Wielkie dzięki za odpowiedzi.

Azazel trafiłeś w sedno- właśnie tak na mnie to oddziaływało. Niestety to raczej nie do odzyskania, za dużo słów padło. Z obydwu stron.

Czy buduję swoją wartość na jednej kobiecie? Tego nie wiem. Ale rezultat jest jaki jest. Wiecie co jest najgorsze? To, że idąc ulicą, centrum handlowym czy gdziekolwiek indziej, mam świetną mowę ciała, poza jednym, najważniejszym czynnikiem. Uśmiechem. Niejednokrotnie zwracałem uwagę, że dana kobieta na mnie patrzy, a ja idąc z lekkością, beztroską i cieniem lekkiego pół uśmiechu zauważyłem, że na mnie spogląda- obdarowywałem ją szczerym, przyjacielskim uśmiechem- i wiedziałem, że wszystko już pójdzie jak należy, samo to emanowało pewnością siebie. Teraz nie mogę się uśmiechnąć- jestem po prostu wszystkim przygnieciony. Próbowałem nawet grać, udawać, wymuszać na sobie uśmiech- na nic się to zdało, nawet nie wyglądało to sztucznie- nie mogłem utrzymać tego dłużej niż 3 sekundy, bo coś we mnie pękało.

Pamiętam, jak podczas gdy kiedyś jechałem autobusem, a ludzie patrzyli na mnie na jak na jakiegoś niepełnosprytnego-" z czego on się cieszy? jaki ma powód do radości?" a ja byłem zwyczajnie zadowolony życiem, wiedziałem, że wszystko jest takie jak być powinno. Było mi żal wszystkich tak samo wyglądających ludzi, szarych przechodniów bez twarzy. Teraz jestem jednym z nich- przygnieciony emocjonalnie- to nie jest stan, który powinien się udzielać dziewczynie idącej obok mnie. Jestem taki sam jak inni, szarzy ludzie- a nawet gorzej, jak mawiał pisał Ostry-" 1 na 100 tworzy dno, pozostali zamulony". Kiedyś byłem ponad nimi wszystkimi, teraz nawet nie jestem wśród tych 99- czuję się fatalnie, mam świadomość tego, że to ja jestem tym tworzącym dno. Bo tak naprawdę wszystko mi się zawaliło- ją doceniłem dopiero po rozstaniu, sama nawet nie miała świadomości, że choć w najmniejszym stopniu traktuje ją tak jak o tym piszę tutaj. Straciłem motywacje do wszystkiego, do pracy nad sobą, rozwoju, spełnianiu marzeń czy wykonywaniu zwykłych, rutynowych obowiązków, zawaliłem szkołę. I brnę w to. Mimo, że zdanie to wypowiedział ktoś w książce na temat finansów, odnośnie długów- pasuje ono do każdego aspektu życia. " Jeżeli jesteś w dziurze- przestań kopać" Ale ja nie potrafię. I to jest problem.

Wiecie na czym spędziłem ostatnie 2 miesiące życia? Na znalezieniu czegoś, co może mnie cieszyć. Pasji. Uznałem, że poprzednia może po prostu wygasła. Ale nie, to chyba moja psychika odmawia współpracy ze światem toczącym się dalej- bo tu już nie chodzi o nią, tylko o beznadzieje w jaką wpadłem. A najgorszy jest brak mentalnych przekonań na przyszłe perspektywy. Czy ich nie widzę? Gorzej, jestem przekonany, że ich nie ma.

Za Fokusem:" Przekonanie, że po pewnym ciosie się nie wstanie, ej ej co jest grane? Aha, czasem głupie pytanie". Nigdy nie przypuszczałbym, że ten cios tak mnie sponiewiera. A najbardziej rusza myśl, że mimo, że z początku wstrząsnęło to ją o wiele bardziej niż mną, to jej życie toczy się dalej- moje stoi w miejscu.

Tyle, że wiem co powinienem odzyskać, by wrócić na właściwy tor- i wiem, że to gdzieś tam na mnie czeka. Ale za cholerę nie wiem jak po to sięgnąć.

Niedawno spotkałem koleżankę, której nie widziałem od czasu, gdy byłem Z M., poznała ją. Pyta co mi jest, bo ostatnio widziała mnie w o wiele lepszej formie. Zdążyłem tylko spojrzeć wymownie, a usłyszałem:" Przecież taki gość jak Ty na pewno znajdzie sobie lepszą". I mnie ten tekst zabolał jak cholera. Bo ta właśnie koleżanka zna mnie takiego, jakim byłem przy M., jakim byłem gdy byłem z nią i te słowa nie były ironią. Nie wkurwiło mnie to, że podkopałem tym trochę swój wizerunek w jej oczach. Wkurwiło mnie to, że doskonale wiem, codziennie mogę spotkać świetną kobietę. Ładniejszą, lepiej się ze mną rozumiejącą niż M. Ale wiem też jedno- jaka by ona nie była, to nigdy nie będzie ona. To nigdy nie będzie ta sama relacja. To nigdy nie będzie ten sam wzrok patrzący na mnie w chwilach absolutnej ciszy, mimo, że obok słychać zgrzyt i szum pędzącego świata- w końcu to tylko ławka w parku. Że to nie będą te same wspomnienia. I nie ma argumentów trafiających do mnie, że ta kobieta może być lepsza od tamtej- bo mijam kobiety codziennie, patrzę na nie, niekiedy się nimi zachwycam, ale zawsze jakaś część mojej jaźni obrazuje mi stojącą przy niej M. Jak myślicie, mam wtedy wątpliwości, do kogo wolałbym podejść? Wiem, ze mój umysł sam mnie blokuje. Ale to jest chyba spowodowane tym, że jest świadom tego, że nie odzyska już tego samego co miał kiedyś. I tego, co dzięki temu otrzymał. To jest sedno

Pozdrawiam

Dzięki Rybak za trafne uwagi. Powiem szczerze, że sam nie wiem co do niej czułem. Przez cały okres bycia z nią byłem takim" zimnym, czułym" draniem. Takie słodko kwaśne połączenie. Wiem, że idealnie wpasowało się w to, czego oczekiwała, sama mówiła o mojej pewności siebie, o tym, że nikogo takiego nie poznała. Może to jest ten bodziec uzależnienia- bo cała ta" zajebistość" rozpoczęła się właśnie z momentem poznania M. Tak naprawdę po pierwszych spotkaniach, gdzie starałem się uniknąć jakichkolwiek błędów i" płynąć" w temacie, byłem gotowy napisać petycje do Sztokholmu o przyznanie Nagrody Nobla ruchowi PU. Bo przyznam, że wierzyłem, że to przez to, że wręcz książkowo realizowałem to o czym czytałem- w co sam zresztą nie mogłem uwierzyć- nie zjadły mnie emocje, bo wiedziałem, że do tego dojdę, nie wiedziałem jednak, że skutek przyniesie to od razu. Ale tak to jest- gdy jesteś czegoś absolutnie pewien, wiesz, że ma być tak a nie inaczej, jesteś przekonany o słuszności swoich działań- to idziesz po torze prosto do celu, a sama świadomość tego dodaje Ci niesamowitej pewności siebie.

Dostałem kiedyś wiadomość, że wydaje jej się, że jej na mnie nie zależy. Zadzwoniłem, płakała. Powiedziała, że wie, że na pewno nie jest jedyna, że" taki" ktoś jak ja ma z pewnością pełno lasek i nie traktuje jej poważnie. Powiedziała, że pierwszy raz się rozkleiła w tej sprawie, bo to zwykle ona trzymała mężczyzn krótko- i chociaż ma świadomość tego, że niesamowicie ją przy sobie trzymam i doskonale wiem co robię- strasznie ją to pociąga i nie chce tego zmieniać. Powiem szczerze, że chociaż zawsze wczuwałem się w sytuacje, nigdy nie dawałem poznać po sobie emocji tak jak naprawdę bym tego chciał- to przez całą przemianę, gdyż wcześniej byłem trochę za bardzo miękki- takie ciepłe kluchy i później unikałem tego jak ognia. Trzymałem ją na dystans, właściwie całe moje zachowanie to było klasyczne p&p. Ale było to naprawdę naturalne- taki po prostu byłem. Taki chciałem być. Zawsze. Zero needy, idąc po ulicy szedłem pełen wigoru i optymizmu, czułem się naprawdę władcą i panem świata( jak pisał lover- jeśli naprawdę to zrozumiesz, tak się stanie). Ona wiedziała, że jeden zły ruch i może mnie stracić- ale nie była to zagrywka, tak było naprawdę, nawet rozstając się wyglądałem na" pewniaka", ale w środku, tuż po odejściu, zaczynało się gotować. Potem cały świat wraz ze swoim Panem zwalił się do Hadesu. Wiesz co bolało po rozstaniu? To, że nie daliśmy sobie tego, co naprawdę mogliśmy sobie dać. Wtedy zacząłem żałować, że nie oddawałem swoich emocji tak, jak czułem je naprawdę- i chociaż wiedziałem, że to trochę zburzyłoby mój nienaganny wizerunek- to już był związek, i mogłem, ba, powinienem był sobie na to pozwolić. Powinienem to zrobić. Żałowałem tego, że nigdy więcej nie zobaczę jej uśmiechu, tego błysku w oczu i rozszerzonych źrenic gdy na mnie patrzy, nie usłyszę jej charakterystycznych słów, nie zobaczę jej gestów- i bolało jak cholera, że" już nigdy".

