Zastanawiam się, czy uczucie zagubienia to nieodzowny zakręt na tej drodze samorozwoju.
Tak czy inaczej, to już nieważne. Kolejny etap za plecami.

Od pierwszego wpisu sporo czasu minęło... I jak mi się wydaje, dużo zmieniło.
Kolejne próby, błędy i zdobyte doświadczenie (bo porażki nie istnieją). Nowe numery do dziewczyn, zaprzątające moją książkę telefoniczną. Pierwsze próby umawiania się, gdzie z niektórych wynikły bardziej lub mniej udane randki. KC na pierwszych spotkaniach. Pierwsze zlewki
Praca nad motywacją, rozwijaniem swoich pasji, samego siebie. Zaprzestanie uzależniania szczęścia od powodzenia u dziewczyn.
Gdy obejrzę się w przeszłość, ciężko mi uwierzyć w swoją przemianę, z której jestem dumny.
Wydaje mi się, że wszystko idzie w dobrym kierunku... Tylko w danym momencie muszę przypomnieć sobie kilka rzeczy. Przypomnieć sobie, jak to jest mieć wyjebane

Ponieważ gdy ostatnio obiorę sobie target, tak naprawdę ciężko mi jest zrobić w jej kierunku konkretne kroki. Za bardzo się przejmuję i mi zależy.
Udaje mi się wywoływać spore ioi, wykorzystywać przypadkowe okazje czy zagadywać i zręcznie poprowadzić rozmowę z dziewczynami które nie klasyfikuję jako potencjalne targety.

Do wszystkiego jednak trzeba dojść, ale jestem dobrej myśli
Dosyć opieprzania, czas zrobić klar na pokładzie, złapać ster we własne ręce i wyprostować kurs.