Witam wszystkich!
Ostatnimi czasy naszły mnie koszmarne sny, czarne myśli i to, że chyba nigdy się nie rozprawiczę. Zdałem sobie sprawę, że muszę zacząć działać, a nie pierdolić głupot i czekać na koniec świata... Wystarczyła mi chwilka, żebym znalazł tę stronkę, przeczytałem wszystkie lekcje, jestem w trakcie rozwiązywania zadań domowych

Otóż tak, zacznę od samego początku cofając się o parę lat. Kiedyś byłem zajebiście wyjebanym chłopcem, takim wiecie, szalonym, pełnym energii, wariującym, łapiącym lub klepiącym po dupach, cipkach i cycuszkach dziewczyny. Były też dziecinne związki (13-16 lat) w których nie było mowy o jakiejś super prawdziwej miłości czy coś w tym stylu. Będąc w szkole z internatem zacząłem odpierdalać przeróżne maniany, momentami bardzo obrzydliwe, wkurwiałem dziewczyny, bo nie bawiło ich już, że klepałem je po dupsku czy coś w tym stylu (tak wiem, żal jak chuj, szczeniackie zabawy ). I był sobie taki dzień kiedy 8 pięknych dziewczyn z klasy się chyba zmówiły i zaczęły mnie gnębić psychicznie, nie odzywały się do mnie, konkretnie traktowały jak wiatr, a jak byłem nachalny to strasznie mnie spławiały, czy wyzywały czy robiły cokolwiek na złość. Jako młody człowiek byłem podatny na taki wpływ i zacząłem to do siebie przyjmować, zacząłem mieć rozkminy czy ja nie jestem jakiś popierdolony, czy coś ze mną nie tak, no i znalazłem ukojenie postanawiając, że będę spokojny i cichy. Stłumiłem bardzo moje zainteresowanie do typiar, skończyłem z klepaniem po dupach i jakimikolwiek dowcipami. Zamknąłem się jak biedny chłopaczek i tyle, było mi z tym dobrze na jakiś czas, ale to dlatego że się do tego przyzywczaiłem. Później przenosząc się do szkoły w moim mieście, takiej normalnej bez internatu siedziałem dalej cicho z "urazem" do dziewczyn. Widywałem w pizdu pięknych dziewczyn, ale nie działałem, wiem że kiedyś bym to zrobił mając te cechy przed gnębieniem. Teraz strasznie mnie ta cisza wkurwia, ta blokada, że już nie pajacuję jak kiedyś, że nie jestem już taki wesoły. Czasem fajnie jest być debilem, powydurniać się, czasem to wychodzi na dobre, a czasem na złe. Już nie mam tych myśli, żeby się powygłupiać, ta cisza, ten spokój, 0 szaleństwa mnie dobija, a jeszcze do tego jestem 18 letnim prawiczkiem, gdzie ja od 12 roku życia myślę z obsesją o seksie... Ogarnia mnie strach przed powiedzeniem jakiejś dziewczynie "Cześć" a jak to powiem to na super ultra wielkiej spinie której nie potrafię ogarnąć. Od 3-4 lat nie miałem jakiegoś płynnego, fajnego kontaktu z dziewczynami, odnalazłem również inne przykrywki na mój problem typu, gry MMORPG takie jak WoW i jaranie zielska. Przyznam, że grając w gry straciłem ogromną ilość czasu, dobrze że teraz zdaję sobie z tego sprawę. Nie gram już w nic, nie interesuje mnie komputer, który był tylko przykrywką na moje problemy w życiu realnym, między innymi na bardzo ważne problemy takie jak ten... Tylko powiedzcie mi, jak znowu stać się szalonym, żywym w sumie już facetem, pokazywać tą odpowiedzialność i pewność siebie, a najgorszą rzeczą jest to, że nawet jak podejdę do dziewczyny i powiem "Cześć" to nie wiem kompletnie co dalej mówić, łapię tremę, stresuję się, szukam oczami nie wiem czego, może wsparcia kolegów, żeby mi powiedzieli co mam powiedzieć... boję się tego co dziewczyna pomyśli o tym co mówię, boję się upadku i ośmieszenia, boję się wstydu, jestem do tego nieśmiały, a uważam, że to przez te kurwy z tamtej szkoły. Tak tak, już mi ktoś mówił, weź nie żyj przeszłością, idź na przód, ale to nie wystarcza, to mi nie tłumaczy co mam robić, to jest wprost chujowe... Czuję się jak CIPA niepotrafiąca zupełnie już temu sprostać, pomóżcie mi.

Pozdrawiam,
Kuba