Wtedy jeszcze doskonale zdawałem sobie sprawę, że mogę jakąkolwiek inną kobietę doprowadzić do tego samego stanu, by wywoływać w niej takie same emocje, że mogę rozbudzić pożądanie równe temu. Ale wiesz co się wtedy stało? Widząc każdą kolejną, mimo, że ładniejsza, z dłuższymi nogami, z większym biustem- to nie była ona. To nie ta osoba. Nie ten uśmiech, nie te gesty, nie ten ton głosu, nie te rozmowy i setki tematów. Rozumiesz o co mi chodzi?

A potem zacząłem już rozpaczać nad sobą jak cipa. I im bardziej widziałem na ile to żałosne i próbowałem wstać, to zanim podniosłem mordę wbitą w ziemię, kolejna myśl o niej kolejny raz przygniatała mnie do podłoża. I właśnie to poczucie beznadziei- że bez niej nie będę tą samą osobą. Wiesz dlaczego tak uzależniłem myślenie o tym od niej? Bo tak naprawdę była ona jedyną osobą na świecie, która postrzegała mnie w ten sposób. Dokładnie takim, jakim zawsze chciałem być i że stałem się tym samym całym jej światem- wiedziałem, że jest to po coś i dla kogoś. Gdy ona zniknęła zawaliło się wszystko. I rzecz w tym, że nawet gdy wyrzucałem tę myśl z głowy, entuzjazm nie powracał, nie potrafiłem być taki sam- ale doskonale zdawałem sobie sprawę, że gdybym się z nią spotkał, wszystko na te 2 godziny by powróciło, nie musiałbym o tym myśleć. Po prostu obecność tej osoby coś przestawiało w mojej głowie.

Wiesz co w tym wszystkim jest najlepsze? To, co pisała i mówiła mi kilka dni później, to co o mnie myślała- była( i zapewne jest) przekonana, że mam to wszystko w dupie, że tabun lasek ucieszył się z tego, że ona odeszła. Dostawałem wiadomości, żebym pozdrowił swoją nową panienkę. Że wie jaki jestem i taki ktoś jak ja długo nie zostaje sam. Że pewnie nigdy nie jest. Łzy chciały cisnąć się do oczu gdy pisała" znam Cię. Od Ciebie zależy co teraz będzie- od Twoich chęci. Znam Cię na tyle, że wiem, że w każdej chwili możesz pomyśleć" teraz uszczęśliwię tę dziewczynę" i tak zrobisz. Że Twoim światopoglądem to nie wzruszy i to mnie boli". Ale tak nie było. Tak naprawdę to była jedyna rzecz, która utrzymywała mnie przy życiu i zmysłach- że gdzieś jest osoba, która przynajmniej ma wspomnienie tego jakim byłem, jakim chciałem być. Ale co to znaczy bez jej obecności przy mnie? Heh jestem więcej niż przekonany, że w życiu do głowy by jej nie przyszło, że mógłbym tak to wszystko odebrać, że mógłbym o niej jeszcze w ogóle myśleć.

Chciałbym stać się tą osobą, którą byłem wtedy- tylko jestem póki co jej przeciwieństwem. Ostatni nerwów trzymanych na wodzy pozwalają mi jako tako wyglądać na zewnątrz, gdy opuszczam dom. A w głowie huragan. i najgorsza myśl- że nigdy już nie będzie tak samo. Że nigdy tak naprawdę nie będę się miał okazji nawet zbliżyć do tego. Mimo, iż wiem, że to wszystko jest we mnie, to przekonanie o tym, że nie zdołam tego wyciągnąć jest większe. Nie wiem jak duży kop by mnie z tego wyciągnął. Ale szukam czegokolwiek, co pchnęłoby mnie w przód i za nic nie mogę znaleźć niczego, co przynajmniej przypominałoby tę rzecz- ba, czegoś co utrzymywałoby moją nadzieję w poszukiwaniach. Bo wspomnienie tamtych dni i tego jaki byłem- tego jak ona widziała mnie, jak czuła się przy mnie, jest jednocześnie moim najlepszymi najgorszym wspomnieniem w życiu.

I myślę, że możesz mieć rację- że tu nie chodziło o nią, a o emocje, które łączę z jej osobą. Bo nie mogę powiedzieć, że szczerze coś do niej czułem, Ale potrafiłem przeleżeć nie jedną noc w łóżku, bezwładnie gapiąc si ę w sufit i zastanawiając się, dlaczego jest tak a nie inaczej. I podcinając sobie żyły myślą, że co bym nie zrobił, nie zdołam tego zmienić. Że przecież chciałem, a pogrążam się jeszcze bardziej. I to, że zostaje z tym jedynie sam na sam, a to cały czas krzyczy w mojej głowie. Potrafiłem patrzyć na sufit i widzieć jej twarz- wiesz dlaczego zadręczałem się myślą o niej? Bo gdy ją sobie wyobrażałem, jej twarz, wspólne sytuacje, to chociaż na chwilę wracał cień dawnych emocji- tego, jak się wtedy czułem. I niesamowitą tęsknotę- tylko już sam nie jestem w stanie powiedzieć, czy za nią, czy właśnie za tymi emocjami... Tylko, że żadne" realne" zdarzenia w prawdziwym świecie nie są mi w stanie tego w najmniejszym stopniu przywrócić- a im bardziej chcę, tym bardziej widzę, że to się ode mnie oddala.

Cetnie zapoznam się z Twoim tematem i postaram się wyrazić swoją opinię. Powiem szczerze, że nic do tej pory nie dało mi takiej ulgi jak opisanie tego tutaj, i mimo, że nie ruszyło to z miejsca niczego, to cieszę się, że ktoś postarał się temat przynajmniej zrozumieć. Bo bardzo cenię każdą radę. Może akurat w tej wypowiedzi znajdę zalążek czegoś, co pchnie mnie dalej a w ostateczności pomoże przynajmniej wstać z kolan? Tego nie wiem, wiem jednak, że przez niemal 3 miesiące nie zmienia się stan rzeczy, tego jak patrzę na świat- i dlatego obawiam się, że może to być kwestia emocji, bo myśl o kobiecie zdążyła by mi przejść- mimo to, cały czas wiążę to z nią.

Dzięki jeszcze raz i pozdrawiam

Ronlouis- jeżeli uważasz podanie tego adresu za niestosowne, już go tam nie ma. Myślałem jednak, że strona, która została stworzona kilka lat temu i pozostaje w niezmienionej formie( przez lata nikt nie dodawał niczego nowego poza tym, co stworzone) i do tego jest świetnym przewodnikiem, który można przeczytać, nie będzie tak odebrana- ale ok, kłóci się to z regulaminem i usuwam link.

Rybak- nie jest do końca tak jak piszesz. Rzecz w tym, że podczas gdy byłem z M. zmieniło się wszystko w każdym aspekcie mojego życia- nawet znajomi, którzy widują mnie dosyć często mówili mi, że jestem w świetnej formie, że zmieniłem się. Nigdy przed nią nie grałem- bo nigdy przy nikim nie czułem się tak swobodnie. To płynęło ze mnie- dlatego teraz tego poszukuję. Każdy mój ruch, gest był absolutnie naturalny- inaczej sama przez okres bycia ze mną by się we wszystkim połapała, miałbym gorszy dzień czy tysiąc innych powodów, dla którego miałoby to wyjść- stresowe, zaskakujące czy nagłe sytuacje. Naprawdę stałem się kimś takim i mimo, że upatrywałem w tym pierwiastka M. to naprawdę przełożyło się na całe moje życie- i na relacje z kobietami, z którymi wtedy obcowałem. Bo będąc z nią, nie miałem tego problemu, że nie widziałem żadnych innych

