Wiersza dziś nie będzie.
Dwa miesiące temu poznałem Anię.
Niska, niebieskooka blondynka.
Interesuje ją poezja.
Pierwsze spotkanie - kawiarnia.
Dużo rozmowy i dotyku.
Konwersacja przebiegała sprawnie.
Gadka szmatka okazała się
świetną rutyną.
Na następne spotkanie
umówiliśmy się do kina.
Miałem ją podwieźć moim
Fiatem 126.
Ubrała się jak zwykle.
Film z Bondem był świetny.

Pani ma bardzo ładne czerwone usta,
Ale zdaje mi się, że są troszeczkę pomalowane.
Co za dziw? Wiadomo, że kobieta – to istota pusta...
Puchu marny, jak mówi poeta... To przecież znane.
Ale, proszę pani, czy to przeszkadza prawdziwej miłości?
Pani pozwoli, że ją do domu odprowadzę...
Co? Pani nie zawiera na ulicy znajomości?
Nie rozumiem... Ja przecież pani nie zawadzę...