"Ojcze zgrzeszyłem, znów dla kobiety się zfrajerzyłem"
Nie wiem, gdzie bym był i co teraz robił, gdyby nie moi znajomi, których upodobań i wierzeń w schematyczność toku myślenia wszystkich samic homo sapiens nigdy nie mogłem do końca pojąć, ale dziękuję im za otwarcie moich oczu.
Przez ponad 3 lata swojego poprzedniego związku byłem frajerem, choć o tyle szczęśliwym, że ona nie umiała tego wykorzystać i mnie zmanipulować jak prawdziwa suka. Kończąc ten związek szczerze jej podziękowałem za to czego się dzięki niej nauczyłem, bo bądźmy szczerzy- każdy związek czegoś nas uczy. Wydawało mi się, że oduczyłem się bycia sierotą błagającą za każdym razem, gdy coś szło nie tak o wybaczenie i pozostanie razem. Tak, nie miałem za grosz godności, ale tak było i się tego teraz nie będę wypierał. Jak się jednak nie długo później okazało nie ogarnąłem tego do końca i wplątałem się w kolejny 'związek życia z tą jedyną', rzygać mi się chce na myśl o tej słodyczy. Na początku wszystko było idealnie, choć szczerze mówiąc miotałem się między schematami zachowań pożądanych a niepożądanych o których wtedy nic nie wiedziałem. I tym właśnie był mój związek- wypadkową. Straciłem kolejny raz głowę dla dziewczyny, kolejny raz chodziłem za nią jak piesek na smyczy, kolejny raz ja zabiegałem o jej względy i kolejny raz łapałem ochłapy rzucane przez moja 'panią'. Starałem się by każdy dzień był wyjątkowy-wycieczka do Łazienek? do ZOO? na wystawę? do kina? na starówkę? po stokroć tak i jeszcze trochę. Później wino w domu, ciemny pokój, cisza zakłócana czwarty raz tej nocy okrzykiem ekstazy na przemian z dźwiękiem prutego paznokciami koca. Chwila tulenia, odrobina miziania, pora ukryć dowody orgii i czas do domu, bo mama do niej dzwoni już od 2. Układ idealny- ona po przejściach, boi się zaangażować w związek, nie ufa do końca by się nie przejechać kolejny raz, kocha fiuta, nie boi się realizować fantazji. Dla mnie bajka- kocham jej ciało, dosłownie i w przenośni, ale zaraz popełniam błąd. Najstraszniejszy w skutkach- pojawia się uwielbienie mojego wyobrażenia o niej, chcę ją mieć tylko dla siebie, zaczynam się starać i...
I od tej pory moi drodzy żegnając się z nią wieczorem żegnałem się również z moim wacławem- zabierała go ze sobą, w domu rzucała w kąt, między misie czy inne ustrojstwo i tam sobie leżał do czasu gdy zaczęła czuć głód. Wtedy na chwilę go odzyskiwałem, zaspokajałem jej rządzę i traciłem znowu...
I tak to się toczyło, z dnia na dzień starałem się coraz bardziej, coraz bardziej oplatając się wokół jej palca. Małego, bo na tyle mi pozwoliła. W ciągu pierwszego tygodnia zapomniałem wszystkie wnioski, które wyciągnąłem z poprzedniego związku, znowu ja stałem się kobietą, która chce się tulić, całować i słyszeć słodkie słówka. Cud, że od tej całej słodyczy nie dostałem próchnicy.
Ale w tym wizerunku książkowej wręcz męskiej pizdy zabrakło jeszcze jednej rzeczy powiecie... Nie, nie i raz jeszcze nie. Wszystko było na swoim miejscu- to ona ze mną zerwała i to ja ją próbowałem przekonać, że jest jeszcze sens coś z tym zrobić. Gdy było już po wszystkim, gdy złe słowa zostały rzucone prosto w moją twarz jak kula błota, gdy sam siebie pozbawiłem godności i prosiłem o coś o co ona mnie powinna prosić przypomniało mi się coś z nauk właśnie moich znajomych, tych samych, którym dziękowałem na wstępie.

-Ale zostańmy przyjaciółmi-rzekła dziewczyna patrząc mu w oczy pierwszy raz od bardzo dawna-Tak lubię spędzać z Tobą czas
-Już kiedyś mówiłem, że nie chcę być Twoim przyjacielem tylko facetem-wydusił z siebie przygnieciony powagą sytuacji, która miała miejsce przed chwilą
Ona zasmucona i widocznie zdziwiony tym co usłyszała wstała, głośno westchnęła, poszła do łazienki. On nie wiedział co będzie dalej, co się stanie gdy wróci, wziął jej płaszcz, ubrał ją gdy wyszła z toalety. Od zawsze szanował kobiety i za punkt honoru obierał sobie by czuły się przy nim wyjątkowo, zupełnie jak księżniczki. Zszedł z nią na dół do samochodu, jej brat już czekał. Patrzył jak powoli cofają, zanim odjechali zatrzymał samochód, dał jej ostatniego buziaka w policzek. Więcej się nie widzieli.

Wiele o tym rozmawiałem z moją przyjaciółką, która wytłumaczyła mi w końcu co i jak. Zrozumiałem jak wielką pizdą byłem, jak dałem sobie wcisnąć na łeb obrożę i kolejny raz kobieta wybrała mi specjalnie jak najkrótszą smycz. Zrozumiałem, że nie warto jest to rozpamiętywać i że muszę iść do przodu. I wiecie co? Poprostu to zrobiłem, z pomocą znajomych i odrobiny mj... Zdusiłem w sobie większość złych emocji w momencie, gdy spodziewałem się największego ich pierdolnięcia. Nie mam zamiaru kłamać, że nie myślę czasami o niej, czasami złapie mnie chwilowy dołek, że nie wyszło, czasem wchodzę na jej profil na fb. Udało mi się póki co usunąć nasze zdjęcie z nk, po rozmowie z przyjaciółką zacząłem również olewać smsy i telefony od niej. Nie wiem czego chcę w tym momencie, więc nie chce zjebać wszystkiego robieniem jej jakichś wyrzutów i staniem sie tym samym jeszcze większą cipką. Sprawa jest jeszcze ciepła, emocje nadal wiszą w powietrzu... Narazie muszę chyba wpuścić tu trochę czystego, świeżego tlenu, bo w duchocie mózg słabo przecież pracuje.