Witam

Poznałem dziewczynę byłem z nią długo bo przez 6 lat potem ona odeszła podając mi jako główny powód to, że pierw chciałem zamieszkać bez ślubu a potem dopiero z nią się ożenić.
Byłem zrozpaczony więc postanowiłem poszukać pomocy wśród znajomych internetu, i tak trafiłem na tą stronę.
Czytałem dużo starałem się zrozumieć zasady działające kobietami i czemu postępują tak a nie inaczej, szukałem sposobu aby dotrzeć do ich psychiki pragnień i marzeń.
Ale wpadłem w błędne koło choć czytałem, i sam dobrze wiedziałem, że nie ma sensu na siłę prosić błagać i obiecywać ruszyłem na walkę z żywiołem próbując ją odzyskać.
Po 4 czy 5 miesiąca nie ustanej walki udało mi się do niej wrócić ile to kosztowało mnie nerwów czasu i zdrowia wiem tylko Ja i osoby z mojego najbliższego otoczenia.
Zeszliśmy się może jakoś cudownie nie było ale coś szło na przód choć w głębi siebie czułem że coś nie gra. Dochodziły do mnie sprzeczne informację od niej, niby chcę się związać, niby chcę ślubu ale czułem, że to raczej tak wyglądać nie powinno. Ogłosiliśmy datę ślubu zamówiliśmy salę i ogólnie cały ten wózek pchałem "Ja" sam choć to niby ona tak pragnęła ślubu.
Poszliśmy któregoś razu na wesele tam spotkała swojego byłego chłopaka i sama poprosiła go do tańca wtedy we mnie coś za buzowało już nawet nie chodziło o zazdrość lecz bardziej o to jak można tak zrobić przychodząc ze swoimi bądź co bądź narzeczonym i iść prosić byłego chłopaka do tańca. Całe to wesele zakończyło się awanturą (teraz wiem że to mógł być test z jej strony na to jak ja zareaguję).
Po weselu minęło kilka tygodni przyszedłem do niej i dowiedziałem się tego "że to nie ma sensu cały czas się kłócimy i takie tam i musimy się rozstać" najspokojniej w święcie odpowiedziałem ok skoro taka jej decyzja ja ją uszanuję i się rozstaliśmy, na koniec rozmowy zapytałem ją to po co cała ta otoczka ze ślubem salą i itp a ona odpowiedziała że dlatego że ja UWAGA tego ślubu chciałem.
Później jeszcze trochę starałem się sytuację ratować i znowu podjąć walkę ale po 2 tyg próbach dałem już sobie spokój

Pewnie zapytacie po co to wszystko piszę skoro i tak popełniłem w sumie drugi raz ten sam błąd, a no po to by przestrzec wszystkich że jeśli choć raz pierwsi zrobicie krok ku swojej byłej to wpadniecie w błędne koło pisania błagania proszenia obiecywania itp.

Na teraz zająłem się sobą zacząłem biegać dwa razy dziennie czytać i chyba co najważniejsze spotykać się z koleżankami i wychodzić gdzieś.
Na piątek mam umówione spotkanie z koleżanką na wódeczkę i wiecie co niby to miało być takie trudne a wyszło jakoś tak naturalnie więc zobaczymy jak będzie.

Jak gdzieś jestem staram się zagadywać do różnych dziewczyn i choć na razie rozmowa ta trwa nie dłużej niż 5 minut to myślę że z biegiem czasu rozmowy te będą się przedłużały i zamieniały w spotkania.

Będę się starał na bieżąco opisywać moje doświadczenia z podrywaniem mam nadzieję że swoją postawą pomogę sobie a także innym którzy zostali olani prze swoje połówki

Najważniejsze nie tracić poczucia humoru
pozdrawiam