów lawina, że jestem taki sraki owaki...

Ma okres. Ale jak o nim wspomnę to słyszę, że wszystko na to próbuję zwalić...

Uspokajam ją dziś, mówię, że po siłce siądziemy na dupskach i na spokojnie się sprawdzi co się da zrobić... a ta foch i że nie i ciągnie dalej lawinę. I że ma na to wszystko "wyjebane". Zwaliło mnie to z nóg. Niby staramy się, obiecujemy coś, a tu nagle wyjebane...

Myślicie że mnie sprawdza? Co zrobić jak laska mle jęzorem i przekracza granice? Co w takim wypadku robić?

To tak z grubsza.