Witam.

To nie jest wpis z poradami dla początkujących PUA. Nie jest to wpis o wkroczeniu na nową drogę pick-up artyzmu. Ten wpis jest o mnie i moim nędznym życiu. Nie znajdziesz tu nic dla siebie, więc jeśli nie masz ochoty, nie czytaj. To nie będzie optymistyczny wpis.

Zgubiłem się. Nie mogę jej odnaleźć…

Nie mam komu się zwierzyć. Nie mam przyjaciół. Nikomu nie ufam. Myślę, że tylko anonimowość pozwoli mnie wywinąć na lewą stronę. Czuję się taki samotny na tym świecie. Chciałbym zrobić mnóstwo rzeczy, a jednocześnie mam taki blok psychiczny, którego nie potrafię przezwyciężyć. We mnie panuje wojna, moje wnętrze krzyczy DLACZEGO TAKI JESTEŚ? Jestem jak romantyk, który chciałby zmienić nie tylko siebie, ale cały świat, jednak nie ma tyle sił, aby temu podołać. Nie mogę się wydostać z bagna uzależnień, do którego wpadłem kilka lat temu. One niszczą mnie od środka, wyżerają moją psychikę. Jest to mur, który ciężką artylerią nie mogę skruszyć. Próbowałem z nimi walczyć wielokrotnie, jednak wciąż wracałem na tarczy. Brakuje mi silnej woli.

Zaczynam odczuwać, że minąłem się z powołaniem idąc na ten kierunek studiów, na który obecnie uczęszczam. Perspektywa przyszłości mnie przeraża. Wciąż jestem na utrzymaniu rodziców i boję się konsekwencji przerwania nauki. Ze średnim wykształceniem nie znajdę nic ciekawego w tym kraju, szczególnie jeśli chciałbym mieszkać w dużym mieście. Moi rodzice wcale mi nie pomagają. Wolałbym wsparcie psychiczne niż te pieniądze, które ciężko zarabiają a potem przeznaczają na mnie. Powiecie, że mnie kochają i chcą abym się wykształcił, znalazł dobrą pracę i dużo zarabiał. I właśnie o tym tylko myślą. Za bardzo się o mnie troszczyli i troszczą. A ja chce być samodzielny i niezależny. Chciałbym sam zapracować na swój los.

Pieniądze. Cały świat się wokół nich kręci. Ale na co się spojrzę, co chciałbym zacząć robić to potrzeba na to pieniędzy. Zarób je. Tak. Zarobiłem trochę w wakacje, przeznaczyłem na rozrywkę i materialne rzeczy. Byłem kilka razy w kinie, bo lubię, kupiłem parę ciuchów, buty, bo trzeba w czymś chodzić, telefon, bo trzeba mieć gdzie zapisać te 20 kontaktów… Wystarczyło tylko na niezbędne rzeczy. Chyba im więcej ich pragnę, tym bardziej ich nienawidzę. Chciałbym być taki jak mówił Ferdek Kiepski: „zarobić i się nienarobić”. Nie chcę robić czegoś, czego nie lubię. To się bije ze mną w środku z myślą „czy chcesz być szczęśliwy?”. Pragnę korzystać z życia ile się da, żyć 40 lat na 200%, a nie 80 na 100%. Chciałbym wdrożyć w moje życie zasadę „carpe diem”. Ale… nie wiem jak.

Każdy dookoła mnie coś potrafi, ma jakąś umiejętność, którą rozwija w sposób lepszy czy gorszy. A ja nie widzę w sobie czegoś takiego. Chciałbym, jak to się fajnie po angielsku mówi, mieć ciekawy lifestyle. Nie potrafię znaleźć w sobie iskrę pasji. Czuję się taki aspołeczny. Nie potrafię się wysłowić, na wiele tematów w ogóle nie mam zdania, bo tak mi jest łatwiej. Lepiej powiedzieć, że jest coś tobie obojętne niż iść na konfrontację argumentów jednak to nie jest droga do rozwoju. Brakuje mi pewności siebie. Myślę, że to jest klucz do wszystkiego. Niekiedy przed rozmową telefoniczną układam sobie plan rozmowy, bo inaczej nie potrafię spontanicznie wydobyć z siebie słowa. Mam bardzo niską samoocenę, czuję się niedowartościowany. Powiedziałbym, że brakuje mi osobowości. Brakuje mi celów w życiu, wciąż nie wiem co będę robił w przyszłości. Wiele decyzji podjętych w przeszłości bym zmienił, ale na to już nie mam żadnego wpływu. Sytuacja w jakiej się znajduję teraz jest skutkiem tamtych decyzji. Niestety gra, którą jest życie nie ma przycisku „restart” i nie można zmienić tego co już było.

Dziewczyny. W swoim życiu nie miałem żadnej. Nie mam odwagi nawet podejść do tańczącej dziewczyny na imprezie, bo zaraz do głowy przychodzi myśl, że nie umiem tańczyć. A po pijanemu nie chce, bo nie tędy droga. Wiem, że wymyślam sobie wymówki, jestem wręcz mistrzem wymówek. Jestem też mistrzem użalania się nad sobą. Chciałbym być jak niektórzy z Was. Mieć ich wiele, mieć każdą, która się spodoba. Niektórzy z Was są dla mnie autorytetami. Osobami, w które chciałbym się zmienić. Ludźmi, którzy kochają to co robią. Może bycie PUA jest moją przyszłą ścieżką i rozwiązaniem wszelkich moich problemów? Na pewno chciałbym aby tak było. Setki przeczytanych stron, godziny spędzone przed ekranem monitora, wiedza, którą zdobyłem nie zastąpią umiejętności zdobywanych przez doświadczenie. I znów czegoś brakuje. Motywacji.

Najlepsze w tym wszystkim jest to, że ja widzę wszystkie swoje wady, jestem świadomy swojej niedołężności i nic nie robię aby to zmienić… Chciałbym żeby ktoś uderzył mnie pysk i powiedział „Weź się kurwa w garść!”. Tylko, że ja już to wiem od dawna. Wszelkie materialne rzeczy, które posiadam oddałbym za jedno. Za szczęście. Tylko… ja nie wiem co to jest. Nie wiem co mi je może dać. Najchętniej wyjechałbym sam na drugi koniec świata i zaczął nowe życie ale wiem, że to niemożliwe. Moja bateria życiowa się wyczerpuje a nie wiem gdzie jest ładowarka…

Nie mogę znaleźć ścieżki życia…