To jedno wydarzenie sprzed 3 miesięcy stało się swego rodzaju katalizatorem, żeby zajrzeć na tę stronę. Zaglądałem, czytałem i w końcu się zarejestrowałem. A wydarzenie, o którym mówię to nic innego jak rozstanie z kobietą. 2 lata niesamowicie udanego związku, w którym byłem szczęśliwy jak nigdy dotąd zniknęły gdzieś bezpowrotnie i zostały tylko w mojej głowie. A związek ten był wyjątkowy i dość nietypowy. Rozwinął się w tempie TGV, bo od momentu, gdy się poznaliśmy do chwili, gdy zostaliśmy parą nie minął nawet tydzień. Mieszkaliśmy przez całe 2 lata w odległości ok 5 metrów od siebie (akademik) co za tym idzie związek był niesamowicie intensywny bo mielimy siebie praktycznie 24 godziny na dobę. Myślę, że znaliśmy się lepiej niż niejedna para z dużo dłuższym stażem. Zabawne, że to był mój pierwszy związek, nie pierwszy poważny ale pierwszy w ogóle. Do momentu, gdy Ją poznałem raczej nie myślałem o długotrwałych relacjach z kobietami, podrywałem, uwodziłem i dobrze się przy tym bawiłem. Ostatnio mój przyjaciel powiedział, że byłem w tym mistrzem, choć nie znałem żadnych zasad podrywu, to usłyszałem, że stosowałem je bezbłędnie nie będąc nawet tego świadomy... Dodał też, że teraz spokorniałem, że jestem całkiem innym człowiekiem.

Powodem rozstania jak się od Niej dowiedziałem, było wypalenie, Ona zapragnęła jeszcze pożyć studenckim życiem, poimprezować, poznać nowych ludzi bo fakt, będąc razem bardzo zamknęliśmy się w swojej relacji na świat zewnętrzny, byliśmy tylko my i nic co wokół nas nie istniało. Zaniedbaliśmy znajomości i przyjaźnie byliśmy dla siebie całym światem przez bardzo bardzo długo. Nie powiem, że nie żałuję i że nie tęsknię bo skłamałbym bardzo. Nie powiem też, że nie chciałbym wrócić, spróbować jeszcze raz na nowych zasadach bo też minąłbym się z prawdą. Niestety wiem, że to nie jest możliwe mimo, że nadal kocham Ją bez pamięci to wiem, że to nie ma sensu.

Teraz najważniejsze dla mnie jest zająć się samym sobą, pozbierać się do kupy choć nigdy nie sądziłem, że to może być aż tak trudne i skomplikowane. Problemem jest to, że nie potrafię teraz patrzeć na kobiety tak jak było to kiedyś, na każdą nowo poznaną dziewczynę patrzę przez pryzmat Jej, cały czas mam Ją w głowie i mimo, że minęły już 3 miesiące nie potrafię przestać o Niej myśleć. Dodatkowo potęguje to fakt, że Ona nadal mieszka w pokoju obok... Zastanawiam się kiedy to minie, kiedy znów będę sobą, kiedy moje myśli wreszcie się uwolnią...