Nie do końca odebrałeś postawę M. taką, jaką chcę przedstawić- ona nie została niewolnicą tego związku, nie straciła żadnych ze swoich cech. Dlatego mnie pociągała. Wiesz co było świetne i dlaczego tak zajebiście nam się przebywało w swoim towarzystwie? Bo ona mnie non stop kokietowała, ja ją bez przerwy podrywałem. Nie zapomnę relacji ludzi, mijających naszą ławkę w parku, ich spojrzeń i uśmiechów czy gdy jechaliśmy gdzieś autobusem- sami nie zważając na innych ludzi, byliśmy w centrum uwagi. Raz zażartowałem w autobusie, że ludzie nie muszą tych ckliwych seriali oglądać jak się nam przypatrują, robiąc aluzję z uśmiechem na ustach do tego, że jesteśmy największą atrakcją w autobusie Ona była cały czas mega kobieca i cały czas mnie podrywała- ja też się cały czas bawiłem. Cały czas była gra emocji- fascynacja po prostu nie mijała. Pamiętam jej słowa na jednym z pierwszych spotkań, że" osoby, do które się tak wzajemnie seksualnie pociągają, powinny być ze sobą". Bo ja doskonale wiedziałem, że pociągają ją moje cechy- i nie wbijałem się w jej ideał, bo nie wiedziałem na pierwszym spotkaniu, jaki on może być. Po prostu stwierdziłem, że książkowo opisany przykład PUA będzie zawsze ideałem dla kobiety Ona nie była moim ideałem z wyglądu- co więcej na pierwszych spotkaniach zastanawiałem się, czy nie wykorzystać swojej formy by poznać naprawdę zajebistą laskę do której nie będę miał żadnych zastrzeżeń. Mimo iż była śliczna to jestem wybredny i mimo, że mnie rozpalała, to nie byłem skrajnie zadowolony. A wiesz co jest teraz? Jest moim wzorem piękna. Gdy widzę podobną kobietę na ulicy, nie mogę się nadziwić jak jest piękna. I czego jej do piękna brakuje- to znaczy czego nie ma, co M. miała, lub miała innego. Nawet miała ładniejsze piersi, to nie są tak piękne jak piersi M. Idąc ulicą, jeśli widzę przed sobą kobietę, której włosy charakterystycznie, podobnie do M. spływają po jej ramionach, w jakimś stopniu mi ją przypomina, coś mnie rusza i mijając nią, mam nadzieję, że to ona. Jeśli oceniam jakąś kobietę, każdą cechę jej wyglądu porównuję do wyglądu M- tak jakby to był wyznacznik piękna. To jest jak obsesja- mimo, że wiem, że nie była najpiękniejsza na świecie i z początku nie była moim ideałem z wyglądu- teraz uznaję ją za najpiękniejszą kobietę na świecie. Właśnie z tym nie wiem jak mam sobie radzić. Ona nie była przeze mnie w żaden sposób ograniczana- wiesz czemu nie chodziła na imprezy? Bo gdy pytała mnie o pozwolenie, ja mówiłem, że lajtowo, ale w tym samym czasie ja idę na inną. I nigdy się na żadną nie wybrała beze mnie- co więcej ciągała mnie po nich by pochwalić się koleżanką. Przyznam, że niesamowicie podobało mi się jakiego tam miałem sociala- bo inne laski, tudzież jej koleżanki patrzyły się na to, jak ich wzór( najbardziej przebojowa dziewczyna z grupy) siedzi zapatrzona we mnie. Nigdy jej niczego nie zabraniałem jak i nie kazałem- zawsze powtarzałem, że ma wolną wolę. I nigdy nie robiła nic na przekór mnie. Nie chodziło o to, że się" bała" w sensie strachu. Po prostu wiedziała, że jeden zły ruch i bez skrupułów odejdę- sam też byłem tego pewien i tak się stało przy naszym pierwszym rozstaniu. Kiedyś opowiadała mi w przypływie szczerości o swoim zachowaniu. Wiesz co mi powiedziała? Mówiła, że robi wszystko, żebyśmy byli razem, bo ona jest świadoma tego, że nie znajdzie nigdzie indziej drugiego takiego faceta. Że nigdy nie będzie on mną( co za ironia, ja mam teraz takie same rozterki heh). Że gdybym ją zostawił, nie będzie mogła znieść myśli, że ona jest gdzieś indziej sama, beze mnie, a inna kobieta czuje się w moim towarzystwie tak szczęśliwa jak ona teraz. Przyznam, że ruszyły mnie te słowa. Nigdy nie myślałem, że okażą się one dokładną odwrotnością.

Trochę mylnie pojmujesz nasz obraz- wszystko co robiliśmy było prawdziwe, po prostu przy sobie byliśmy sobą i jedno potrafiło wydobyć z drugiego te najlepsze cechy. Bo tu nie chodzi o udawanie- ja doskonale wiem, że te cechy są we mnie. Chodzi o to, że boje się tego, że nigdy nie odzyskam tego entuzjazmu, tej lekkości, tej pewności siebie które pozwalały mi okazywać tę część mnie. Tego entuzjazmu i podejścia do życia- wyobraź sobie, że wygrałeś w LOTTO i idziesz ulicą- kto jest najszczęśliwszym człowiekiem na tej ulicy? Nie ma dla Ciebie barier, tak naprawdę jesteś tak pewny siebie, że możesz iść uśmiechnięty, łapać dziewczyny za rękę, obrócić, dać buziaka i iść dalej i JESTEŚ przekonany o słuszności Twoich działań, po prostu wiesz, że tak ma być. Idziesz z niesamowitą lekkością i WIESZ, że wszystko Ci się uda. Potrafisz wyjść obronną ręką z każdej sytuacji i Twojej pewności siebie nie może przebić nic. Tego nie udasz, nie wyuczysz się- to po prostu trzeba czuć i jestem przekonany, że każdy miał taki moment w swoim życiu. Idąc ulicą, ludzie po prostu widzą jak promieniejesz( i mówię tu o sytuacji, gdy szedłem ulicą sam, naprawdę przełożyło się to na każdy aspekt mojego życia). Ta lekkość i beztroska, lekki dystans do wszystkiego i podchodzenie do tego ze zdrową dawką poczucia humoru- jesteś gościem, którego nie da się nie lubić.

A wiesz jak teraz wygląda moja postawa, mój głos, moje emocje? Zero entuzjazmu, całe moje emocje ściągają do dołu( i najbardziej boli to, że już od tak długiego czasu) i co mogę przekazać drugiej osobie, swój zły nastrój? Czujesz różnicę rozmawiając nawet z tą samą osoba, w jednym stanie emocjonalnym a w drugim?

Zachowanie samo z siebie jest bardzo zależne od tego, co jest w środku człowieka. Naturalne zachowanie wynika wprost z wewnętrznego subiektywnego świata człowieka. Na przykład, jeżeli jesteś zmęczony czy przygnieciony sprawami, to i postawa Twoja będzie dążyła ku ziemi, gesty i ton głosu będą mało wyraziste, zaś Ty sam nie będziesz podejmować żadnych aktywnych działań. Natomiast jeżeli właśnie wygrałeś milion dolarów, dostałeś się na upragnione studia czy zwyczajnie cieszysz się, że żyjesz – wówczas zachowanie będzie odpowiednio bardziej aktywne zarówno w kierowaniu działań, jak i w formie. Innymi słowy – Twój stan wewnętrzny określa Twoje zachowanie. Lecz w tym przypadku więź jest obustronna i również Twoje zachowanie określa Twoją istotę – w mniejszym stopniu niż odwrotnie, lecz zawsze coś.

Rozumiesz moją postawę? Bo tu już naprawdę nie chodzi o nią. O to jaki byłem wtedy. Chodzi o to jaki jestem teraz i jaki chce być- i to jest sedno. A wstecz patrze tylko właśnie ze względu na to, że wtedy moja postawa wyglądała tak a nie inaczej. To chcę odzyskać.

Ale bardzo dziękuje za Twój wpis- wiesz dobrze, że mi pomaga i świadomość zrozumienia też napawa mnie optymizmem Po prostu staram Ci się jak najdokładniej nakreślić sytuacje. W wielu kwestiach masz rację i jestem za to wdzięczny, bo dzięki temu mogę spojrzeć na wszystko z dystansem. Jednak cała sprawa to bardziej skomplikowana rzecz- dlatego tak ciężko mi ją ułożyć. W jednym masz absolutną rację- uważam M. za przyczynek do moich zmian, bodziec. Chociaż bardziej hmm... wyglądało to tak, że w momencie zanim ją spotkałem, zaczynały się moje zmiany a w czasie poznania M. to wszystko rozkwitło i być może przyśpieszyło też dzięki niej- bo to na niej próbowałem wszystkiego czego się nauczyłem. Nigdy nie chciałem robić tego na siłę by nie dopasowywać sytuacji do zagrania, lecz by było odwrotnie. I nawet nie wiesz jakie było moje zdziwienie, gdy za każdym razem sama M. podsuwała mi sytuację, bym zrobił coś modelowo jak zrobiłby to klasyk. Oczywiście każda sytuacja jest inna, ale byłem zadziwiony tym jak bardzo ona pozwalała wykorzystać mi swoją wiedzę w praktyce- i jak bardzo zaskoczony byłem pozytywnymi rezultatami tego. Po prostu dzięki niej poznałem mnóstwo kobiecych zachowań w danych sytuacji, dała mi mnóstwo doświadczenia, może dlatego tak na nią spoglądam? Naprawdę nie wiem.

Nie straciłem nią zainteresowania, właściwie w mojej głowie od pewnego czasu nie pojawia się inna fantazja niż ta, że do siebie wracamy. I nie raz oddałbym za to wszystko. Ale mam też pełną świadomość, że byłby to dawkowany narkotyk, który gdyby się skończył( a prędzej czy później nie oszukujmy się by do tego doszło), pierdolnięcie o ziemie miałoby zdwojoną siłę. Dlatego czy bym ją odzyskał czy nie, ja chciałbym odzyskać to co miałem wtedy- i zbudować to tylko i wyłącznie na własnych fundamentach. Bo nawet jeżeli bym z nią był- nie byłbym od niej uzależniony. Psychicznie, bo nawet jeżeli całą jej zasługę w tej sprawie sobie jedynie wmówiłem, to mój umysł zawsze w pewnym stopniu będzie ją z tym kojarzył. Podsumowywując- nawet gdybym chciał być z nią, to chciałbym wszystko co tu opisuje zrobić dla siebie. By samemu znów wstać na nogi i iść wyprostowanym. Tak naprawdę wiesz co jest problemem? To, że sam nie wiem kiedy popadłem w tę otchłań beznadziei. Bo czy tak zdruzgotało mną rozstanie? Owszem, żałowałem końca naszego związku, ale największe załamanie przyszło potem- bezsilność, przekonanie że już nic nie znaczę. Sam nie wiem gdzie była ta granica, gdy z zajebistego, wyprostowanego kolesia, nawet nie upadłem na kolana- od razu pierdolnąłem twarzą w glebę.

