Puść kierownicę.
Daj się ponieść czterem kołom, które robili prawdopodobnie jacyś Chińczycy. Skazani na swoje marne życie, którego nawet nie mogli sobie wybrać.

Ludzie nienawidzą zmian. Ludzie zrobią wszystko, żeby nic się nie zmieniło. Ludzie wolą trwać w marazmie niż ruszyć do przodu.

Pustynia. Dwóch ludzi w łachmanach, ze spękanymi ustami. Z piaskiem, który dostaje się w każdy zakamarek ich ciała. Bez wody. Idą przed siebie. Na lewo od nich piasek, na prawo piasek, z przodu i z tyłu również.
Morze marazmu.

Nie, nie zrobię tego. To bez sensu, przecież jest mi dobrze z tym co mam teraz.
[Prawda, że jest mi dobrze?]
Krok w przód to świętokradztwo, wychylenie się przed szereg to głupota.
[Przecież mogą to zrobić inni, a ja pójdę tylko za nimi.]

Spójrz przed siebie i poczuj się bogiem. Przecież nie bez powodu ta dziewczyna obok bawi się fałdami materiału na twoim swetrze. Kiedyś, dawno w zamierzchłych czasach
[a może nie tak dawnych małpo?]
po tym jak nie dała się pocałować za pierwszym razem bym odpuścił.
O ile taka możliwość by w ogóle zaistniała. Ale nie tym razem. Wiem czego chce i to dostaje. Zwłaszcza jeśli już wykonałem pierwszy krok.

Życie nie jest łatwe. Nie otworzymy drzwi i nie zobaczymy przed progiem leżącego szczęścia.
Szczęście trzeba sobie wyrwać zębami.
Nasze życie opiera się na podejmowaniu złych decyzji.
Szczęście bez definicji to puste słowo.

Nie potrzebuje. Nie potrzebuje. Nie chce już. Pogodziłem się z tym. Nie, nie pogodziłem, bo pogodzenie się z losem to porażka. Zaakceptowałem obecny stan rzeczy. A akceptacja wcale nie oznacza podporządkowania się losowi.

Puste oczy, puste już uczucia. Pustka emocjonalna wypełniona mentalnym rachunkiem prawdopodobieństwa.

Chciałbym skoczyć kiedyś na spadochronie. Chciałbym zdecydować o tym czy skacze, czy się wycofuje. Chciałbym poczuć bezkresną radość bycia nie ograniczonym.
Ale najbardziej chce poczuć szarpnięcie otwieranego spadochronu. To jest moje własne porównanie do sytuacji, kiedy wszystko idzie w dobrym kierunku, a nagle pojawiają się komplikacje. Możesz polecieć w dół i uderzyć w ziemię. Lub otworzyć spadochron. Szarpnąć za rączkę.
[Pokazać, że nie potrzebujesz i nie dasz sobą pomiatać.]
I zobaczyć efekt tego co zrobiłeś.
[Przecież zawsze spadochron się może nie otworzyć.]
Bo przecież tak może być. Dostajesz coś wtedy, gdy pokazujesz, że tego nie chcesz. Obędziesz się bez tego.
Przynajmniej chciałbym teraz, żeby tak było.

Jeden z dwóch mężczyzn zatrzymuje się i pada na kolana. Drugi podchodzi do niego bez słowa. Ostatkiem sił klęczący pyta się:
- daleko jeszcze?
Ten, który stoi, patrzy przed siebie pustym wzrokiem. Nie chce, ale musi.
Prawda boli.
- W pizdu daleko.

Ale dojdziemy. Chociaż nie mamy siły i wolelibyśmy to wszystko zostawić – dojdziemy.

Musimy.

Kosmiczna Małpa