Czas płynie nie ubłaganie. Starzejemy się. Młodzi jesteśmy tu i teraz. Jestem od prawie czterech lat z zajebistą kobietą. Jest piękna i kiedy to mówię uwierzcie mi jest naprawdę śliczna. Nie chce się przechwalać, chcę żebyście to poczuli.
Ma rysy na charakterze, ale lepszą ciężko było by znaleźć.
Myśli o mnie, dba o mnie, chce być ze mną. Czytam o was zazdrośnicy i nie mogę tego pojąć. Ja uwielbiam ten stan, mówię jej, że jest jak moje ferrari, każdy jej pragnie.
Jej nogi, zgrabny tyłek, jędrne piersi. Nie wiem czy to podbiega pod fetysz, ale lubię kiedy ona i ja wchodzimy do klubu osobno. Obserwuję ją z daleka, i tych wszystkich mężczyzn którzy do niej zagadują. Wie, że tam jestem, wie że ją obserwuję. Czuję wtedy satysfakcję, czuję, że jest moja.
To wszystko sprawia, że zaczynają nachodzić mnie myśli. Wszyscy lubimy uwagę, to że ktoś nas adoruje, że komuś się podobamy. Ta chwila jest tu i teraz, żyjemy tylko raz, i to przeminie. Czy aby na pewno warto to wszystko poświęcić dla jednej osoby. Pomyślicie, jeżeli to prawdziwa miłość to warto. Co jeśli nie warto, nawet jeżeli to jest najprawdziwsza i ta jedyna "miłość". Życie to tak cenny dar. Dlaczego nie wykorzystać tego daru na wszystkie sposoby, spróbować wszystkiego. Ja nie czuję potrzeby bycia z inną. Wystarczy mi ona, ale kiedy na nią patrze, czuję, że ma tak wiele do zaoferowania i poświęca to wszystko dla mnie. Nawet jeżeli chodzi o sex. Wydaje mi się, że nie miałbym nic przeciwko, gdybym był świadkiem, jak inny facet bierze ją od tyłu. No właśnie, wydaje mi się. Rozmawiałem z nią o tym bo mówimy sobie o wszystkim. Powiedziała, że nie czuje takiej potrzeby, trójkąt, lub inny mężczyzna. Stwierdziła, że co jeśli wtedy dotarło by do mnie, że to błąd, i zacząłbym patrzeć na nią w inny sposób, i zepsuło by to, co jest między nami. Ja czuję, że mam bardzo szerokie umysłowe otwarcie na wszystkie życiowe sprawy. Nie wiem czy jestem zepsutym człowiekiem, ale nie mam myślenia ściśle chrześcijańskiego czy pro rodzinnego. Moje doświadczenia pokazały mi jak życie jest krótkie, jak wszystko przemija. Wiele osób nie zrozumie tego bo mają zbyt "ciasne" myślenie. Mało jest tych którzy mnie rozumieją. I nie chodzi mi o "inteligencję" bo nie uważam siebie za mądrego ale chodzi o światopogląd i otwartość swojego umysłu na otaczającą nas rzeczywistość, gdyż wiele osób idzie przez życie z klapkami na oczach.
Nie czuję potrzeby brania, tylko dzielenia się.
Chcę skosztować wszystkiego. Chcę zobaczyć jak to jest.
Czuję, że mógłbym być w otwartym związku. I czuję, że świat zmierza w tym kierunku. Wszystkie zdrady, rozpadające się rodziny, marnowanie siebie i swojego cennego czasu na życie w błędzie, kłamstwie, nędzy i rozpaczy. Wszystko przez schematy, przez narzucone nam z góry od urodzenia myślenie. Ja chcę się wyłamać z tych schematów. Ludzie szukają celu w życiu. W życiu nie ma celu. Wszyscy wiemy co jest na jego końcu, wszystkich nas czeka ten sam los. Co należy więc zrobić? Kosztować je, cieszyć się nim, brać co najlepsze.
Wielu jednak nie może i nigdy nie będzie mogło, a wszystko przez zaszufladkowany mózg. Ludzie nie myślą, nie zastanawiają się, tylko idą utartym szlakiem. Wszystko co nas otacza mogło by być dużo mniej zwykłe, a dużo bardziej magiczne.
To tylko moje przemyślenia, nie ma tu morału, czułem tylko potrzebę podzielenia się tym.