Dzięki wielkie za Twój wpis, każda uwaga jest ważna i cenna, każdą należy rozważyć. Cieszę się, że spróbowałeś zrozumieć moją sytuację. Cały czas chcę budować siebie, mimo, że moja budowla w pewnym momencie się zawaliła. I dlatego szukam wewnętrznych przekonań, które byłyby fundamentem nie do zachwiania- bo tamten budynek runął. Mimo iż był taki jaki chciałem. Zawsze analizuje- i gdzieś popełniłem błąd. I boli mnie właśnie to, że żadną analizą nie mogę dojść gdzie. Dlatego dzięki wszystkim, którzy mają jakieś uwagi- bo każda, nawet skrajna opinia się liczy i nie boję się też nadstawić dupy na mocnego kopa. Bo przepierdalam w tym momencie wiele rzeczy w życiu i powoli zastanawiam się, czy istnieje kop, który by mnie ocucił i wyjebał mi tak mocno, bym poleciał we właściwym kierunku, by wiedzieć gdzie iść. Bo te same, bezsensowne myśli każdego dnia przed zaśnięciem nie pchają mnie nigdzie. Nie zmieniają niczego- a nie mogę myśleć o niczym innym, cały czas myślę o jednym. Dlatego dzięki za zainteresowanie

Pozdrawiam

Na pewno masz racje- nigdy nie byłem z żadną kobietą tak blisko, nigdy nie łączyło mnie coś podobnego. Być może dlatego, że to tak po prawdzie był pierwszy mój taki poważny związek. Nie pierwsza poznana dziewczyna, a pierwszy raz, gdy czułem, że nie żyję osobno z kobietą, z którą jestem. Po prawdzie był to pierwszy tak" długi" związek. Bo wszystkie moje relacje z kobietami utrzymywały się na poziomie 2- 3 tygodni. Wiesz czemu? Bo zachowywałem się jak normalny, przeciętny facet, bo prostu nie miałem odpowiedniej wiedzy. Tak naprawdę przez niemal rok przed poznaniem M. nie miałem nikogo- mimo, iż byłem towarzyski, miałem dużo znajomych itd występował jeden główny excuse- nie chcę, żeby było tak jak kiedyś, sztywny związek jakby z musu. Dlatego się w nie nie pakowałem, bo" wmówiłem" sobie, że nie są one dla mnie. Szczerze- nie spodziewałem się, że może być z kimś tak fantastycznie, a ja będę przy tym absolutnie sobą i będę przy niej czuł się bardziej swobodnie niż przy chociażby znajomych. Przez ten rok kobiety to był głównie chwilowe emocje- i sam gasiłem je w bardzo krótkim czasie w obawie przed tym, że gdy minie fascynacja, będzie po prostu do dupy. Że będzie sztywno a ja nie chciałem się nigdy ukazywać z tej strony. To był błąd.

Co do mojej przemiany- to nie do końca tak, że M. ją wywołała. Tak naprawdę kilka dni przed tym, gdy pierwszy raz spotkałem się z M. postanowiłem, że chcę naprawdę zmienić swoje życie- nie tylko o tym mówić. M. miała być pierwszą kobietą, która" doświadczy" mnie od początku do końca takiego, jakim chciałem być. Sam nie byłem do końca przekonany jak to wyjdzie- ale wpoiłem sobie, że to ja jestem panem i władcą każdej sytuacji, że robię to na co mam ochotę i nie dbam o zdanie innych. Że jestem ja i szarzy ludzie- a nie ja jestem wśród szarej masy. I co do tej swobody działań- nawet nie wiesz, jak wtedy, gdy to pojąłem i robiłem, mówiłem dosłownie to na co ja mam ochotę- nie myśląc co ona sobie pomyśli. Byłem wolny, niesamowicie swobodny i wyluzowany, pełen swoich działań- i to ją niesamowicie pociągało, o czym mi później powiedziała. Dopiero przy niej pojąłem, że im bardziej ja jestem swobodny, tym bardziej swobodnie jest w związku. To tylko jeden aspekt kontaktów z kobietami- zmieniło się wszystko. Tylko to wydarzyło się przy niej, dlatego tak wiążę to z nią. Tyle, że przemiana nie przyszła dzięki niej- mentalnie postanowiłem się zmienić jakiś czas wcześniej i przyznam, że rezultaty tych zmian były widoczne przed spotkaniem M. Jednak to przy niej to wszystko nabrało rozpędu. Nie stałem się tym, kim chciałem być- stałem się kimś, kim nawet nie marzyłem, że się stanę. Dlaczego zakładam, że stałem się tym kimś? Bo to przesiąkło mnie do szpiku kości. To było we mnie i ja byłem całym tym. Przez ten czas zmienił się mój stosunek do całego świata- całe podejście. I dlatego wraz z rozstaniem odeszło i to, przynajmniej ja to tak powiązałem.

Piszesz, że mogłem się zakochać. Szczerze- nie wiem, nigdy nie czułem tego do nikogo, nie wiem jak odebrać to uczucie. Wiesz dlaczego można to założyć? Bo jestem świadom tego, że wiąże ją z tym, jakim ja chciałem być. I pomimo, że zdaję sobie z tego sprawę, moje spojrzenie na nią nie mija. Wiesz co jest dla mnie udręką? Że w ciągu tych niemal 3 miesięcy nie było dnia, żebym o niej nie myślał. Nie było wolnej chwili, podczas której nie zastanawiałbym się co teraz robi, gdzie jest, chwili w której- nie boje się tego słowa- bym nie tęsknił. Rozstając się wiedziałem, że coś czuję, ale robiłem to z uśmiechem na ustach- bo wiedziałem, że mogę tego samego dnia uszczęśliwić inną kobietę. I tylko ode mnie zależy, na którą spadnie to szczęście, że do niej podejdę. Rozumiesz o co mi chodzi? Przez te kilka dni nie zmieniło się wiele w moim podejściu. Ale z kolejnym każdym dniem zacząłem popadać w pętle myślowe. W coś, co nie dawało mi spokoju. Po prostu stawałem się coraz bardziej chujowy- stąd temat, z wyprostowanego gościa ociekającego zajebistością, którym sam nawet byłem zadziwionym- ale bardzo go polubiłem, popadłem w absolutny marazm. Tu nie chodziło tylko o moje podejście do kobiet- chociaż przyznam, że strasznie imponowałem sam sobie. Zmieniło się wszystko, o wiele więcej czasu poświęcałem, znajomym, pasją, niesamowicie mnie to cieszyło, a każdy następny dzień witałem z radością. A jak jest dzisiaj? Nie cieszy mnie nic, każdy dzień jest taki sam, zawalam wszystkie swoje obowiązki i pomimo tego, że wiem w jakim gównie jestem- brnę w nie dalej. I robię( a raczej nie robię) wielu rzeczy, które, pomimo tego, że wiem, że są ważne dlatego, że po prostu nie widzę żadnego sensu robienia tego. Wszystko ze mnie uleciało- i dlatego nie jest do końca tak, że sobie nie radzę, po prostu nie mam żadnej życiowej motywacji do tego by to robić- nie widzę w tym sensu. Nic mi nie sprawia radości, nawet moja pasja straciła dla mnie sens, bo nie mogę się odciąć i na niej skupić. Z tamtej pozycji po prostu stałem się zerem- i wiem o tym, mam tego świadomość. Ktoś powie, że jest to połowa sukcesu- dla mnie nie znaczy to nic, niczego nie zmienia, po prostu jest chujowo i tak samo jak nie podoba mi się obecny stan, mam jakieś wewnętrzne przekonanie, że żaden inny i tak nie będzie lepszy. Niestety. Dlatego cieszę się, że próbujesz zrozumieć to z emocjonalnej strony, z punktu psychologicznego modelu mojej osobowości jak pisałeś wcześniej- bo może Tobie uda się wyciągnąć jakieś wnioski wpływające na to co będzie. Bo ja mimo, że ciągle analizuje, grzęznę w tym, być może dlatego, że jestem w środku tych wydarzeń.

Pytasz o mój stosunek i idealizowanie M.- po części tęsknię za swoim dawnym obrazem a po części za nią. Jest to spowodowane z pewnością tym, że jedno wiążę z drugim. I mimo, że wiem, że potrafiłbym być kimś takim bez niej, to brakuje mi iskry. Uśmiechu, radości, optymizmu, jakiejkolwiek. I to dziwne przekonanie, że bez niej to nie powróci- nie wiem co musiałoby się stać, by to powróciło do mojego życia- bym mógł żyć jego pełnią. Wtedy szedłem wyprostowany, pewny, z głową w górze- bo taki był mój nastrój, stan wewnętrzny, tak po prostu się czułem. Teraz z wierzchu wygląda to podobnie, lecz gdybym miał swoją postawą oddawać swój nastrój, powinienem z wiszącymi rękoma i wzrokiem wbitym w ziemię włóczyć nogami po podłożu. Bo wiesz co uderza najbardziej? Że wiem, że to wszystko jest we mnie. Bez udawania, pozerstwa czy aktorstwa, to gdzieś siedzi. Bo to nie była jedynie pewność siebie, pewność zachowań. To była lekkość, beztroska, dystans, humor, radość, optymizm- słowem były uwolnione wszystkie te cechy, które tworzą wizerunek" faceta sukcesu". Bo wtedy nawet problemów nie traktowałem jak przeszkód. Były to dla mojej mentalności rzeczy do pokonania, jakby wyzwania. Wiedziałem, że kształtują mój charakter i są one po to by je pokonać- nabrać doświadczenia i nauczy się postępować w nowych sytuacjach- coś co mnie wzmocni. A teraz najmniejszy problem jest czymś nie do pokonania. Czymś, do czego pokonywania nawet nie warto przystępować.

Rozumiem Cię. Stąd, że mojej postawy i myśli nie absorbuje nic- hobby, pasja- nic mnie nie cieszy. Cały czas jedna myśl w głowie- i dlaczego jest tak a nie inaczej. Dla mnie jakby czas zatrzymał się 2- 3 miesiące temu. Od tego czasu nie wydarzyło się u mnie nic pozytywnego. Przeciwnie- wszystko się wali. Widzisz, ja z kolei czytałem, że to mężczyźni bardziej przeżywają takie rzeczy- może dlatego, że w przypadku kobiety zaraz znajdzie się ktoś, kto pomimo jej humoru i nastroju będzie ją adorował i niekiedy nawet pieskując pomoże im się z tym uporać A raczej kobieta uzyska zabawkę-" wiem świat jest dziwny, dziewczyny mają w dupie blizny" Rzecz w tym, że w moim przypadku sam do końca nie wiem co jest moim problemem. Bo wiem, że gdyby udało mi się odzyskać dawny stan rzeczy, byłbym tak samo szczęśliwym człowiekiem jak wtedy. Chociaż przyznam, że myślę, że i tak miałbym w głowie" jakby to było z nią". I mimo, że pisałem wcześniej, ze wiem, że dla mnie lepiej w długiej perspektywie byłoby odzyskać to wszystko bez niej- chciałbym jej. Pytasz czy da się to odkręcić- nie wiem, sprawa wydaje się być pogrzebana. I widzisz- mimo, iż mam tego świadomość nie myślę o niczym niż o niej- i o tym jakim ja byłem przy niej.

