Jestem frajerem, cipą rzekłbym nawet. Zdaję sobie z tego sprawę i mówię to otwarcie. Na domiar złego jestem już niemłody: mam znacznie bliżej do 30-tki, niż 20-tki, a wciąż brak mi jakichkolwiek doświadczeń z kobietami. Taki typ frajera, który potrafi zakochać się w koleżance gdy tylko ta okaże odrobinę zwykłej, ludzkiej sympatii. Czas już coś z tym zrobić, czas złamać tę klątwę, lub przynajmniej spróbować. Dlatego tu jestem.

Z tego co czytam, większość ludzi startuje tu z pewnego "poziomu zero" i od tego miejsca próbuje się doskonalić. Moja droga będzie trudniejsza -- ja startuję z poziomu ujemnego. Ale cóż, nikt nie mówił, że będzie łatwo.

Do ogarnięcia się pchneła mnie oczywiście pewna koleżanka. Znamy się od kilku lat ze względu na zajęcia, na które oboje uczęszczaliśmy. Coraz bardziej stawałem się dla niej "koleżanką z fiutkiem": jeśli musiała się wygadać, to byłem pod ręką.