W związku z sytuacją w której się znalazłem w ostatnim czasie, nachodzą mnie dość często refleksje na temat "poważnych związków"... sam byłem w takim, przynajmniej tak mi się zdawało... ona odeszła... pokątnie wiem, że po to by spróbować z innym "czegoś innego" - póki ma czas. Jest zbyt pewna mnie... potraktowała mnie jako backup... myśli, że po wielokrotnie cytowanym "pstryknięciu" wrócę do niej w podskokach. A jak nie to niczym cyniczny House..."to nie było to"... Cóż... zatraciłem siebie teraz pracuje nad powrotem do dawnej formy...
Tyle tytułem wstępu. Jest to historia na przydługawy blog, postaram się to opisać w najbliższym czasie... Do sedna...

Pytanie które chcę zadać jest trochę retoryczne, gdyż nie ma na nie jednoznacznej odpowiedzi. Chciałbym jednak zwrócić uwagę na pewien "aspekt sprawy". Na ile my jako faceci jesteśmy winni rozpadowi związku? W kontekście "frajerzenia" się w bardzo dużym stopniu (autopsja)... ale zwróćcie uwagę na jedno... Na ile po kilku /-nastu/-dziesieciu latach może być ciekawy facet znany "od podszewki"?? W porównaniu do "nowego obiektu" jakim jest aktualny adorator naszej "życiowej partnerki"... nigdy nie damy Jej takich emocji!!! Znamy się od podszewki, mieszkamy ze sobą, pierzemy skarpetki i majtki, śpimy, puszczamy "cichacze i podkołderniki"... Nowe, nieznane, niezdobyte, nieosiągalne zawsze będzie ciekawsze... Jeśli nasze relacje nie funkcjonują już na "innej płaszczyźnie" a nasza partnerka dalej pragnie "ochów i achów" z pierwszych miesięcy/lat znajomości to jesteśmy na przegranej pozycji.

I tutaj pojawia się kwestia charakteru naszej wybranki... Czy powinna przyjść i powiedzieć, że jest źle i zróbmy coś z tym. Obawiam się, że niewiele kobiet tak potrafi... najczęściej po prostu odchodzą... Czy dlatego, że są "złymi kobietami"... nie... dlatego, że ich egoizm i chęć bycia szczęśliwą zwycięża... może na szczęście do nich, na pewno na nieszczęście(terazniejsze) dla nas...

Ot taka garść truizmów na wstępie...

Pozdrawiam wszystkich.