Przyznaję, że po części łamie ogólnie przyjętą zasadę, deklarującą, by nie męczyć was tu przeróżnego rodzaju wątpliwościami. Ale pozwolę sobie popaść w lekki narcyzm; usprawiedliwię się jedynie tym, co na chwilę obecną mam - niczym. Argumentem: 'bo jo, i chuj'. Nie chcę wyjść na swego rodzaju, próbującego wyróżnić się za wszelką cenę kutasa, ale moja sytuacja to akurat skrajność. A odpowiedzią jest ta strona właśnie.

Nie zanudzając już, opiszę, na czym ten problem polega. Otóż tak się składa, że pochodzę z cholernie skromnej metropolii, której liczba mieszkańców nie przekracza sześciu czy siedmiu nawet kafli. Zdążyłem zauważyć, że część, nie - od rzeczy teraz pierdolę, WIĘKSZOŚĆ tutejszej społeczności pochodzi z mieścin o stokroć większych i, z czym to się zresztą wiąże, mentalność osób mieszkających w bardziej zatłoczonych miejscowościach jest o tyle inna, że w tych mojego pokroju wydaje się być śmieszna.

Ale wróciwszy do puenty. Ostatnimi czasy upadłem na tę właśnie stronę. Podniecony, acz nie do końca przekonany do wszystkich usytuowanych tu teorii, pomyślałem że jest to poniekąd szansa na całkowitą metamorfozę mojej osobowości. Bo dotychczas, tak się składa, byłem zgorzkniałym, egocentrycznym, zapatrzonym w siebie cynikiem i zdążyło mi się to już na swój sposób odbić. Miałem problem. Problem ten tłumiłem w sobie aż do czasu, kiedy trafiłem tutaj; po przeczytaniu wszystkich tych informacji uświadczyłem się w przekonaniu, że jedyną szansą na te swojego rodzaju podniesienie się, jest uporządkowanie życia wedle co poniektórych obecnych tutaj zasad.

I co? I gówno.

Było pięknie dopóki, dopóty nie przypomniałem sobie, gdzie mieszkam. W kontekście wieku przyznać z bólem muszę, że do tego wszystkiego, co skądinąd zawaham się zaraz opisać, muszę się przyzwyczaić i, prawdopodobnie, pierwszą błonę przekuje w przededniu apokalipsy, z odrobiną szczęścia. Albo i nie.

Nie wiem naprawdę, czy osoby z większych miast zdają sobie sprawę z tego, jak ograniczone może być życie w miasteczku, gdzie liczba zamieszkałych ludzi oscyluje między sześć a siedem tysięcy, ale jedynym co mogę zrobić, to was w tym upewnić. Ale dajmy, że uznałem to za usprawiedliwienie mojej niepewności tylko i, chcąc ją przełamać, zacząłem działać. I było gorzej niż przedtem. Otóż nie ma w moich skromnych progach czegoś takiego, jak wartość. Nie w przedziale wiekowym mojej generacji. Walory osobowości sprowadzają się w jedynie do tego, kto już pierdolił, jak pierdoli i ile jest jeszcze w stanie wypierdolić. Tak w lekkim skrócie. Bo o ile w większych miastach te zjawisko w większości występuje, o tyle w mniejszych jest nim wręcz zajebane. Konkluzja nasuwa się sama, wiem, wyjechać przecież mogę. Ale nie mogę, bom za młody póki co. Siedzę obecnie w ogólniaku i ani mi się śni, by z niego skończyć (nie na rzecz czegoś takiego, bo skończyć i tak pewnie skończe przed hipotetycznym zdaniem matury).

Tak więc co? Czy w moim przypadku muszę przeczekać cały ogólniak, ażeby dopiero potem wszcząć działania? Czytałem i to nie raz, że jest to niepotrzebne, ale nie wiem jak ma się sprawa z tym, co opisałem powyżej.

A, i zapomniałbym. Wiem że mógłbym śmiało uderzać do rówieśniczek i dziewek krzynę starszych, ale nie pasuje mi jakoś ten motyw. Zdecydowanie preferuję kobitki aby starsze, bo i gust mam adekwatny do wyglądu (wyglądam na starszego).

Cóż począć?