@Leśniczy
Właśnie tu leży część problemu. Napisałem, że po tym nieszczególnym okresie w naszym związku, wprowadziłem "plan naprawczy". Ograniczyłem spotkania, telefony, smsy. Komunikatorów nigdy nie używaliśmy. Niestety nie przyniosło to oczekiwanego efektu. Nasze ostatnie 3 spotkania odbywały się średnio co tydzień i co gorsza, nie czułem u niej jakiegoś szczególnego parcia na nie. Telefony, smsy od niej sporadycznie i "nie takie".

W tych znajomych nie widzę żadnego problemu. Uważam, że każdy powinien mieć część życia tylko dla siebie i tak u nas jest. Zaraz wychodzę z kumplami, ona też się spotyka często z koleżankami, więc to tylko głupie gadanie.

Co chce jednak uzyskać mówiąc takie rzeczy i po co mówiła o chęci poczucia tych motyli (w domyśle - z inną osobą). To mi się bardzo nie podobało, ale czy słusznie? Może więcej kobiet tak myśli po pewnym czasie, a ona jest po prostu kastracyjnie szczera.

@kokoskop
Rutyna była tylko przez te pół roku. Ostatni rok, przynajmniej z mojej strony to brak schematów. U niej to niestety nie wróciło. A mnie niestety grzeje, choć wiem, że to tylko chemia. W imię swoich zasad nie zawahałbym się jednak zerwać, nawet gdyby mi serce miało pęknąć na pół (ale nie pęknie )

@DNGU
"Stary, wypala się, czasem tak jest."
Takie mam wrażenie, ale po co powtarza, że kocha i pieprzy o planach na przyszłość. (ślub w małym kościółku, itp., itd.)

@gen
Twierdzi, że najpierw nauka, ale podświadomie czuję, że marzą jej się takie rzeczy. Stoją jednak w jawnej spzeczności z tym co czasem mówi - ot, chociażby ostatnia chęć poznawania kogoś od nowa.

Kolejny miesiąc minął i niestety na pewno lepiej się nie zrobiło. Zupełnie nie zabiegałem o względy mojej dziewczyny, po cichu podrywałem inne laski, jednak nastąpił przełom. Dziewczyna przez tydzień nie wyszła z żadną propozycją spotkania(mieszkamy w tym samym mieście), rozmowy jak z koleżanką, brak czułych smsów, itd, itp. Po 7 dniach sms - "kocham i tęsknię". Odpisałem jej złośliwie na tego i kilka następnych. Wkurwiłem się tym dysonansem poznawczym (tydzień nic i nagle kocha i tęskni?) i napisałem dnia kolejnego, że musimy poważnie pogadać.
Przyleciała oczywiście w try migi. Powiedziałem, że mam tego dość, bo od pół roku wykazuje się praktycznie całkowitą biernością w związku. Powiedziałem, że miłość to ciągłe staranie się, zabieganie o względy i na pewno nie tak sobie wyobrażam kochającą kobietę, jak ona się zachowuje. Podsumowałem, że nie da się już tego naprawić (chcę inicjatywy, a nie tego by jej inicjatywa wychodziła z mojej) i że to koniec. Przy okazji dowiedziałem się, że ten ostatni tydzień wyglądał tak, bo miała w głowie innego faceta (taki jeden wysportowany homo neandertalis powoduje, że ma mokro w majtach, ale ona tylko o nim myśli, żadnego kontaktu), a całe rozstanie przyjęła niestety nadspodziewanie spokojnie. Powiedziała przy okazji, że podświadomie ma ochotę wychodzić z koleżankami i podrywać innych facetów (ale tego nie zrobi), a ode mnie wolałaby odpocząć, aniżeli zrywać (od czego odpoczywać, jak tydzień się prawie nie kontaktowaliśmy). Nie dałem jej takiej możliwości, ale jak już mówiliśmy o tych rzeczach, to ze skruchą przyznałem, że ostatnio były dla rozrywki inne. Wywołało to w niej skonfudowanie, więc pomyślałem, że to chyba taki mały punkcik w przegranym meczu.

Średnio się czułem po tym wszystkim, bo mimo 3 lat jestem wciąż w niej mocno zadurzony, z czego ona sobie zupełnie nie zdaje sprawy. Raczej uważa, że nie ma we mnie zbyt wielu uczuć, bo dla zasady nigdy nie poddawałem się jej manipulacjom, jestem zimny i rzadko mówię miłe rzeczy (bo i co mam mówić, jak nie ma za co chwalić).

Po 5 godzinach telefon. Prosi o ostatnie spotkanie, bo chciałaby jeszcze kilka rzeczy powiedzieć. Myślę, co mi tam - ma kilka moich ciuchów, a i u mnie zalega kilka kg jej rzeczy, więc lepiej od razu się wymieńmy niż miałaby wpaść na taki pomysł po miesiącu, kiedy już sobie zacznę radzić z jej nieobecnością. W trakcie rozmowy zaczęła się rozkręcać. Przepraszała za wszystko, za to, że się nie starała, że jej się w głowie pomieszało, priorytety się poprzestawiały i prosi o ostatnią szansę. Mówi, że błędnie założyła, że jestem już jej i nie musi się starać, ale, że ta ostatnia rozmowa jej dużo dała i już będzie inna.
Powiedziałem krótko - nie ma szans. Zerwaliśmy i niech przestanie pieprzyć, bo mnie męczy taka rozmowa. Jutro o tej i o tej, cześć.

Co Wy na to? Choć jasno dałem jej do zrozumienia, że nic z tego już nie może być i planuję być konsekwentny, to łamię się, bo penis i serce nie słudzy. Nie wiem czy warto coś próbować z laską, która po 3 latach potrafi przez tydzień zachowywać się jak koleżanka i myśleć o innym (rzekomo - walczyć z myślami o nim, a w rzeczywistości pewnie fantazjować). Niby w tym nic złego nie ma, ale nie czułem nigdy jakiegoś jej specjalnego napalenia na mnie (a jakimś shrekiem to znowu nie jestem), więc boli mnie to w dwójnasób.
Ciężko mi jest też to przekreślić, bo 2 pierwsze lata były fenomenalne. Laska starała się jak żadna inna, z którą byłem dotychczas.

Najbardziej mnie w tym jednak wkurwia to, że nigdy z kobietami nie miałem problemów. Nigdy nie dawałem im wejść sobie na głowę, a one robiły to, co chciałem, będąc jednocześnie ze mną szczęśliwymi. Z tą też wszystko było dobrze i nagle jeb, nie wiem nawet gdzie popełniłem błąd i jak go uniknąć następnym razem.