Witaj pamiętniku, dziś czas na Ciebie.
Tak ogólnie to u mnie po staremu, na klockach lego widnieje jedynie warstwa kurzu. Pamiętasz te stare czasy kiedy miało się siły na wszystko? Kiedy miało się ochotę podbić świat bo w głębi duszy wierzyło się, że on może należeć do Nas! Pamiętniku, to przeszłość. Teraz obowiązki, przyjemności i czas się gubi. Mimo wszystko gdy już znajdzie się czas ważniejszy jest poziom w grach niż samorozwój...

Pamiętniku, nie mam już sił, wszystko tak szybko się kończy, a powiedz mi kiedy się rozpoczyna?! Nie widzę już przyszłości, a za mną krążą tylko duchy przeszłości. To źle? Boje się! Rano wstaje z myślą, znów ten beznadziejny dzień. Zęby zaciskam i dalej pustka, nie chce mi się. Pamiętniku! Dlaczego mam takie podejście? Miałem kiedyś 10 lat, byłem taki mały, a zarazem taki wielki. Teraz mam może troszeczkę więcej ale czuje się mniejszy. Powiedz, no powiedz! Przyszłość miała być cudowna, w końcu takie plany miałem. Zepsułem coś? Świat się na mnie mści? Nie rozumiem...

Czyżby społeczeństwo wcisnęło mi chwyt reklamowy: "Stop marzeniom, czyli bądź taki jak inni i nie wyróżniaj się"? Kilka sekund mija i mogę się śmiać sam z siebie, że w to uwierzyłem. Mimo, że uwierzyłem to i tak dalej postępuje jak kretyn.

Pamiętniku, liczę już dni do śmierci, bez liku! Ponoć człowiek uczy się na błędach - uwierzyłem. Nie sprawdziło się! Czego tu więcej chcieć? Lata mijają, to co już się stało nigdy nie wróci. Miłość! Tak, miłość. Czekaj pamiętniku, nie tak szybko. Zanim się z tym z Tobą podzielę muszę uśmiechnąć się. Krok do przodu ku słońcu, dwa kroki do tyłu ku zagładzie. Mówią, że Polak potrafi tylko narzekać. Zgodzę się z tym. Tylko nieliczni, ludzie, że tak powiem sukcesu (czyt. zadowoleni z życia, bo sukcesem jest bycie zadowolonym z czegoś z czego inni nie potrafią) mają uśmiech na twarzy i co najważniejsze potrafią wywołać ten uśmiech u innych osób, w końcu grunt to dobre nastawienie.

Pozytywnie, pozytywnie i pozytywnie... Ludzie lubią czytać o nieszczęściach bo w pewien sposób potrafią się z tym utożsamić, szczęście to coś obcego. Ty mnie pamiętniku najlepiej rozumiesz! Ja mówię, ty słuchasz. Coś niezwykłego, nie potrzebujesz wiele do szczęścia, mój kolego! Pewnie gdybyś potrafił wypowiedzieć kilka słów, pewnie właśnie taką postać by miały.

Miłość? Tak, powoli robi się odpowiedni moment. Wierzyć w miłość? Czy ludzie są tylko ze sobą by spełniać swoje potrzeby? Czy mówiąc partner idealny - mamy na myśli partner który spełnia moje wszystkie potrzeby? Może tak faktycznie jest, a dla prostoty ludzie nadali temu zjawisku znaczenie "miłość". Nie wydaje się to dziwne? Słowo "Kocham Cię" znaczy to samo co "Spełniasz moje wszystkie pragnienia"?

Pamiętniku, tego już za dużo. Życie nie jest proste. Rozumiesz? Ale mogę zacząć zawsze od nowa! Może przestanę narzekać, zacznę cieszyć się życiem i zacznę robić to na co mam ochotę, w końcu jak ktoś chce to potrafi! Może zamiast wierzyć - uwierzę i zastosuję to w życiu! Może zacznę marzyć jak dziecko, a zarazem spełnię te marzenia! Może, może... Niech się zastanowię...

Pamiętniku! Już wiem! Jeszcze zamienię słowo "może" na "tak"!