Wiesz w czym rzecz- nie poznałem do tej pory osoby tak podobnej a jednocześnie różnej ode mnie jak M. Bo pomimo, że przez większość związku traktowałem ją jak przelotny związek- i nie ukrywam, że dawałem jej to do zrozumienia, później się coś zmieniło. Być może właśnie dlatego dopuściłem ją tak blisko. Doszedłem do wniosku, że byliśmy identyczni- oczywiście ona w" gębie"( Gombrowicz's copyright) kobiety, ja mężczyzny. Może dlatego było nam tak dobrze? Nie wiem. Ale najbardziej boli przeświadczenie, że nie spotkam już nikogo, kto oddziaływałby na mnie tak jak ona. Ze nie spotkam kogoś z kim stworzę to samo. Być może to lęk, że po prostu nie spotkam" jej"? Nie wiem, al;e w głowie mam kocioł. I zamiast z czasem stygnąć, gotuje się w nim coraz bardziej.

Dzięki za odpowiedź

Pozdrawiam

M. zainteresowała się od początku, tylko ja sam nie byłem do końca pewny jak ona odebrała moją postawę Z początku masę ST człowiek odbiera różnie-" a może coś nie przypadło jej do gustu? Przecież gdybym ją zainteresował to by tyle tego nie było" itd, myśli, których jednak u mnie nie było, bo byłem pewny swego. Po prostu robiłem swoje nie licząc na żaden efekt, bo wiedziałem, że się pojawi- co więcej, miałem tak naprawdę wyjebane na to jak się to dalej potoczy. M., przynajmniej z początku zachowywała się bardzo" hardo" i ciężko mi było do końca to rozgryźć- dopiero potem doszedłem do wniosku, ze odrzuca naprawdę wielu mężczyzn przez co sukotarcza jest ma dosyć wysokim poziomie- lecz na tym pierwszym spotkaniu odbijałem wszystko aż miło, z wielką pewnością siebie i uśmiechem na ustach i to aż wprowadzało ją w zakłopotanie Wiesz jak testowała na pierwszym spotkaniu to czy jestem prawdziwy? Non stop kokietka, zaraz gierka i test. Rozstając się wtedy jechaliśmy tramwajem, ja wysiadałem kilka przystanków przed nią( oboje nas czekały jeszcze przesiadki, dlatego prosiła mnie, bym jechał z nią do jej przystanku, poczekał na autobus i wrócił tutaj- nie przeszło ). W każdym razie atmosfera już była fajna i z kontekstu rozmowy coś wynikło, że ona( mimo wszystko, że w żartach) powiedziała" myślisz, że chciałabym codziennie widzieć Twoją brzydką mordę?" myślę ło kurwa, ale bez zastanowienia i z uśmiechem na ustach odpowiedziałem" a wydaje Ci się, że ja Twoją szpetną chciałbym mieć cały czas przed oczami?". Oczywiście zaśmialiśmy się, chociaż ludzie z nami podróżujący dziwnie przyglądali się naszej rozmowie To był ostatni taki test jaki miałem. Wiesz co mi kiedyś powiedziała? Że nie było dotąd faceta, który by się na ten tekst nie speszył- a ja jej jeszcze pocisnąłem. Heh i dostrzegłem wtedy, ze o to chodziło bo jej oczka tylko rozbłysły. Wysiadłem z tramwaju, przesiadłem się na autobus i dostałem smsa" jak Ci się podobało?;)", gdy odparłem, że wywarła na mnie pozytywne wrażenie, otrzymałem wiadomość, po której już wiedziałem jak realnie mają się nasze siły" naprawde? takiemu facetowi jak Ty podoba sie ktos taki jak ja?:>" nie zapomnę, że odpisałem wtedy tylko" podobasz mi się, nie spierdol tego". Nie miałem wątpliwości, że pokazałem się od strony nagrody na tym spotkaniu, właściwie szedłem i zachowywałem się tak, że widziałem, że ona czuje, że to ja jej robię łaskę idąc z nią Dalszą historię znasz, od razu zostało ustalone kto jest mężczyzną a kto kobietą, a jej fascynacja tylko się pogłębiała- to ona chciała związku, i mimo, że też tego pragnąłem, nigdy nie poruszałem tego tematu- moim zadaniem było rozpalać emocję Nawet gdy powiedziała, że chce mieć mnie tylko dla siebie, pozwoliłem sobie na przekomarzanie i trzymanie jej w niepewności Tak naprawdę nigdy żadna kobieta nie była mną tak zafascynowana- i to mnie strasznie kręciło. Bo w jej oczach byłem typowym samcem alfa, naprawdę uwierz, potrafiłem spędzać z nią dużo czasu i nie popełnić praktycznie żadnego błędu- dbałem o każdy szczegół, mimo, że jest silną kobietą, wszystkie decyzje podejmowałem ja, o nic nie pytałem tylko robiłem. Niesamowicie mnie to kręciło, bo każda inna kobieta, która mnie znała, widziała mnie choć raz w chwili słabości- a jeżeli nie w chwili słabości, to w momencie gdy miałem" gorszy dzień". Tu byłem skrajnie zajebisty. I świadomość tego niesamowicie motywowała mnie do dalszej pracy nad sobą- i to nie tylko przy niej jak już mówiłem. Wiesz za czym najbardziej tęsknie? Za tym, że ona przyjdzie i będzie patrzyć się w moje oczy- ale gdy ja spojrzę z uśmiechem w nie, po chwili się speszy- zawsze się z niej o to śmiałem Tak naprawdę tęsknie za tym, że pozwalałem jej się czuć najwspanialszą kobietą na świecie, jednocześnie pokazując jej, że jest przy niej mężczyzna godny jej w stu procentach, przy tym prześcigający ją trochę we wszystkich parametrach. Nie, że ona jest słabą, bezbronną kobietą. Nie- ona rozkwitała, czuła się przy mnie najwspanialsza( o czym sama mi mówiła), ale wiedziała, że obok jest mężczyzna, który po prostu ma tego tyle, że daje jej coś od siebie, część siebie. Tęsknie za tym, że siedziałem rozpierdolony połowie ławki, z uśmiechem czekałem na jej przybycie, wymieniałem uśmiechy z mijającymi mnie kobietami( pamiętam sytuacje, gdy szybkim krokiem mijała mnie kobieta, ale ja od kiedy ją zauważyłem, do momentu aż mnie minęła patrzyłem jej się prosto w oczy z uśmiechem i wyrazem pewności siebie, a ona nagle zwolniła kroku, usiadła na ławce obok, wyciągnęła książkę i cały czas spoglądała na mnie Po jakiejś minucie przyszła M., czule się przywitaliśmy, spojrzałem w stronę tamtej ławki, a tamta kobieta z nieciekawą miną pośpiesznie pakowała książkę i uciekła ) i widząc ją z daleka, po prostu patrzyłem i śmiałem się w duchu, jak tak słodko spuszcza wzrok, gdy na nią patrzę i wiem, że całym spotkaniem sprawiam jej przyjemność. To mnie napawało optymizmem- bo miała pewne problemy, gdy byliśmy razem i nalegała na spotkania niemal codziennie, mówiąc mi, że tylko przy mnie się uśmiecha. A ja stosuję starą zasadę- jeżeli chcesz dobrze obcować z kobietą, rób tak, by uśmiech nie znikał z jej twarzy- i tak właśnie było, przy mnie była roześmiana i radosna i być może dlatego tak zmartwił mnie widok jej wyrazu twarzy, gdy się rozstaliśmy.

