Na wstępie kilka słów, aby wszystko było jasne (kto chce może pominąć).
Tak, mam "dopiero" 15 lat. Tak, wiem że się zgrywacie że takie dzieci powinny iść do piaskownicy, jednak ja zauważyłem że jeśli zacznę wcześniej, to kiedyś będę o wiele lepszy Proszę więc bez złośliwych komentarzy, jak na swój wiek jestem dojrzały emocjonalnie i dzięki książkom piszę wcale nie tak źle, więc problemów być nie powinno. Aha, przed znalezieniem tej strony nic nie wiedziałem o dziewczynach, i nie zapowiadało się żeby się to zmieniło. Nigdy nie miałem dziewczyny. Nigdy się nie całowałem. To tyle.

Na stronkę dotarłem kilka miesięcy temu, gdy wreszcie znudził mi się brak kontaków z fajnymi laskami.Wraz z kumplami pilnie wertowaliśmy zawartość, pytaliśmy o godzinę przypadkowe dziewczyny, jednak najgorsze było to, że.. dalej bałem się podejść, zagadać.

Sytacja ta lekko zmieniła się bagatela miesiąc temu, gdy w autobusie na Mazury dostałem siedzenie (dotychczas nie wiedziałem że takowe są przydzielane, jak dla mnie każdy siada gdzie chce ;P) obok całkiem fajnej laski, niezły cyc no i nie wygląda na taką pustą. Po kilku minutach sprzeczek ze sobą w końcu coś powiedziałem! (to był pierwszy przełom) Spytałem czy też jedzie do tego miejsca gdzie ja, i wbrew pozorom dziewczyna zainteresowała się rozmową. Nie widać było zainteresowania mną, jednak właściwie miałem to w dupie - nigdy więcej jej nie zobaczę, więc chodzi tylko żeby pogadać, przełamać się chociaż w tym - aczkolwiek rozmowa kleiła się nam jak najbardziej, a w międzyczasie dowiedziałem się że była studentką, czyli przynajmniej 5 lat starsza Jednakowoż, nie traktowała mnie jak dziecko, może dzięki mojemu całkiem pokaźnemu wzrostowi (182cm) albo temu, że wyglądam dość staro jak na mój wiek (tego dowiedziałem się później, na obozie żeglarskim). Nevermind, ważne dla mnie było że zagadałem i szybciutko zleciały te 3 czy 4 godzinki, a chyba nie było tak źle bo sporo się uśmiechała i śmiała.

Kolejna okazja nadarzyła się, kiedy ze znajomymi zagadaliśmy dziewczyny (jedna b. fajna, druga pasztet) które właściwie znaliśmy z widzenia - chodziliśmy z nimi do postawówki, a potem tylko czasem się mijaliśmy. Były b. zainteresowane, ale dziwne - gdy koledzy kawałek odeszli i gadałem sam na dwie dziewczyny, nawet nie przyszło mi na myśl wzięcie numeru. Gdy potem o tym pomyślałem, walnąłem się w głowę i zastanawiałem czemu, bo rozmawialiśmy na taki temat że z łatwością mógłbym dostać numerki.
Ale ich temat nie jest jeszcze zakończony, więc możliwe że podbiję w przyszłości.

Ok, przechodzimy do sedna, jak widać dotąd za bardzo nie skupiałem się na zbieraniu numerów, tylko przekonywałem się do dziewczyn, że nie gryzą. Albo gryzą, tylko że tam gdzie ja chcę

Dobra, trochę przesadziłem. Ale będą gryzły. Tak więc, mamy nową dziewczynę w szkolę, jak dla mnie ma przynajmniej 8/10, ja i kilku kolegów zachwycaliśmy się nią i powiedziałem że do niej podejdę. Niestety, wszystkie przerwy minęły i nie było jak.
A tu nagle, wracam do domu (sam, bo nie chciało mi się iść z kolegami na pizze, co za fart:) a moja ósemeczka jest 20 metrów przedemną! I wraca do domu sama! Taka okazja mogła się nie powtórzyć. Rozdziawiłem buzię z zaskoczenia, i oczywiście zaczęły się wątpliwości, co jeśli to, co jeśli tamto? Szła wolno, więc szybko ją dogoniłem. Gdy byłem jakieś 2-3 metry za nią, to szedłem z taką samą prędkością przez jakieś pół minuty, dalej walcząc ze sobą.
W końcu wziąłem głęboki oddech, zmniejszyłem dzielący nas dystans, i powiedziałem "Hej". W tej chwili unosiła telefon do ucha, jednak spojrzała na mnie i szybko go schowała - tak mi się wydawało. Powiedziałem coś w stylu "Zobaczyłem cię i pomyślałem że fajnie było by się przywitać" (tekst z jakiejś książki o uwodzeniu ;P) Nie jestem pewien czy powiedziałem dokładnie to, jednak udało się!
Odpowiedziała, powiedziałem że jestem Fizzy, podała łapkę i jakoś się skleiła rozmowa. Pytałem o obecną szkołę, czy jej się podoba, dlaczego się przeniosła i takie sprawy. Zdziwiło mnie że całkowicie się otwarła, i gadała ze mną zupełnie jak ze starym przyjacielem. (no właśnie, nie chcę być starym przyjacielem). W każdym razie rozmawiało się całkiem ciekawie, jednak były chwilę że przez parę/naście sekund szliśmy w ciszy. Na szczęście szybko znajdowała jakiś temat i znowu gadaliśmy
W końcu doszliśmy do rozdroża dróg, wziąłem głęboki oddech i powiedziałem coś w stylu: Słuchaj (nie wiem czemu ale zawsze mówię słuchaj jak chcę gdzieś zaprosić albo coś powiedzieć dziewczynie, nie wiem czy to źle?) chciałbym cię jakoś lepiej poznać, podaj mi swój numer. Przez chwilę była zmieszana, jednak w końcu zaproponowała żebym to ja podał jej swój, a ona puści sygnałka. Zgodziłem się.
Tak skończyła się moja pierwsza próba zdobycia numeru, i, cholera, udała się! Jednak z natury jestem (niestety) trochę sceptyczny i jakoś nie czułem tej euforii.

