Witam . Na początek się przedstawię . Mam 14 lat , 176 cm wzrostu , ważę 51 kg .
To jest mój pierwszy blog i od razu zaznaczam , że jestem tu aby opisać swoje myśli
i skutki czytania tego portalu (oczywiście ze zrozumieniem i chęcią działania) i gówno
mnie będą obchodzić komentarze typu : ta strona nie jest dla dzieci itp. Owszem jestem
dzieckiem , Ty też kiedyś byłeś , jednak ja dzięki temu , że przypadkowo trafiłem na tą
stronę mam więcej czasu na doskonalenie swojej postawy zewnętrznej , wewnętrznej i budowanie
pewności siebie , której bardzo mi brakuje .

A więc , od dziecka byłem bardzo nieśmiały , zawsze tylko przytakiwałem , nie wyrażałem swojego
zdania , jednak nie przeszkadzało mi to . Najgorzej było gdy graliśmy na WF'ie w gry zespołowe
jako iż na tle rówieśników z mojej szkoły i wielu kolegów z klas wyższych jestem "uzdolniony
fizycznie " każdy chciał mieć mnie w swojej drużynie i wtedy niestety było tak :
Oni:Do kogo idziesz do nich czy do nas ?
Ja:Nie wiem .
Oni:No powiedz po prostu do nich czy do nas ?
Ja:Nie wiem , nie chce decydować , rozstrzygnijcie to między sobą .

I tak było zawsze , pytanie do wyboru między X a Y , odpowiedź chyba wszystkim oczywista :
nie wiem .
Z kolegami nie miałem większego problemu , byłem lubiany , bez problemu się z nimi dogadywałem,
0 stresu , lubili ze mną przebywać , chociaż swojego zdania nigdy nie wyrażałem . Problem
pojawiał się podczas rozmów z dziewczynami . Stres narastał , ja mówiłem cicho , nie wyraźnie,
szybko , wprost bełkocząc , oczywiście w zgarbionej postawie , bez uśmiechu , co nie dawało
zbyt dobrego efektu . Wszystko się działo gdy dziewczyna się mnie o coś zapytała , bo ja
sam z siebie nigdy nie zagadałem .

Wszystko zmieniło się gdy na początku nowego roku szkolnego trafiłem na ten portal . Na początku chciałem go wyłączyć z myślą
"jeśli i tak boje podjeść się do dziewczyny i cokolwiek powiedzieć to po co mi nauka podrywania?"
jednak po chwili zdecydowałem , że zobaczę i może znajde na to jakieś "lekarstwo". I jak się
okazało znalazłem .

Po przestudiowaniu wszystkiego , doszedłem do fundamentu mojej nieśmiałości : Mam zaniżone
poczucie swojej wartości i zasrane "co pomyśli kolega obok jeśli to powiem ? a jeśli mnie
wyśmieje ? nie , lepiej nic nie mówić . itp ."
Później dużo o tym myślałem i postanowiłem : TAK KURWA NIE BĘDZIE !

Na początek postanowiłem zmienić swoją mowę ciała . Zacząłem chodzić wyprostowany z klatką
wypiętą do przodu , ponurą minę zamieniłem na lekki uśmiech , poszuram się zdecydowanie , spokojnie.
I ku mojemu zdziwieniu są efekty , spotykam się teraz bardzo często z odwzajemnionymi uśmiechami
dziewczyn nawet starszych 2 lata ( w moim wieku 2 lata jest to duża różnica ) .

A więc z moim obserwacji wynika że , czytanie ze zrozumieniem tej strony , wyciąganie wniosków
i chęć działania to klucz do sukcesu .

Jeżeli ktoś doczytał do końca to gratuluje wytrwałości w czytaniu chaotycznie napisanych zdań przez "dziecko"

PS.Jutro postaram się zapytać 20 - 25 dziewczyn o godzinę i może trochę "podciągnąć" rozmowę .