Pytasz o jej uczucia. Hmm... Mimo, że była bardzo towarzyską osobą, to rzadko wychodziła z domu- ze względu na rodziców. Jeżeli już, to tylko na konkretną, umówioną wcześniej imprezę. Widywaliśmy się tylko po szkole, później ona siedziała w domu i się uczyła- dlatego tyle radości dawało jej spotkanie ze mną. Przyznała mi, po zakończeniu związku, że byłem dla niej kimś ważnym, kimś z kim chciała związać się na dłużej. Że imponowało jej to jaki jestem, moje podejście, moje zachowanie. I przyznała też, że lubiła patrzeć na to, jak z zazdrością spoglądają na nią inne panny, gdy mijaliśmy je na ulicy- a sama czuła się spełniona. Cholernie imponowało mi to, że potrafiłem dać kobiecie prawdziwe zadowolenie, radość- bo czy to było szczęście? Być może, ale nie mnie oceniać, więc nie użyje tego słowa. Imponowało mi też to, że potrafiłem nie tyle zdobyć, co utrzymać, i sprawić, by to ona się mnie kurczowo trzymała kobietę tak" rozchwytywaną". Doskonale wiedziałem, że ma powodzenie, zresztą zawsze opowiadała mi o tym, co działo się w szkole, gdzie jest jedną z najlepszych kobiet- cóż, tylko w jej klasie i w jednej z czwartych jest profil, na którym połowa klasy to kobiety- reszta szkoły to mężczyźni. Wiedziałem jaki ma stosunek do mnie- dlatego nie bałem się o zdradę, niewierność, nic z tych rzeczy. Może inaczej- jebało mnie to, miałem wtedy wewnętrzne przekonanie, że nawet gdyby to zrobiła, to ja z uśmiechem powiedziałbym" ok narazie ) i mógłbym zająć się innymi kobietami. O dziwo to przeświadczenie nie było przy mnie, gdy kończyliśmy nasz związek. Tak naprawdę to ona była zazdrosna. Powiedziała mi kiedyś, że mimo, że fascynuje ją moja osoba, to wie, że w bycie ze mną wkalkulowane jest ryzyko zdrady- jak to ujęła, że spotykam wiele kobiet i wiele z nich będzie chciało jej mnie odebrać. Cóż, będąc wtedy taki a nie inny, nawet specjalnie nie starałem się, by taki stan rzeczy miał miejsce- gdy jesteś wewnętrznie przekonany o swojej zajebistości, to widać, to emanuje. Świat wewnętrzny określa zewnętrzne postrzeganie- i nigdy kobiety same się tak do mnie nie lepiły jak wtedy. Oczywiście wtedy nie uznawałem tego za oznakę tego, jaki jestem" ogólnie", uznałem, że to wynik zmienionej mowy ciała( która w dużym stopniu obrazuje to wszystko). No ale do niej zalicza się wszystko- uśmiech, ton i barwa głosu- dzisiaj już nie słychać w nim takiego entuzjazmu. Za każdym razem, gdy układam sobie w głowie( wtedy to przychodziło samoistnie) to, jaki powinien być teraz mój obraz( bo uwierz, że nie chcę nikomu przedstawiać tego co obrazuje mój świat wewnętrzny- nie chcę nikogo przygniatać swoimi emocjami) to pierwsza myśl, która się nasuwa to M. Jakiś obraz, scena z naszego wspólnego popołudnia, jakaś historia, czasem po prostu jej twarz, tudzież nieziemski tyłek Ale zawsze związane jest to z tymi uczuciami i niestety jak słodkie były wtedy, teraz są niesamowicie negatywne.

Co do miłości, tudzież zakochania. Miłość to z pewnością nie było, to było zakochanie albo zauroczenie. Na początku byłem przekonany co do tego drugiego, ale tyle to trwa, że sam z niedowierzaniem zaczynam skłaniać się ku pierwszej opcji. Nie mylę tu zakochania z kochaniem( miłością), Gracjan po lewo ładnie wyjaśnia różnicę. Z tym, że uczucie jest zarówno mocne do niej, jak i po prostu do okresu, jaki wtedy był, ogólnej relacji i tego, że był to czas niejako" wewnętrznego spełnienia". Chociaż nie wiedziałem, że tak na to będę patrzył z perspektywy czasu- bo pomimo, iż byłem zadowolony życiem, w pewnym momencie uznałem to za naturalny stan rzeczy- i dobrze, bo tak powinno być. Nie wiedziałem tylko, że w ten sposób zostanie on zburzony...

Heh pewnie, przeczytałem Twój temat i odpowiem w nim, ale to już jutro, bo niedawno wróciłem i padam zmęczony Bo właśnie nagłe wyciągnięcie mnie z domu uniemożliwiło mi odpowiedz heh. I mimo, że jestem zadowolony, że gdzieś wychodzę, gdzieś idę ze znajomymi, jestem jakby taki nieobecny.Byłem duszą towarzystwa, teraz jestem myślami zupełnie gdzie indziej, czasem zdarza się, że mogę" zamulać" a tego strasznie nienawidzę. Bo chcę wtedy jakby na siłę otrząsnąć się z tego amoku, a wychodzi odwrotnie do zamierzonego celu. I dlatego też tęsknię za dawnym stanem rzeczy- byłem w centrum uwagi, w centrum każdego tematu, po prostu mój świat był uzewnętrzniony- jestem o wiele bardziej zamknięty niż wtedy. Z radością podejmowałem każdy temat i nic naokoło się nie liczyło. A teraz strasznie wkurwia mnie, że część mojego życia zajmują moje myśli- takie uwewnętrznianie świata, i przeświadczenie, że to co dzieje się w mojej głowie jest ważniejsze od tego co tu i teraz- co naprawdę. Rzecz w tym, że gdy tylko zaczynam myśleć( a właściwie gdy przeleci jakakolwiek myśl na ten temat) lecę za nią i po prostu myślami jestem gdzie indziej. Powiem szczerze, że tak jak tamten okres zmienił wszystko na każdym polu mojego działania, mojego życia, tak teraz to zadziałało w drugą stronę, w przeciwnym kierunku.

Niewiadome, znaki zapytania, nieścisłości- pytaj o co chcesz Ocena wszystkiego jest ważna, i być może tu wyciągniemy na pierwszy plan jakąś kwestię, którą ja w wewnętrznych rozterkach i analizie pomijałem, a jest kluczowa Bo naprawdę męczy mnie aktualny stan rzeczy i wiem jedno- nie chcę tak żyć. Bo o tyle, o ile kiedyś wybiłem się ponad oś wykresu- o tyle jestem teraz pod nią. Tak, gorzej niż przed przemianą. Nie chcę tak żyć- może dlatego, że zasmakowałem lepszej strony życia, lepszej strony tego wszystkiego, lepszej strony siebie. I wiem, że to dzięki sobie i swoim działaniom wskoczyłem na ten wyższy pułap- i mimo, że cały czas mam nadzieję i wielką chęć na odzyskanie tego wszystkiego, ogrom czasu w którym jestem od tego odcięty zaczyna mnie przytłaczać. Ta bezcelowość. Bo wiesz czym się różni ten czas od tamtego? Wtedy, pomimo braku konkretnego celu, na który bym wyczekiwał, widziałem we wszystkim sens i z radością witałem każdy kolejny dzień. A dzisiaj jest absolutna bezcelowość i gorzej- marazm, który wydaje się nie mieć sensu, w którym wszystkie wymuszone, rutynowe czynności są robione tylko po to, by utrzymać jednie obecny stan homeostazy- co tym bardziej dobija i obrazuje bezcelowość działań. Ciężko to streścić w jednym akapicie, poście, w jednym temacie. Bo jeden akapit nie pokaże tego co chcę przekazać- trzeba obrazowo spojrzeć na cały przekaz. A każdy fragment jest jego częścią- i tak naprawdę jesteś osobą, która mimo, iż mnie naprawdę nie zna, wie o tym co w tym momencie siedzi we mnie więcej niż ktokolwiek inny- bo przyjaciele, znajomi i rodzina widzą tylko zewnętrzną część. A chciałbym, aby była ona taka jak kiedyś- niewymuszona, z lekkością i beztroską przeciwstawiająca się światu z pieprzoną pewnością, że wszystko jest dla mnie i wszystkiemu dam radę- i gdy w to wierzyłem, tak naprawdę było.

Dzięki za odpowiedź, jutro postaram się ogarnąć Twoją sytuacje- ogólnie lubię teraz wczuwać się w problemy innych, pomóc rozwiązywać je. Nie zrozum mnie źle- po prostu" wtedy" nie lubiłem takich rzeczy a z miłą chęcią czytałem pozytywne wpisy. A wiesz jak jest teraz? Wchodzę na forum i szukam tych mniej optymistycznych. Czytam o problemach, o chujowej sytuacji poszczególnych ludzi i daje mi to jakieś ukojenie. Nie żywię się nimi, po prostu wczuwam się w sytuację autora i jestem w stanie poczuć złożoność sytuacji- a może to daje mi wytchnienie, że nie ja jedyny siedzę w gównie? Nie mam pojęcia, ale zmieniło się moje nastawienie do wszystkiego, naprawdę.

Rzecz w tym, że każdy do czegoś dąży. Ja mam trzy drogi do wyboru- dążyć do odzyskania M., dążyć do odzyskania pasji lub spróbować na nowo stać się tym, kim byłem kiedyś. Ja wybrałem to ostatnie, pomimo, że być może do uzyskania tego celu potrzeba dwóch poprzednich. Tylko w ich uzyskaniu pojawiają się problemy i jakby brak celowości działania. Bo by być takim jak kiedyś też potrzebuję bodźca- tylko jak go odnaleźć, jeżeli w niczym nie widzę sensu, jedynie w tej- jak z biegiem czasu zaczynam myśleć- pustej idei? Ale nie chcę jej w sobie zabijać, bo to jedyne, co trzyma mnie przy życiu. Dawny obraz siebie i to, że wiem, że potrafię taki być. Bo nikt mnie nie wykreował- po prostu taki byłem a otoczenie mnie odbierało- i byłem szczęśliwy z tego powodu, że mogłem swoim zajebistym nastawieniem do wszystkiego i optymizmem umilić komuś i choć na chwilę poprawić dzień. A najbardziej to uczucie powodowało moją radość w kontaktach z Magdą.

Dzięki za odzew

Pozdrawiam

Dzięki za odpowiedzi

Marhan, nie do końca zrozumiałeś mój punkt widzenia. Rzecz w tym, że nie było efektu" maski". Byłem tym kim chciałem być w każdym aspekcie mojego życia, przez całą dobę- M. widując przez kilka godzin w tygodniu. Rzecz w tym jak zmieniło się moje nastawienie do całego świata. Po prostu stałem się tym, kim zawsze chciałem zostać, a przy M.? Przy niej po prostu byłem naturalny, bo była to część mnie Radości i spontaniczności nie można udawać- to się po prostu działo. Przyznam, że jej obecność dodawała mi niesamowitej pewności siebie, ale z tym, że byłem taki cały czas- mogę to bardziej wyrazić pisząc o tym jako o swego rodzaju" swobodzie" niż pewności siebie- bo ona utrzymywała się cały czas i to było piękne. Tak naprawdę dopiero teraz, gdy wychodzę na miasto, ogólnie do ludzi( niestety po części dopiero teraz zauważyłem jak bardzo odciąłem się od otoczenia od tamtego czasu) załącza się" tryb aktora"- bo nie chcę nikogo obarczaj moimi problemami i wolę dzielić z innymi radość niż pesymizm- tyle, że fatalnie się z tym czuje. Obawiam się, że to jakaś depresja czy coś w związku z tym- tyle, że widzę jak jest fatalnie i pomimo tego nie potrafię tego zmienić, znaleźć czegokolwiek co by mnie cieszyło.

