Pamietam jak siedzalem z tata i razem przegladalismy zabawki z ktorych juz wyroslem. Ilez to bylo wspomnien i wzruszen. Jednakze wiedzialem ze po pierwsze juz mi nie przystoi bawic sie tymi zabawkami po drugie stracily one juz swoj czar i urok ktory przeminal wraz z latami. Narodzil sie wiec pomysl by oddac te zabawki tym ktorzy nie mieli tyle szczescia dorastac w domu pelnym dostatku i tego typu uciech. Byla to forma dobrego uczynku. Zapewne czytasz to teraz i zgodzisz sie ze mna ze to bylo najlepsze rozwiazanie, a mimo to dalej bedziesz sie mazgail po katach ze jest teraz z innym, ze juz Ciebie nie chce, ze woli jego.

Pozwolilem sobie na tego typu przedstawienie sytuacji, wierze bardzo obrazowe. Otoz podstawowa dla mnie sprawa to umiejetne wyznaczenie centrum dowodzenia, czyli podmiotu. Jesli uda Ci sie utrzymac pewnosc siebie to wlasnie w ten sposob bedziesz pojmowal bieg wydarzen. Nie, ktos jest od Ciebie lepszy, to osoba ktorej dane bylo byc przy Twym boku zaczela odstawac i musiala zejsc poziom nizej gdyz inaczej nie czulaby sie komfortowo. Prawda ze taka perspektywa oddzilowywuje w duzo bardziej pozytywny sposob? Namawiam do tego by nie oddawac pierszenstwa w kreowaniu naszej rzeczywistosci osobom niepowolanym.