Whatever. Jeszcze jedno, wiem że z dzwonieniem powinno czekać się min. 48h czy tam 72h, jednak my mieliśmy dni naszego miasta, więc zadzwoniłem już następnego dnia, powiedziałem że mam wolny wieczór i chciałbym się z nią spotkać na koncercie, chwilę ustalania i byliśmy umówieni. Niby kolejny sukces, jednak mój umysł jak zawsze pozostał sceptyczny ;P
Powiem wam, że najbardziej bałem się tego, że rozmowa w ogóle nie będzie sie kleiła, wiecie, 5 minut ciszy. Okazało się jednak, że nie udało się zupełnie co innego.

Na spotkaniu było świetnie, a raczej świetnie nam się gadało. Naprawdę, nie było ani chwili ciszy. Sporo też się uśmiechała i śmiała, a kilka razy weszliśmy w ciut poważniejsze tematy (religia). Brałem się o brak tematów, a tu co chwilę znajdował się nowy. To było prześwietne W pewnym momencie zauważyłem też, że ona, jakby podświadomie, naśladuje moje ruchy. Dla przykładu, siedzieliśmy na takim zboczu, w chuj wysoka trawa. Gdy ja się odchyliłem, zauważyłem że ona robi to samo. Spostrzegłem to też przynajmniej 2 razy później.
W każdym razie, wszystko było by świetnie gdyby nie mój największy błąd - prawie całkowity brak kina. Po prostu, nie przyzwyczajałem dziewczyny do swojego dotyku = nie przekraczałem kolejnych barier = nie było szans na lizanie. Strasznie spierdoliłem sprawę, mogłem ją chociaż objąć gdy podeszliśmy na koncert bliżej sceny, a ja tylko zbliżyłem się do niej tak że dotykaliśmy się częścią ciała. To była moja największa porażka, nie bałem się podejść, wziąć numeru, a byłem zbyt przestraszony żeby objąć dziewczynę ręką. :/ (pewnie z braku jakiegokolwiek doświadczenia). Kolejny błąd - to ona podyktowała o zakończeniu spotkania. Powiedziała że matka kazała jej być w domu o 10 i dłużej być nie mogła. Chujnia. W każdym razie, po spotkaniu podprowadziłem ją pod dom, i myślę że przez jakąś sekundę na coś czekała, ale oczywiście zabrakło mi kurna odwagi żeby złapać ją za rękę i powiedzieć że to spotkanie trzeba zakończyć mocnym akcentem po czym ją pocałować. Po prostu pożegnaliśmy się, a potem musiałem wracać sam.

Plusy:
+ właściwie to pierwsze w życiu poważne spotkanie z dziewczyną
+ na spotkaniu osiągnąłem po prostu 0 stresu
+ bardzo dobrze się nam rozmawiało, bez ciszy
+ uśmiechała się, śmiała
+ niby jakieś oznaki zainteresowania moją osobą były...

Minusy:
- ...ale naprawdę niewiele, i do końca nie wiem co o tym myśleć
- prawie brak kina
- brak pocałunku

Jest 0:47, siedzę przy komputerze i wkurzam się na siebie, że byłem cipą i nie domknąłem. Well...

----------
Aha! Jeszcze jedna rzecz. Wiem (z własnego doświadczenia zresztą) że tą stronkę przegląda osób które są w podobnym wieku jak ja. Apel do was, ruszcie dupę i idźcie zarywać! Skoro takiemu pryszczatemu gówniarzowi udało się zdobyć numer i całkiem fajnie spędzić czas na spotkaniu z zajebistą dziewczyną, to i Wam się uda. Wierzę w Was
No, do roboty i szukać numerów W najgorszym przypadku będziecie mieli nową znajomą z którą z braku innych opcji będziecie mogli pójść na piwko.