Marhan wspomniał o uczuciu- nie wiem, czy ono było bo nigdy nim nikogo nie darzyłem( mowa o kobietach) ale nie było niczego nadzwyczajnego w tym związku, po prostu było fajnie. I nigdy nie pomyślałbym, że po zakończeniu znajomości z nią będę w takim stanie. Rzecz w tym, że próbuje odnaleźć siebie z tamtych dni, tyle, że utraciłem już chyba nadzieje. Chodzi o to, że nie było mi już nigdy tak dobrze jak w tamtym okresie( i zaznaczę słowo okres a nie związek, bo to ogólnie był dobry czas- tyle, że upatruję to właśnie w relacjach z M.)." Twój stan wewnętrzny określa Twój stan zewnętrzny"- i jeżeli nie będzie tam tej radości, luzu, spontaniczności, frajdy z życia, to nie pokażesz tego na zewnątrz. Nie będziesz bawił się tym. Nie będziesz czerpał radości z życia. To jest mój dramat, bo trwa to od miesięcy. Ale masz rację- nie ma dnia bym o niej nie myślał. Nie wiem jak to się dzieje, po prostu nie mam na to wpływu- i tak się dołuję. Ale nie mogę przestać, po prostu- ten okres po prostu kojarzy mi się z tym, gdy byłem szczęśliwy, gdy naprawdę byłem sobą- bez barier w głowie, uprzedzeń, w pełni wolny społecznie. Oczywiście nie pielęgnuje tego w sobie- staram się wyrzucić( i uprzedzając pytania- nie, nie oglądam zdjęć, nie czytam starych wiadomości). Ostatnio było lepiej, ale wydarzył się pewien zbieg okoliczności( też macie czasem wrażenie, że za dużo ich was spotyka? ). Najpierw przypadkowo wysłałem sms- a do najlepszej przyjaciółki M. i mogłem być pewnym, że ona się o tym dowie( w tym czasie miały lekcje). Nieważne, sprawę sprostowałem, zamieniłem parę słów, zresztą ona zawsze mnie lubiła( jak wszystkie jej koleżanki, i teraz patrząc z poziomu teraźniejszej beznadziei w tył- byłem osobą, która nie miała żadnych problemów w kontaktach z kobietami- bawiłem się tym, to był spontan- mimo, że byłem wtedy Z M., sam z siebie poznawałem nowe kobiety, to było naturalne) i się pożegnaliśmy. Wieczorem przed snem znów myślałem o tym, o czym mimowolnie myślę każdego wieczoru. Znów się tym katowałem, a po tej sytuacji tym bardziej mnie to ruszało. Pomyślałem, że pierdole i pobawię się telefonem- i wszedłem gdzieś, gdzie nigdy na tym" sprzęcie" nie wchodzę- do zdjęć. Nie odwiedzam tego folderu z prostej przyczyny- lepsze fotki robi mój kalkulator, bo mam tam tylko 0.3 mega pixela i robienie nim fotek mija się z celem( czasem na spontanie gdy chciałem coś uchwycić). Było tam 30 fotek( kiedy tyle zrobiłem?), głównie niebo i chemtrials( wiem, gówniany sprzęt by robić fotki temu jak nas" uzdrawiają", ale smugi widać), jakieś przypadkowe fotki z imprez, 2 fotki, które nie wiadomo jak powstały i 2, które mnie zaintrygowały. Nie mogłem sobie przypomnieć co to i jak wykonałem te zdjęcia. Na jednej znajdował się kontur osoby( właściwie jedynie ramię, przyodziane w czarny płaszcz), na którym to zasiadł jakiś wielki robal. Żadnych wskazówek mi fotka nie dawała- znalazła się druga. Widać to samo, jednak jakby element chodnika( jedyny element otoczenia). Nawet kurwa trudno opisać to co poczułem, gdy uświadomiłem sobie, że to może być czarny płaszcz M., w którym widziałem ją tylko raz- i dokładnie ten dzień zapamiętałem, gdyż wtedy po raz pierwsze" rozstaliśmy się". Przyjechałem do parku, nieopodal domu jej babci, u której właśnie była. Element otoczenia się zgadzał, ale dalej nie mogłem przypomnieć sobie sytuacji. Patrze na datę wykonania fotki- dokładnie ten sam dzień. Od razu przypomniałem sobie całą sytuację( panicznie bała się wszelkiego robactwa, a ja niejednokrotnie ją wkręcałem, że gdzieś jej pobliżu coś pełza i to był pierwszy raz, gdy stwierdziła, że nie da się nabrać- zrobiłem więc fotkę ). Niestety-" Gandzia zostawia ślady jak sanek płoza" i moja pamięć mnie czasami zawodzi- ale poczułem się strasznie chujowo tamtego wieczoru. Staram się nie myśleć, a myślę mimowolnie cały czas. Zajebałem sobie szkołę, kontakty z ludźmi, zaniedbałem siebie- bo po prostu nie mogę znaleźć bodźca do życia, jakiejkolwiek motywacji. Jedyne co się we mnie tli to to, jaki byłem kiedyś. Bo zaraziłem tym każdy aspekt swojego życia i mówili mi o tym ludzie, których spotykałem i to niezależnie czy utrzymywałem z nimi kontakty w sferze prywatnej, zawodowej czy sportowej. Przy M. zwracałem uwagę na inne kobiety- co więcej, poznawałem je ze swobodą, jakiej nigdy wcześniej nie miałem. Właściwie niekiedy kobiety same poznawały mnie. Ja byłem świadom czym emanuje. I było to zarówno wewnątrz mnie, jak i ukazywało się na zewnątrz. Wszystko mi się w życiu udawało, nie miałem większych problemów. A teraz pomimo, że je mam, to i tak żaden nie jest w stanie przesłonić tego głównego. Tak naprawdę mam milion myśli i odczuć, które chciałbym tu opisać i w każdej sekundzie ciskają one w mojej głowie kolejne zdania, to mogę to podsumować jednym- w stosunku do tego co było kiedyś, jestem w czarnej dupie. Ogólnie tam jestem.

Namiot, nie o to chodzi- powiem Ci, że kilka lat temu, gdy nie byłem tak" kumaty" w tym względzie co teraz, relacja z kobietą potrafiła mocniej cisnąć mną o glebę- lecz nic nie stało na przeszkodzie bym się podniósł. Tak, mowa tutaj o nieodwzajemnionej hmm... Relacji. A tutaj raczej chodzi o to, że miałem coś w garści absolutnie tylko dla siebie, i to zdobyte w sposób, z którego byłem więcej niż dumny- co więcej niepokorną pannę ustawioną świetnie pod siebie( i naprawdę nie muszę się tutaj opierać o relację koleżanek- zresztą, gdy widzisz dwie osoby, znasz je, to wiesz jak to wygląda, ale nawet nie byłem świadom tego, że znaczę dla niej aż tyle, co później wyznała), świetne relacje- i co? Po prostu to przepierdoliłem. Bolało bardziej niż gdybym przegrał dom w karty( oczywiście fizyczny ból związany z tą sytuacją byłby większy ). Po prostu nie mogę się zebrać bo... Bo w rzeczy samej sam nie wiem dlaczego. Gdybym do końca był o tym przekonany, to byłbym ponad tym, przeskoczyłbym to. A tak naprawdę jest to zbiór tego co odczuwam i każde opisane odczucie jest jedynie puzzlem w całej tej mozaice, która nie daje mi żyć. Bo powiem Ci, że nie było niczego, czego bym bardziej nienawidził niż obecny stan rzeczy. Heh ale cały czas w duchu śmieję się z tego, że Ona nigdy nie pomyślałaby, że to tak może mną jebnąć. Co więcej, wykrzyknęła mi po tym wszystkim, że jest pewna, że i tak zaraz do jakiejś zadzwonię a ona przybiegnie w podskokach. Że ona wiedziała czym grozi to, że się ze mną wiąże. Ze po rozstaniu nie będzie mogła sobie z niczym poradzić, gdy już się zaangażuje. I powiedziała mi kilkanaście dni później o tym, że nie mogła wykonać najprostszej czynności i nienawidzi mnie za to, jak pozwoliłem się jej wtedy poczuć. I sam jestem świadom tego co przepierdoliłem. Sam wiem dokładnie co się wtedy stało- tyle, że ja tego mnie przeżywałem w żadnym stopniu praktycznie. Show must go on. Wszystko było świetnie i super, lecz po jakimś tygodniu każdy dzień stawał się gorszy od poprzedniego a ja zapadałem się w to szambo, w którym już od dłuższego czasu tonę. Z każdą myślą, z każdym wspomnieniem. Nic mnie nigdy tak nie bolało jak jej płacz w słuchawce " dlaczego pozwoliłeś, żeby to się skończyło? Dlaczego pozwoliłeś mi to wszystko przeżyć..." w momencie, gdy jedyną myślą, jaka miałem w głowie było" dlaczego kurwa do czegoś takiego doprowadziłem? Czemu to zrobiłem?" Nigdy nie miałem problemów z powiedzeniem sobie" było- minęło". Nawet w tej sytuacji wydawało mi się to logicznie. Ale co może zrobić człowiek, który zamykając oczy widzi jedno? Widzi tą przeszłość, te wspaniałe chwile, widzi ją? I to mnie paraliżuje.

