Dziś od rana w radiu trąbią o jakimś Blue Monday. Ponoć to dzień, gdzie depresja osiąga poziom maksymalny i każdemu brak motywacji. Chyba każdy z nas kiedyś zderzył się z powszechnie nazywanym „brakiem motywacji”. Tak naprawdę brak motywacji, to tylko usprawiedliwianie się przed działaniem. Mamy swoje ulubione gwiazdy filmowe, swoich ulubionych muzyków czy sportowców. Patrzymy na nich z podziwem i zastanawiamy się jak oni to robią. Widzimy w nich niezwykłych ludzi, bohaterów. A czy kiedyś patrzyłeś obok siebie? Na tych prawdziwych, namacalnych zwykłych bohaterów? Ja mam ich kilku. I teraz Ci o nich powiem (zmieniając ich imiona dla anonimowości), bo to ludzie którzy po prostu wzięli się do roboty, a nie rozczulali się nad tym jak to się im nic nie chce.

Andrzej, 25 lat

Od czasów przedszkolnych był dzieckiem ekstremalnie otyłym. Do niedawna osiągnął krytyczną wagę 212 kg ! Ubranie musiał kupować na allegro, a zwykłe czynności takie jak zawiązywania buta były dla niego nierealne. Pewnego dnia za namową znajomych zrobił krok i wziął udział w programie odchudzania pewnego instytutu. Przez 1,5 roku ćwiczeń i dokładnego przestrzegania diety schudł 131 kg i waży teraz tyle co normlany zdrowy chłop. Możesz mówić, że nie masz mobilizacji do zrzucenia wagi. Że to nie ma sensu, bo próbowałeś już milion diet i programów treningowych. Pamiętaj! Każda waga jest do zrzucenia!

Adam, 27 lat

Młody zdolny chłopak. Rzucił studia, bo nadużywał narkotyków, a później alkoholu. Każdy problem rozwiązywał szklanką wódki wypijaną w samotności. Pewnego dnia wraz z dziewczynami czekaliśmy na niego w pubie. Gdy dzwoniłem żeby się z nim umówić był trzeźwy. Po 40 min trafił do tego pubu, tak pijany że nie był w stanie mówić. Potem zaliczył zgona, obrzygał się i zaszczał. Pewnego dnia zadzwonił do mnie rano z prośbą… Od razu pomyślałem, że chodzi o pożyczenie kasy na wódkę. Poprosił abym go zawiózł do ośrodka odwykowego, bo sam tam po prostu nie będzie miał siły pójść. Spędził tam 2 miesiące w zamknięciu na detoksykologii i na terapii. Wyszedł i rozpoczął nowe, czyste życie. W chwili obecnej 5 miesiąc nie pije. Potrafi nawet pójść z nami na imprezę i nie pić podczas gdy my pijemy.

Maciek, żył lat 28

Facet o potężnej sile nie tylko fizycznej, ale przede wszystkim umysłu. Poznałem go jeszcze w podstawówce, gdy jako mały gówniarz biegłem po korytarzu i wpadłem na niego wysokiego chłopa, rozwalając w drobny mak swoje okulary. Nie odwrócił się wtedy dupą, tylko ogarnął sytuację i się mną zajął. Miałem przewagę w klasie, bo od tej pory zacząłem się z nim kumplować z kolesiem o kilka lat starszym. Maciek od dawna trenował Karate Kyokushin. Potrafił codziennie rano wstawać o 5:00 i biegnąć do lasu, by tam trenować i kopać drzewa gołą nogą. Bardzo pokorny i szanujący innych, zawsze gotowy pomóc w każdej sytuacji. Pewnego dnia zaczął czuć się gorzej… wykryto u niego guza mózgu. Tygodnie spędzone w szpitalach ciężkie operacje, chemioterapie itp. Nigdy nie widziałem na jego twarzy zwątpienia czy żalu do Boga. Bywały okresy że choroba ustępowała. Świadom tego, że każde uderzenie w głowę może być dla niego śmiertelne, wrócił do treningów, skończył kurs trenera i za darmo uczył małe dzieci karate. Pojawiły się nawroty nowotworu. W tym czasie nigdy się nie poddawał, walczył do końca. Nawet mając świadomość, tego że może nie dożyć jutra oświadczył się swojej dziewczynie. Zmarł w lipcu tego roku… Ślub miał być we wrześniu.

Pewnego dnia wszedłem na forum poświęcone karate kyokushin i zauważyłem, że gdy Maciek żył często udzielał się na tym forum. W stopce pod jego postami widniał cytat: „Rak to nie wyrok, rak to wyzwanie!”

Nie chce Ci się, żyć gdy zerwie z Tobą dziewczyna? Pamiętaj, że życie to dar o które niektórzy muszą walczyć ze świadomością, że każda minuta może być jego ostatnią.

Mój Tato.

Pamiętam jak opowiadał mi swoje dzieciństwo. Miał trójkę rodzeństwa, wychowywali się na małej wsi utrzymując się z rolnictwa. Opowiadał, że będąc dzieckiem miał zeszyt z kalendarzem w którym notował kiedy jego ojciec, a mój dziadek wracał do domu pijany, a kiedy trzeźwy. Gdy był pijany, dzień skreślał krzyżykiem. Gdy wracał trzeźwy, dzień zakreślał w czerwone kółko. Jednak każdy dzień miesiąca był skreślony krzyżykiem. Mimo to mój ojciec zrobił wszystko, żeby nie być takim jak dziadek. Ze wsi wyrwał się do miasta do technikum budowlanego, podczas gdy cała rodzina nalegała żeby został rolnikiem. Ukończył technikum. Poszedł do wojska,, gdzie został kapralem i sekretarzem jednostki. Później otrzymał pracę w urzędzie z której go wywalili na zbity ryj, bo nie chciał „kręcić na boku” mając na utrzymaniu żonę i mnie, roczne dziecko. Tato od podstaw wybudował sam duży dom. Nie czekał na jakiś spadek lub gotowe lokum. Zrobił wszystko, żebym ja i mój brat mieli lepsze dzieciństwo niż miał on. I wywiązuje się z tego w 200%. Nawet teraz ja jako 26 letni chłop mogę liczyć na niego jak małe dziecko z podstawówki.

Całe swoje życie możesz spędzić na narzekaniu. Szukaniu urojonej motywacji, czegoś co Cię popchnie do przodu. Możesz czytać książki, uczyć się nowych zbawiennych technik. Ale możesz też stanąć przed lustrem, spojrzeć sobie samemu prosto w oczy i powiedzieć: nie ma chuja we wsi, dam radę! Inni potrafią, to ja też umiem.

W każdym moim zwycięstwie jest pot i krew poświęceń! Chcę ubrudzić ręce by wybudować szczęście, ubrudzić ręce by wybudować szczęście!

W swoim życiu chcesz być postacią drugoplanową, czy głównym bohaterem? Bądź więc bohaterem, zwykłym, ale bohaterem. Dla Twojej kobiety, Twoich dzieci i dla siebie samego.

I tego każdemu z nas życzę!