Tyle powiem...Nie mam wystarczająco dużo siły, aby iść przez życie z podniesioną głową. Musiałam zacząć tu pisać, gdyż całe zło we mnie siedzące rozerwałoby mnie od środka. Dlaczego nie mogę odnieść sukcesu tak jak moja koleżanka z gimnazjum ??? Jestem skazana na niepowodzenie i niewystarczająco dostatnie życie u boku wyjątkowo oszczędnego faceta, który zapowiedział, iż w przyszłości nie pozwoli mi na szastanie gotówką. Gdy wydałam w ostatnim czasie ponad 1000 zł na własne potrzeby, a konkretnie ubrania i kosmetyki, On stwierdził, że moja pasja robienia zakupów będzie źródłem konfliktów między nami. Nawet nie wiem, czy Go kocham ? Jak można w jednej chwili przestać kogoś kochać ? Czy ja w ogóle Go pokochałam ? Nie wiem Podobnie jest z wyborem moich studiów, który określam jako nieprecyzyjny i nieprzemyślany, a przede wszystkim nieodpowiedni dla takiej szarej gęsi jak ja, która nie potrafi się publicznie wysłowić !!! Też pomysł, phi! Wybrać kierunek humanistyczny, na którym wymagają potoku słów płynącego z ust studenta, gdy tymczasem uczęszczająca studentka jest zahukana i niezaradna życiowa. Mamusia, babcia, dziadek, wszystkie bliskie jej osoby muszą prowadzić ją za rączkę, żeby przetrwała i się nie przewróciła. Dlaczego ja jestem życiowym nieudacznikiem, który tylko płacze i narzeka biorąc przy tym tabletki na uspokojenie ? Czuję, że dołek w którym tkwię od urodzenia się pogłębia i jest przysypywany ziemią. To ciągłe kołatanie serca podczas konwersacji i spływający ze mnie pot i wilgotne dłonie, to rzeczy od których chcę się uwolnić !!! A nie mogę, przynajmniej ja tak zakładam. Nie mogę patrzeć nikomu prosto w oczy, bo się wstydzę, a idąc chodnikiem muszę uważać na to, bym nie połamała sobie nóg, gdy ujrzę, że pewien osobnik się na mnie patrzy. Nie mogę więc chodzić w wysokich butach, bo to przykuwa większą uwagę. Staram się być niepozorną szarą myszką, jednocześnie plując sobie w twarz i myśląc o swojej nieatrakcyjności i brzydocie. Nie podobam się nikomu. Mój lewy profil twarzy jest znacznie brzydszy od prawego, staram się to ukryć pod pasmem włosów. Uważam, że jestem brzydką dziewczyną, w dodatku wielkoludem Jak ja zazdroszczę niższym dziewczynom. A tu z innej beczki.. Po co ja poszłam na te studia jeśli po licencjacie z języka nie potrafię się nim posługiwać !! Nie potrafię sklecić dłużej wypowiedzi, a w krótszej natomiast zawsze znajdą się błędy. Mogłabym spać do południa, a przez resztę dnia się zadręczać i analizować każdy szczegół, każdą sytuację, wszystko to mnie gnębi i dusi, moja psychika posypała się na kawałki... Nie potrafię się skupić, płaczę z powodu nadchodzącej śmierci, budzę się wystraszona i dzwonię do najbliższych z zapytaniem, czy nikomu się nic nie stało ? Ależ to głupie, ale prawdziwe. Mysląc co byłoby gdyby, moja wyobraznia daje mi popalić gdy nachodzą mnie czarne myśli. Wówczas do oczu od razu łzy się cisną. Jak ktoś płacze, ja robię podobnie. Z nim przeżywam tę wewnętrzną katorgę. Mam dość swojej wrażliwości. Ludzie pomóżcie!! Brak mi sensu w moim bezsensownym życiu. Chcę osiągnąć sukces zawodowy, a jestem głupia jak but i mam słomiany zapał. W dodatku chyba żadem zawód mnie nie interesuje. Zmieniam zdanie co pięć minut. Raz płaczę, a po chwili się cieszę. Czegoś mi brak, ale czego ? Tak niektórzy powiedzą, że rozumu. Czy ja jestem głupia ? Brak mi motywacji... Oraz wielu innych rzeczy....