Ktoś zapytał, dlaczego by nie spróbować raz jeszcze? Za dużo mocnych słów poszło, zarówno z jednej, jak i z drugiej strony i to się po prostu nie uda. Dlatego nie myślę jak do nie wrócić, tylko jak wyrzucić ją ze swojego życia. Bo gdybym miał do niej wrócić, to byłoby jak narkotyk- przy czym później mogłoby być tylko gorzej. Dlatego chce jej się pozbyć ze swojego życia- i walczę z tym od miesięcy i im bardziej walczę, tym bardziej nie mogę sobie z tym poradzić.

Widzisz Namiot, dużo czytałem, ale do" Gry" nie mogłem się nigdy zebrać- ściągnięta, zacznę ją czytać

Dzięki za odpowiedź

Pozdrawiam i życzę powodzenia

Nie_wazne rozumiem Cię doskonale, tyle, ze najgorsze w tym wszystkim jest to, że czekasz, aż ten bolesny okres przejdzie, aż ten okres beznadziei opuści Twoją głowę. I wiesz co się dzieje? Myślisz o tym coraz bardziej i coraz to intensywniej i nie dość, że to odczucie nie odchodzi, to dodatkowo potęguje się w Twojej głowie... Jakby światełko w tunelu coraz bardziej się oddalało- a to powoduje kolejne frustracje. Przynajmniej ja tak mam- niby czas leczy rany, ale ja z każdym dniem mam coraz gorzej, a to dlatego, że mam świadomość, że to co było oddala się ode mnie coraz bardziej- to jaki byłem jest jeszcze bardziej odległe ode mnie.

Ostatnio było u mnie trochę lepiej. Nieznacznie ale jednak. Postanowiłem zrobić jedną rzecz. Pójść za radą kilku osób i odezwać się do M. Miałem w głowie przeświadczenie, że może to wszystko ode mnie odejdzie gdy po prostu spróbuję- gdy nie będę mógł sobie zarzucić bezczynności. Co więcej, gdy zacząłem myśleć o tym( a raczej gdy byłem pewny, że reaktywuje kontakt) tak jakby mit" tej jedynej" na moment uleciał z mojej głowy. Miałem nawet odczucie, że co się nie stanie, ona nie będzie już dla mnie tak ważną osobą. Gdy o tym wszystkim myślałem, już nie pielęgnowałem tak wspomnienia o niej w mojej głowie- i czułem się dużo lepiej. Zastanawiałem się, czy tak tego nie zostawić- ale za każdym razem, gdy chciałem oszukać mój umysł, to dziwne uczucie( którego do dzisiaj nie potrafię sklasyfikować) powracało. Ale z samą świadomością tego, że spróbuję przynajmniej się odezwać( bez jakichkolwiek na cokolwiek) już było mi lepiej.

Odezwałem się. Na samym początku entuzjastyczne nastawienie. Chwilę porozmawialiśmy, a gdy temat zmierzał w kierunku spotkania, powiedziała mi, że nie chce mnie widzieć. Że za bardzo ją kiedyś skrzywdziłem i ona nie chce tego powtarzać. Powiedziałem, że" ok ;)". Tak naprawdę do tego momentu moje nastawienie było o niebo lepsze- sama świadomość rozmowy z nią dało mi takiego power i entuzjazmu, że przez ostatnie 3 miesiące mojego letargu, gdyby zsumować ze sobą każdy dzień to by się tyle nie zebrało. Nie znalazło by się tyle radości we mnie, tyle entuzjazmu. I nawet wtedy moje nastawienie się nie zmieniało. Było w porządku, byłem zadowolony, że po prostu się odezwałem. Chociaż może po prostu byłem chwilowo szczęśliwszy jak ćpun, który po długiej przerwie dał sobie w żyłę. Tak naprawdę teraz, gdy uświadomiłem sobie, że to już absolutny koniec wszystkiego, emocjonalnie powróciłem do najgorszych dni w tym trzymiesięcznym okresie. Chociaż nie- powróciłem do tego trzymiesięcznego okresu, bo w tym czasie każdy dzień był taki sam- beznadziejny. Nie myślałem, że to tak się potoczy, że będzie gorzej niż wcześniej.

Ale domyślam się, dlaczego tak może być. Po prostu gdzieś w podświadomości przez cały ten okres miałem zakodowane, że to jeszcze nie koniec, że może coś jeszcze powróci. Mimo, iż moja świadoma część była pewna czegoś innego. Cały czas o niej myślałem- i pisałem tutaj o tym. Teraz wiem, że to definitywny koniec- ale co to zmienia? Napełnia mnie to jeszcze większą goryczą. Liczyłem, że pozwoli mi to absolutnie oderwać się od niej. Jednak nie- mimo, że mijają dopiero godziny od tego, to czuję się jeszcze gorzej. Nigdy nie chciałem pielęgnować wspomnienia o niej w sobie- po prostu nie mogłem przestać o niej myśleć. A najgorsze jest to, że teraz najprawdopodobniej czeka mnie to samo, tylko, że będzie to absolutnie bezproduktywne. Nie wiem jak mój umysł to podzieli. Tak naprawdę jestem wycieńczony psychicznie po całej tej zimie i po tym, że walił mi się świat na każdym polu( i nie mówię tu o kobietach- chociaż w tym względzie byłem równie żałosny- miałem inna kobietę, mimo wszystko ciągle myślałem o tej). Zawsze czuję się gorzej w zimie, ,można obwiniać tym brak słońca, depresyjną aurę unoszącą się w powietrzu- ale w mojej głowie była tylko jedna myśl. Myśl o niej, mimo, że chciałem wyrzucić ją ze swojego umysłu z całych sił. I tak naprawdę nie wiedziałem jak sobie z tym poradzić. Pierwszą myślą było- znajdź inną. Znalazłem, nic się nie zmieniło, właściwie nie myślałem o M. tylko podczas łóżkowych scen z nową dziewczyną No ale nie dawało mi to spokoju. Zerwaliśmy, bo powiedziałem, że nie mogę jej oszukiwać.

Tak naprawdę cały czas miałem nadzieje, że czas goi rany- w moim przypadku jednak czas wzmagał myślenie o przeszłości i pogrążał mnie coraz bardziej. A może to ja sam siebie pogrążałem? Możliwe, ale nie miałem żadnej koncepcji, by z tego wyjść. Ograniczyłem jaranie, by nie myśleć tak dużo( kto pali wie o czym mówię). Chciałem znaleźć pasję, bo stara już mnie nie cieszyła- okazuje się, że to nie wina wypalenia w tym temacie tylko po prostu nie widziałem sensu w robieniu czegokolwiek- żadnej motywacji. Już nie liczę, że czas zagoi rany- liczę, że" jakoś" trzeba żyć z dnia na dzień. Jakoś egzystować. I to przeraża mnie najbardziej. Nic nie pogrąża mnie w beznadziei tak jak właśnie to. Co zrobić? Nie wiem, kończą mi się pomysły. A może każdy pomysł jest przeze mnie tłumiony w zarodku poprzez to, że nie widzę w niczym sensu? Nie wiem, ale oddałbym wiele, żeby wyrwać się z tego błędnego koła.

Pozdrawiam

Nie twierdzę, że mój problem dla wielu nie jest infantylny, śmieszny, tudzież żałosny. Zdaję sobie z tego sprawę. Cóż, jest to forum i chciałem opisać co następuje. Bywa i tak, że są tematy,które nie nadają się do tego by rozpatrywać w nich dany problem- jeżeli uważasz go za taki- możesz go usunąć.

Chciałem po prostu przedstawić siebie i swój problem, który w mojej głowie nie znajduje rozwiązania. Liczyłem, że może ktoś przeszedł coś podobnego i ma więcej doświadczenia. Jeżeli nie i nikt nie ma żadnego pomysłu- to masz rację, jest on zbędny. Nie zmienia to faktu, że muszę coś poradzić na to, co jest ze mną w tym momencie a to jest jedynie ułamek kotła, który mam w głowie i który chciałem Wam przedstawić. Mimo całej" żałości" tego tematu, jestem wdzięczny tym, którzy odpowiedzieli i zmusili mnie do przemyśleń

Tak naprawdę jest jeden wniosek do którego dochodzę, jedyna konkluzja. Odczuwam to co piszę, bo tak naprawdę była to jedyna dotąd kobieta, która była we mnie prawdziwie zakochana. Nikt wcześniej nie był mi tak bliski. A ja byłem z tego powodu niesamowicie szczęśliwy- bo była to kobieta, której niemal wszystkie cechy niesamowicie mnie kręciły i podniecały. I mowa tu również( a może przede wszystkim) o charakterze. Pierwsza kobieta, która była we mnie zapatrzona jak w obrazek( jak to niegdyś ujęła), pierwsza i jedyna, która była dla mnie kimś takim. A ja po prostu przez własną głupotę wszystko zjebałem. Tylko i wyłącznie przez własną głupotę. I to mnie boli najbardziej.

Ktoś mi kiedyś powiedział-" rozkochaj w sobie następną" Niby wszystko w porządku. Ale to już nie będzie ona.

Szczerze? Nigdy nie przypuszczałbym, że wpadnę w takie myślenie, że tak się zapętlę. I może tym bardziej dlatego tak przeorało to moje myślenie.

Ale ok, dosyć smutów, po prostu taka konkluzja, która może coś wyjaśnia

Pozdrawiam i życzę miłego popołudnia