Jako, że dopiero zarejestrowałem się na serwisie z góry chciałbym wszystkich serdecznie przywitać.

Przyznam się, że początkowo miałem cholernie mieszane uczucia co do dołączenia do grona ,,podrywaczy". Mimo wszystko myślę, że całkowicie nie słusznie. Ostatecznie ok! Zebrałem się, piszę posta i zamierzam Was prosić o radę.

Chciałbym przedstawić na samym początku swoją zajebiście chorą sytuację, w jakiej się znalazłem. I to tylko z uwagi przez swoją głupotę, przyznaję się z czystym sumieniem, bez bicia. A, więc przystąpiłem do Waszej społeczności, w dużej mierze z tego powodu, żeby się dowiedzieć czegoś o płci przeciwnej, porównać to do swoich młodzieńczych zapędów. Dziwnie się czuję przy Was - starszych kolegach - ale wierzę, że pomożecie mi w moim kłopocie. Kłopocie, który opiszę poniżej. Dobra dosyć bzdet, nie chcę Was wykończyć przed komputerami, więc przechodzę do sedna sprawy. ( Już chyba po raz drugi, no cóż... )

Przez pół roku czasu, prawie rok temu miałem przyjemność dogłębniej poznać swoją koleżankę ze szkoły. Trafiło to na mnie po szczeniacku, niczym grom z jasnego nieba. Bywa, zafascynował mnie jej charakter, jej niedostępność dla grona męskiego, niesamowicie mnie to nakręcało. No i stało się, zauroczyła mnie. Początkowo rozmawialiśmy, można powiedzieć, że ,,poznawaliśmy się", chciałem wiedzieć dokładnie z kim mam do czynienia i na czym stoję. Myślę, że ona również. Po pewnym okresie czasu, byliśmy dla siebie osobami ,,ważnymi". Nie! Przepraszam! Ona była dla mnie osobą ważną, a ja dla niej? Jak szanowny ,,pan redaktor" ( Wybacz nie znam innego określenia ;] ) pisał kobiety nieustannie czarują. Odwieczna iluzja, niesamowicie, ale to niesamowicie zniszczyła mi głowę. Jednego dnia widziałem, że widocznie zwraca na mnie uwagę, uśmiecha się, flirtuje, a następnego nie chętnie odburkała. Ciężko mi dojść jednoznacznie do wniosku, co się tam kłębiło w jej głowie. Mimo wszystko śmiem twierdzić, że byłem raczej nadrzędnym przeciwnopłciowcem w jej życiu. I wtedy stało się BUM! Błąd, którego żałuję do dnia dzisiejszego. To był szereg porażek, których nie mogę sobie wybaczyć.
Zaczęło się od tego, że moja sympatia odpłynęła w światku procentowym. Zdarzyło się to raz, ale wyjątkowo obficie. Z opowiadań koleżanek dowiedziałem się, że cała boczna aleja była no cóż... w nieciekawym stanie, na skutek problemów abstynenckiej głowy. Strasznie się oburzyłem, już tłumaczę, alkohol i papieroski wśród kolegów to dla mnie żaden problem. Ale ciężki alkohol w ustach nastolatki, dla mnie bardzo ważnej - rzeczywiście mnie to dotknęło. Wtedy doszło do lekkiego spięcia między nami. Druga sprawa, kiedy moja sympatia była w okresie, w którym autentycznie był wyczuwalny pociąg co do mojej osoby, dowiedziałem się od swojej ,,przyjaciółki", że Joaśka, bo tak się ona nazywa, nie traktuje mnie poważnie sratatatatata. Młody, głupi, brak epitetu ;/ - uwierzyłem. Mimo jej tygodniowego ,,dobijania się" do sedna problemu zignorowałem ją zrywając z nią wszelkie kontakty. Tak wiem - zjebał** sprawę. W szkole próbowało jeszcze może z kilka razy podjąć się rozmowy, ale spotkało się to z ignorancją z mojej strony. Ostatnio się dowiedziałem od przyjaciela tak mojego jak i jej, że ta cała sytuacja to był blef, że Aśka nie miała mnie pod żadnym pozorem w dupie. Druga sprawa, przeglądając podrywaj.org czytałem właśnie o owej ,,iluzji" i wtedy zacząłem sobie zdawać sprawę z błędu jaki popełniłem. Szeregu błędów. Naprawdę chciałbym Was prosić o radę, bo cała sytuacja mnie odrobinę przerasta. To nie na mój umysł. Podjąć próbę ratowania tego co było, czy zachować ,,twarz", zacisnąć zęby i spróbować przejść przez to wszystko bez niej. Naprawdę mam mętlik w głowie. Z jednej strony zdaję sobie sprawę z tego, że nawaliłem, nie chcę tracić tak ważnej dla mnie osoby w tak bezmyślny sposób, ale z drugiej strony ciężko mi rozgryźć to - jak ona by zareagowała na próbę ponownego otworzenia naszych stosunków. Liczę na Waszą ocenę sytuacji, dziękuję za czas poświęcony przeczytaniu tej treści.
Adam